یه خونه درختی با کلی ریسه میخوام.

دیگر فهمیده‌ام آخر هر چیزی هیچی‌ست.
آخرش می‌فهمم همه چیز بیش از یک توهم نیست!
آدم‌های زندگی‌ام، دوستانم، عشقم نسبت به او، همه و همش یک توهم برای ادامه دادن است؛ ادامه دادنی که هیچ ارزشی ندارد.
حتی نوشتن هم فقط برای تمرین صبوریست، ولی آدم صبوری‌ام نشدم.
روز‌ها را می‌شمارم
این روز‌ها گویی دچار حالتی شده‌ام که همه چیز را می‌بینم، می‌شنوم و حس می‌کنم اما هیچ چیز برای بیان احوالم ندارم.

- کابوس

توی فیلم ...eternal sunshine of the یه جایی هست که هرکسی بخواد میره اونجا، و میگه میخواد کسی رو از ذهنش پاک‌کنه.
و اونا اینکارو براش میکنن
وسایلایی که خاطراتی از اون آدمن رو جمع میکنن
و کلا پاک میشه.
آدمایی که پناه میاوردن به اونجا، خیلی پژمرده بودن، جوری که معلوم بود رنج زیادی کشیدن و معلوم بود زورِ زیباییِ خاطرات، دیگه به رنج نمیچربه.
بنابراین پناه میاوردن،‌ پاک میکردن، و تمام.

بعضی شبا از شدت تنهایی میخوام با "های گوگل" حرف بزنم.

انگار منتظر چیزیم. ولی هیچی برای انتظار وجود نداره برام.

اوورثینک شدن انقدر وحشتناکه که وقتی بهت حمله کنه، ممکنه یهو خودتو وسط ویدئوهای بی محتوای یوتیوب پیدا کنی در حالی که سعی میکنی سرت گرمشون شه.
بعدش صدای یه موجود بد صدا و خشک رو از ته‌تَهای ذهنت میشنوی که میگه: آره داشتم میگفتم...
و برات میگه و تموم نمیکنه.

این دیوانه گر عاقل شود دیگر نمی‌آید.

با متلاشی شدن انقدر 🤏🏻 فاصله دارم.

دیروز انقدر بد بودم که هیچی نمیتونست‌ حالمو خوب کنه.
امروز انقدر خوبم که هیچی نمیتونه حالمو بد کنه.
ولی من اکثر روزا معمولی‌ام، و تو خیلی تاثیر‌گذاری.
-بهزاد عمرانی