دیگر فهمیده‌ام آخر هر چیزی هیچی‌ست.
آخرش می‌فهمم همه چیز بیش از یک توهم نیست!
آدم‌های زندگی‌ام، دوستانم، عشقم نسبت به او، همه و همش یک توهم برای ادامه دادن است؛ ادامه دادنی که هیچ ارزشی ندارد.
حتی نوشتن هم فقط برای تمرین صبوریست، ولی آدم صبوری‌ام نشدم.
روز‌ها را می‌شمارم
این روز‌ها گویی دچار حالتی شده‌ام که همه چیز را می‌بینم، می‌شنوم و حس می‌کنم اما هیچ چیز برای بیان احوالم ندارم.

- کابوس

توی فیلم ...eternal sunshine of the یه جایی هست که هرکسی بخواد میره اونجا، و میگه میخواد کسی رو از ذهنش پاک‌کنه.
و اونا اینکارو براش میکنن
وسایلایی که خاطراتی از اون آدمن رو جمع میکنن
و کلا پاک میشه.
آدمایی که پناه میاوردن به اونجا، خیلی پژمرده بودن، جوری که معلوم بود رنج زیادی کشیدن و معلوم بود زورِ زیباییِ خاطرات، دیگه به رنج نمیچربه.
بنابراین پناه میاوردن،‌ پاک میکردن، و تمام.

بعضی شبا از شدت تنهایی میخوام با "های گوگل" حرف بزنم.

انگار منتظر چیزیم. ولی هیچی برای انتظار وجود نداره برام.

اوورثینک شدن انقدر وحشتناکه که وقتی بهت حمله کنه، ممکنه یهو خودتو وسط ویدئوهای بی محتوای یوتیوب پیدا کنی در حالی که سعی میکنی سرت گرمشون شه.
بعدش صدای یه موجود بد صدا و خشک رو از ته‌تَهای ذهنت میشنوی که میگه: آره داشتم میگفتم...
و برات میگه و تموم نمیکنه.

این دیوانه گر عاقل شود دیگر نمی‌آید.

با متلاشی شدن انقدر 🤏🏻 فاصله دارم.

دیروز انقدر بد بودم که هیچی نمیتونست‌ حالمو خوب کنه.
امروز انقدر خوبم که هیچی نمیتونه حالمو بد کنه.
ولی من اکثر روزا معمولی‌ام، و تو خیلی تاثیر‌گذاری.
-بهزاد عمرانی

زندگیمو ادامه میدم به امید روزی که تو جنگلای مازندران زیر بارون باهات برقصم،
تو میدون نقش جهان اصفهان برات هزار و یک شب بخونم،
تو حافظیه شیراز به نیت وصال کنارت فال بگیرم،
تو دره ستارگان قشم بهت آرزوهامو برای روزای قشنگی که قراره باهم بگذرونیم بگم،
تو ساحل دریاچه صورتی سیستان بلوچستان کنارت کلی پاستیل و لواشک بخورم،
تو سراب نیلوفر کرمانشاه باهات پلی لیستمو زیر و رو کنم،
تو ماسال گیلان برات یه عالمه شعر محلی بخونم‌،
تو جمشیدیه تهران باهات شیرکاکائو بخورم
من زندگیمو ادامه میدم به امید روزی که تو دنیای خودم، با رسیدن به اهداف و آرزوهای مشترکمون خنده رو روی لبای قشنگت بیارم.
شبانه روز دور سرت بگردم و دائم بهت یاداوری کنم که چقدر برام ارزشمندی. ادامه میدم به امید روزی که خدا خودش دستامونو تو دست هم بذاره و از اون بالا، یه جایی بین آسمون چهارم و پنجم بخاطر خوشبختیمون لبخند بزنه.
-مین.

خیلی قشنگه ✨

یه روز با گل سرخم میریم پپرونی.

من میدونم که مرده‌ام.
اما به نظر میرسه هنوز قطره اشکی برای ریختن، دارم.