موقعی که باهات مثل خودت برخورد میکنم بهت برمی‌خوره؟
احمقی چیزی هستی؟ با روش خودم برخورد کردم و دلم شکست. مغز خر نخوردم که بخوام دوباره دل خودمو بشکونم.

میخوام وقتی رسیدم خونه و امتحانمو دادم یه مقاله بنویسم به نام « سیلوی و لوکی، کدام بی‌شعور تر است؟»

و قطعا شما خواهید خواند.

خب دیگه وقتشه دعام کنید

دعا نمیخواد عالی بود

نظر دادن درباره زندگی یه ادم، اینکه ببین تو میتونی فلان کارو کنی بهمان کارو کنی، چرا اینجوری هستی یا مقایسه کردنش با دیگران اونم در حالی که اون طرف حتی نظر شمارو نپرسیده کار بسیار زشت و ناپسندیده ایه. حالا هرچقدرم که شما بهش نزدیک باشید.

شما اصلا خبر ندارید اون ادم چه چیزاییو داره پشت سر میزاره. اینکه در تلاش باشید بهش بگید اشتباه نکنه کاملا غلطه. چون اون شخص یکسری اشتباهاتو باید کنه تا خودش درس زندگیشو یاد بگیره.

چرا هر چی میگردم بلو ایز د وارمست کالر نیست؟

ندیدیش تاحالا؟

نه متاسفانه

یکی از چیزایی که هیچوقت نمیفهمم اینه که چرا مردم وقتی بهشون میگی رو یه چیزی حساسی بیششتر روش دست میذارن و انقدر میرن رو مخت تا دعواتون بشه، بعد ناراحت میشن که بهشون چیزی گفتی.... -_-

مث این دختره آیدا همکلاسی مهرآسا
بهش میگم به من دست نزن ولی هر بار منو میبینه باید بهم دست بزنه
نکن عوضی نکن

خیلی خوشحالم نمیبینمش وایییخصحص

منم همینطور

هانا ام منو از همتون بیشتر دوس دارههعععهع

نبینش اصلا قشنگ نیست

ودف؟

چون از قشنگ یه چیزی فراتره

منطقی شد

این خیلی ساده‌لوحانه‌است که بیایم آسیب فرهنگی رو صرفا در قالب ناتوانی در نه گفتن و خشمگین شدن بسنجیم. سایدهای عمیق‌تر و عجیب‌تری داره، مثل کسایی که سال‌های زیادی رابطه رو تجربه نمی‌کنن. مثل کسایی که سال‌ها ازدواج کردن و ارگاسم رو تجربه نمی‌کنن. مثل شرم از بدن خود اونقدری که حتی به بررسی بیماری‌ها و مشکلات بدنت نپردازی. مثل شرمت از دکتر رفتن و رسیدگی به بدنت. مثل احساس گناهت بابت خودت بودن و رفتارهای باز داشتن. مثل ترست از برحق بودن و همیشه خودت رو در سایه و ساید ماجرا دونستن. این خیلی احمقانست که بگیم اگر خشمگین نمی‌شی و سعی می‌کنی آروم باشی تو سندروم دختر خوب داری. ماجرا خیلی عمیق‌تر و با آسیب‌های جدی‌تره. خیلی جدی‌تر.

همیشه یه بخش دومی هست که کسی نمی‌بینه. مثل اینکه این مسئله ابدا یک طرفه نیست. نمی‌شه به یکی سیلی بزنی و دست خودت درد نگیره. یعنی همونقدر که خانواده این تحمیل رو داره و شوهر (درباره‌ی فیگور شوهر بخونید) خودش هم در معرض آسیبه. چرا که کسی که هیجانات و نیازهاش و طرز فکرش آسیب ببینه متقابلا داره رفتار مخربی رو بروز می‌ده. شما تصور کن نزدیک به نیمی از اجتماعت متوجه یه مشکل فرهنگی باشن. چه اتفاقی می‌افته؟ به سرعت نیمی دیگه رو هم بیمار می‌کنن و این یه لوپ بی‌نهایته. یعنی خانواده‌ی آسیب دیده فرزند آسیب دیده تربیت می‌کنه و فرزند آسیب دیده متقابلا هم به خانوادش اون آسیب رو می‌زنه هم به کسانی که باهاشون ارتباط داره. اون مردی هم که بلد نیست زنی رو به ارگاسم برسونه تجربه‌ی یه سکس هنری خوب رو از دست داده. این فقط باختن زن نیست، باختن جفتشونه. اون زنی که بلد نیست با بدنش آشنا بشه فرصت رابطه خوب رو از خودش و پارتنرهاش می‌گیره. اون زنی که خودش رو برحق نمی‌دونه، دچار اختلالاتی می‌شه که داره شانس ارتباط سالم در محیط با اطرافیانش رو می‌گیره. بگذریم از بیماری‌ها و مابقی.