برام تموم شد.
خلاص!

بابا صاحب حسن، در وفا کوش.
خودتو نگیر.

خیلی خوشحالم.

تمام شد.
نشانت دادند که آمدی، کُشتی و رفتی.
بعد تمام شد.
گفتند: «خب. همین بود. میری؟»
نگاهت کردم. گفتم: «میرم.»

مادرم را درد زایمان گرفت.

بسه مرد! انقدر قلم رو آغشته به خودت نکن و نزن توو قلب ما!

این ورژنِ خودمو بیشتر دوس دارم

ولی میگم تمریناتِ طراحی خیلی قشنگنا

به آرزوهام بال و پر دادم ولی کور خونده!
با چنگ و دندون هم که شده منم باهاشون اوج میگیرم.

در تاریکیِ بعد از غروب، فانوس‌هایی روشن کرد و با هرکدام آرزویی کرد و به آسمان فرستاد.
حالا هم تاریکی زیبا بود، هم فانوس‌ها، هم آرزوهایش.

عشق نمیخوام دیگه.
قدرت می‌خوام.

استاد گفت کی تا حالا احساس حقارت نداشته؟
و هیچ‌کس دستش رو بالا نبرد.

آزادی