نمیقام هیفده سالگی بهتره

Why god why

We had a deal

وایسین از همه جا دارم اتک میخورم

گریه‌ام گرفته وای

اصلا همش تقصیر مهرآساس

دراز کشیدم کف اتاق، سرامیک سرد سرده. فرشو برداشته بودم چون رنگشو دوست نداشتم. دوستش داشتم اما، صرفا فرشو نمیخواستم. دلم میخواست پاهای لختم تاستون و زمستون با سرما مواجه بشن که یادم بیاد هنوز توی این دنیام. سرم درد میکنه، گردنم هم. به حالت مزخرفی گردنمو آویز کردم به زمین و دارم اینو مینویسم. سرما به شکمم نفوذ میکنه، قلبم اما چیزی حس نمیکنه. نکنه قلبم همینجوریش سرما زده‌اس؟ نمیدونم. موهام همیشه تو دست و پان. انگار یادم میارن من تو بندشون زندانیم. دراز کشیدم کف سرامیکی اتاق و فکر میکنم. به تنهاییم فکر میکنم. به این فکر میکنم که اون دوستم قرار نیست اینو بخونه، چون نگرانم میشه. فکر میکنم چیشد که همه‌ی حرفام ساکت شدن و ذهنم آروم گرفت و دریا شدم. نمیدونم. بغض میکنم. دلم میخواد پنجره رو باز کنم و بپرم پایین، اما چهار طبقه فاصله‌ی کمیه برای خودکشی، شاید زنده موندم. برعکس میشم و این دفعه کمرم سرما میکشه. سرده. خیلی سرده. وسط تابستون اما هوا خیلی سرده. از گوشه‌ی چشمم تکون خوردن پرده رو میبینم. حس میکنم فکرای توی سرم هنوز همونجان، اما این دفعه من نمیتونم بشنومشون. به درد زانوهام فکر میکنم. به تنهاییم فکر میکنم. به این که چقدر دلم میخواد حرف بزنم اما چقدر نمیتونم حرف بزنم. به چیزی که انگار روی گلوم عین شمشیر شده فکر میکنم. به چاقوی توی کشوی اولی آشپزخونه فکر میکنم و این که اول کی پیدام میکنه. شاید زنده بمونم. دیگه به انجامش فکر نمیکنم اما فکرم پیش چاقوی کشو اولی میمونه. یعنی تنهاست؟ اونم سردشه؟ شاید آلومینیوم توی چاقو، دلش نمیخواست چاقو بشه. شاید میخواست هواپیما شه. برای آلومینیوم چاقو گریه میکنم. صدای آسانسور میاد، فکر نکنم دیگه تنها باشم. فکر کنم دیگه یکی اومد.

نوشته‌ی خودم

خونه خالی و ساکته. حتی صدای عقربه های ساعتم نمی‌شنوم. مامان یه ساعتی خریده که بهش میگن آرام‌گرد، چقدر خوب که صداش در نمیاد. کاش کل دنیا آرام گرد بود.
افکارمو با تور ماهیگیری گیر انداختم و پهنشون کردم وسط خونه، کف زمین. اتاق خودم پر از فکر شده. فکرا چسبیدن به دیوارا، زیر بالش و داخل کمد. دیگه جایی برای افکار جدید نیست. واسه همینه که به طرز مسخره ای دراز کشیدم کف زمین و پاهامو تکیه دادم به دیوار. می‌خوام خون برسه به مغزم.
دلم حرفای جدید میخواد. یه چیزی که من هزار بار نگفته باشم و تو هزار بار گوش نداده باشی. ناراحتم، تو چرا همه چیزو می‌دونی؟
کاش اینجا بودی و برای آلومینیمی که میخواست هواپیما بشه و نتونست گریه میکردیم.
حالا که اینجا نیستی از چی بگم برات؟
به این فکر میکنم که چقدر خودم رو تنها میکنم، از تو و بقیه. به اینکه هزارتا شخصیت از من توی سر دیگران هست و هیچکدومشون من نیست. من اونی‌ام که کنار دیوار ایستاده و از استرس تنها بودن داره آب و هوای روسیه رو طی یک هفته ی آینده چک می‌کنه. اونی که چشم چشم می‌کنه تا آشنا ببینه، نه اونی که وسط جمعیت ایستاده و میتونی صداش رو بشنوی. حالا کدوم من توی سر توعه؟
به حرفای ساکت شده فکر میکنم. به وقتایی که شاید حرف زدن درست ترین کار ممکن بود و من از ترس دوباره اشتباه کردن، ساکت موندم. مثل همیشه.
به این فکر میکنم که پنج طبقه برای پریدن کمه. آلومینیوم توی چاقو شاید دلش نخواد خونی بشه. به این فکر میکنم که بازم یادم رفته قرصامو بخورم. احتمالا الان که یادمه باید تا دیر نشده برم سراغشون، ولی اگه بلند شم مثل سفره‌ای که خورده های نون از روش می‌ریزه پایین، افکارم پخش و پلا میشن. بعد از اینم احتمالا یادم می‌ره.
به این فکر میکنم که قرار بود گریه نکنم ولی چیزایی که باعث میشن گریه کنم حتی از قبلا هم بیشتر شدن. چرا به همه میگم گریه کنن ولی برای خودم اشتباهه؟
امروز گریه کردم. نباید میکردم.
به کتابخونه ی خالی فکر میکنم، خیلی وقته بهش سر نزدم. به همون جایی که قبلا مکان امنم بود و امروز نشسته بودم همون گوشه و دیگه امن نبود. دیگه هیچ جایی امن نیست، شاید چون تو دیگه نیستی.
صدای آسانسور میاد. به این فکر میکنم که دلم برات تنگ شده. این آخرین چیزیه که در آرامش میتونم بهش فکر کنم.
تولدت مبارک قلب کوچولو.

نوشته‌ی این زنیکه کصشعر که گریم انداخت

خیلی قشنگه

من خیلی خوشحالم که هممتونو دارم بچه ها. خوشبخت و خوشحال

من قلب کوچولوی صمیمی ترین دوستمم.

الان خوشحال ترین آدم روی زمینم

منو میگه فقط

تو نور چشم من و جون دل منی

امروز بابت تک‌تک تبریکام یه دور گریه میکنم از ذوق

جای یکیتون خیلی خالیه

تولدت خیلی مبارک

هانا