سوپرایزم نمیکنی؟

هر بار دنبال لطافت بودیم زندگی بی لطافت با جدیت تا دسته کرد تومون

تابستون خودمو یجوری پرت میکنم تو باشگاه که وقتی برسم خونه خدا رو شکر کنم حالا ببین

هم بسکت بر میدارم هم والیبال هم شنا هم بدنسازی
تازه بسکت دو تا سانس بر میدارم

هاه

لبات واسه بوسیدن آفریده شده نه واسه کارای دیگه

بدجنس

شاعر میفرماید که but i crumble completely when you cry

«فرآیند غم، دردناک و زمان بره. سوال اینجاست که حاضری برای خوب شدن خودت هم بهش زمان بدی و حاضری دردو بچشی؟»

گفتم حاضرم ولی وقتایی که زمان درد زیاد میشه دوباره فکر میکنم به حرفم.

Day 12

Im fine

And also a cat

نیازمندی روحی:

این ادیتو دوست دارم.

یه چیز جالب فهمیدم. من موهامو متفاوت میبینم از مردم. یعنی من یه رنگ میبینم مردم حداقل سه درجه روشن تر. عجیبه.

یکم شلوغ شده اینجا. باید دست بکشم بهش.

محتواش یا ادماش؟

متأسفانه یا خوشبختانه، محتواش. آدماش مهربونن

آدماش فکر میکنم یه جور متفاوتی باشن. نه این که پاور داشته باشن یا بتونن خدا بشن، همشون همون آدمایین که میرن کافه و نفس میکشن و هستن، ولی یه فرق جالبی دارن. یه جورایی میشه گفت یه جرقه هست که متفاوتشون کرده. خدا رفتنی بوسشون کرده که برن.