جدی سلیمان چی میزد با مورچه حرف میزد؟ جنسشو میخوام.

الان متوجه شدم که من همسن جیمز توی آهنگ بتی‌ام. و آیا هیچگاه در امسال شخصی خواهد بود که آگوستین من باشه، و اگه باشه، من اونقدر احمقم که بگم it was just a summer thing و یا نگهش می‌دارم تا زمانی که برام willow باشه و بهم بگه life was a willow and it bent right to your wind؟ با من بمانید تا در این آگوست در بیابیم.

بچه ها جون، این آقایی که میبینین، علیرضا بهبودیه. چهل و پنج سالشه و رکورد دار طولانی ترین دوره برای برگشت به تیمشو داره. امروز برگشت به تیمش، پیکان، که دوباره قهرمان بشه. از تیمی که سال ۸۳ توش بود، فقط خودش داره به کار کردن ادامه میدن و الان بعد از نوزده سال صبر، به عنوان یکی از با تجربه ترین پلیرای والیبال ایران به لیگ برگشته. (اونم نه هر لیگی، لیگ خفن ایران که والیبال پلیرای دنیا آرزوشونو دارن)
من بزرگ شدم میخوام مثل علیرضا بهبودی باشم. شماره سیزده بپوشم و هیچ وقت کم نیارم. ادامه بدم تا بهش برسم.

یعنی چی که من سال دیگه سنم قانونیه استفو بچ.

در اون لحظه هستم که «چرا فلان چیز رو زودتر انجام ندادم و واقعا چرا؟»

و یکی از بزرگترین هاشم اینه که چرا زودتر یاد نگرفتم که از حقم دفاع کنم؟ اگه اینو زود یاد گرفته بودم واقعا عالی میشد.

یادم اومد یه اسنپی سرم داد کشید. اگه اینو بلد بودم سر تا پاشو میکردم تو گوه و در میاوردم ولی چیکار کردم؟ گریه کردم. چرا فکر کردم نمیتونم از خودم دفاع کنم؟ چون فکر کردم بلد نیستم و به درد این کارا نمیخورم. فکر کردم من حقیر تر از این حرفام. چرا این فکرو کردم؟ چون خودمو دوست نداشتم. چرا خودمو دوست نداشتم؟ چون یه نفر که برام عزیز بود باهام مثل آشغال رفتار می‌کرد. چرا برام عزیز بود؟ خودمم نمیدونم.
و اینجا میرسیم به این که چرا اون آدمو زودتر از زندگیم بیرون نکردم؟ واقعا چرا؟ حقیقتا آیم کریزی.

عه جون امروز یک جونه.

اون دو نفری که به همراه من بیدارید، بگیرید بخوابید. آزار ندید خودتونو. اگه امتحان دارید هم برید موفق باشید و شادمانه برینید پس کله‌ی معلمی که گفت شما نمیتونین💕😚

حق پرومکس😂🤣

📚 @hamclasix 📚

دقیقا همینی که این گفت فقط با رعایت هکسره.

پرایوت شیر عزیز، اگه داشتی با دوستت حرف میزدی که امیدوارم خوشحال شده باشی از اون لحظات. اگه داشتی به شخص دیگه‌ای که تو همین حاله پیام می‌دادی هم همونطور. ولی اگه جاجم کردی، میخوام یاد آوری کنم که my life, my choice, my decision

چقدر خوبه که نیاز ندارم به این فکر کنم که معیوبم و چقدر زندگی بدون پنیک زیباست و چقدر همه چیز خوبه.

کاش تافت داشتم. مطمئنم به محض این که آنا برسه اینجا همون اعتماد به نفس نو پام خورد میشه.

وقتی یه قارچی سمیه، نباید بوش کنی، نباید بهش دست بزنی، نباید تو اتاقت نگهش داری، نباید بریزی تو غذات و بخوری.
من چیکار کردم؟ با گلدون و خاک اون قارچو گذاشتم تو اتاقم و غصه میخوردم که چرا اینقدر حالمم بده. آخه باباجان.

آهای اون سه تایی که دارین حرفامو میخونین، تا حالا یادتون افتاده چقدر با ارزشید؟ (البته مگه این که آدم بدی باشین.)

آدم گاهی یادش می‌ره ارزشش کجاست. یادش می‌ره چقدر خوب و قشنگه و میچسبه به همون لباسای تنگ و کوتاه آدمای بی ارزش و بچه های کوچیک و حرفای پوست پیازی. بعد که نفست در نمیاد میگی ای خدای من، من چرا نمیتونم نفس بکشم؟ چرا دلم تنگه؟ چرا حالم خوب نمیشه؟

بعد که پوستای پیازو میندازی دور، اون لباسای تنگو میذاری تو کمد بعد یهو به خودت میای میبینی عه، هوا چقدر صافه. چقدر گلا بوی خوبی میدن. چقدر آدما مزخرف نیستن. چقدر حال دلم بد نیست. چقدر همه چیز یجوریه.