فندق

کاش میشد چیزی که توی دلم هست رو بگم.

بعضی آدما هستن که وجودشون مثل گنجه، وقتی کنارتن انگار یه ثروت بزرگی داری. دیگه مثل قبل هوای دلت خاکستری و پر از ابر نیست. رعد و برق هم نمیزنه. همش نوره و نوره و نوره.

منم از این آدما دارم. و خوشحال ترینم که دارم.

صبر کنین...
میتونم اینجوری هم توصیف کنم:

وقتی از این آدما داشته باشی درونت این شکلی میشه.
انگار کلی ستاره میاد توی ریه هات، توی قلبت، و تمام مدت میدرخشه و با هر نفست از بینی و لبات ستاره میپره بیرون... و با هر تپش توی رگات ستاره پمپ میشه.
احساس میکنی زیر پوستت یه آسمون داری که حاوی جهان ها و زندگی های زیادیه.
حس قشنگیه
براتون آرزو میکنم.

امیدوارم امروز وقتی بعد از ماه ها میرم بیرون، یه تریلی ای چیزی از روم رد شه