منم از این آدما دارم. و خوشحال ترینم که دارم.

صبر کنین...
میتونم اینجوری هم توصیف کنم:

وقتی از این آدما داشته باشی درونت این شکلی میشه.
انگار کلی ستاره میاد توی ریه هات، توی قلبت، و تمام مدت میدرخشه و با هر نفست از بینی و لبات ستاره میپره بیرون... و با هر تپش توی رگات ستاره پمپ میشه.
احساس میکنی زیر پوستت یه آسمون داری که حاوی جهان ها و زندگی های زیادیه.
حس قشنگیه
براتون آرزو میکنم.

امیدوارم امروز وقتی بعد از ماه ها میرم بیرون، یه تریلی ای چیزی از روم رد شه

این غول لعنتی همه جا دنبالمه، چون تو خودمه، تو خواب، بیداری، تو خلسه، هرجا میرم هست...
اگه بکشمش؟
اگه بکشمش...

من خییلی وقتا، مخصوصا اواخر، وقتی فیلم ها رو نگاه میکنم، حس "تلف شدن وقت" بهم دست میده. و امشب این فیلمو دیدم و واقعا میتونم بگم یک اثر شناخته نشده ی فوق العاده است و خیلی دوسش داشتم. و بعد از مدت ها اون حس "تلف شدن وقت" سراغم نیومد.
پیشنهاد میکنم اگه وقت خالی داشتین، حتما ببینیدش.

ولی مسیر مهم تر از رسیدنه.
جمله کلیشه ای، اما حق.

اگه به رسیدن دل ببندیم، مدام میرسیم و باز هم "رسیدن" میخوایم.
ولی مسیر دوست داشتنی تره مگه نه؟ هرچقدر هم سخت و عذاب آور باشه گاهی، هرچقدر هم چاله چوله باشه، باز هم قشنگه.