خیلی خوشحالم.

تمام شد.
نشانت دادند که آمدی، کُشتی و رفتی.
بعد تمام شد.
گفتند: «خب. همین بود. میری؟»
نگاهت کردم. گفتم: «میرم.»

مادرم را درد زایمان گرفت.

بسه مرد! انقدر قلم رو آغشته به خودت نکن و نزن توو قلب ما!

این ورژنِ خودمو بیشتر دوس دارم

ولی میگم تمریناتِ طراحی خیلی قشنگنا

به آرزوهام بال و پر دادم ولی کور خونده!
با چنگ و دندون هم که شده منم باهاشون اوج میگیرم.

در تاریکیِ بعد از غروب، فانوس‌هایی روشن کرد و با هرکدام آرزویی کرد و به آسمان فرستاد.
حالا هم تاریکی زیبا بود، هم فانوس‌ها، هم آرزوهایش.

عشق نمیخوام دیگه.
قدرت می‌خوام.

استاد گفت کی تا حالا احساس حقارت نداشته؟
و هیچ‌کس دستش رو بالا نبرد.

آزادی

اولین پاکتو خریدم، چشمای مهدیه می‌سوخت.
بازش کردم یادم افتاد که چند روز پیش فندکمو قاپیدن، چشمای مهدیه می‌سوخت.
دربه‌در دنبال فندک رسیدیم به یه کافه‌ی کهنه‌ی کوچولو که فقط قهوه می‌فروخت... چشمای مهدیه می‌سوخت.
دوتا مرد بودن، نگاهشون زیبا بود،‌ پیرمرد فندکش رو قرض داد، روشنش کردم، چشمای مهدیه می‌سوخت.
پیرمرد بدون اینکه من رو قضاوت کنه گفت: اگه می‌خواد بگو بیاد چشماشو با چایی بشوره...
چشمای مهدیه می‌سوخت.

بلاخره بهش رسیدم!...
آموزشگاه طراحیِ استاد بزرگمهر حسین‌پور:))