من سردرد تر از پیشم

«سیتن الواسمیا فرژونده گیساشه» تموم شمع‌هایی که روشن کرده بودم خاموش شدند. بوی سردخونه اتاق رو پر کرده بود و سرمای اتاق دست کمی از سیبری نداشت. اتاق مثل ظلمات شب تاریک بود، انگار هیچ اثری از روشنایی باقی نمونده باشه، تنها چیزی که می‌درخشید کتاب قدیمی‌ای بود…