متنش چه خوب و بی ربطه.

واقعا سخته واسه کسی که سالها با اینسیکوریتیش سر کرده بخوای توضیح بدی که تو زیبا و کافی و منحصر به فردی. واقعا سخت.

یعنی یه جوری دارم زور میزنم اینا رو به خودم بفهمونم و یه جوری دارم تلاش میکنم انگار تو کنکور از این چیزا باید تست بزنم.

و اینجوری هم نیست که مثلا یه بار در روز به مدت طولانی بهش فکر کنی ها. هر فکر مربوط به خودم باید دوباره و سه باره از یه فیلتر رد بشه تا بشه اون فکری که با جمله‌ی اولی که گفتم بسازه.

کاریه که خودم باید انجامش بدم. بقیه تو این واکنش کاتالیزور و فشار و دما هستند برای من.

و باز حالا ایده آل هم نشده همچین فقط قابل قبوله

ناراحت نیستم. عصبانی نیستم. فقط متحیرم که چگونه؟

تو برام عزیزتر از دفتر شعرم بودی.

اگه اون تیکه‌ای از روحم و قلبم بود تو یه تیکه از جونم بودی.

همه‌ی دنیا هم بهم بگه بی احساس و لاشی و ناوفادار حداقلش میدونم دوستام میدونن که اینطور نیست.

تو دهنم ترکیبی از you're losing me و maroon داره پلی میشه.

فقط اگه میتونستم این ترکیب خدا رو بسازم.

یکم دیگه میموندم کل شهر و دبیرستان و زن و زندگیو کشورو میدیدم

بدبختی آخه تک به تک هم منو میشناسن. نمیشه وانمود کرد من نمیشناسمشون.

همه‌ی شهرو دیدم بجز اونی که باید به روایت پیام:

دلت برام تنگ شده آره؟😏😏😏

ماه و سیاره‌ی آسمون شب.

مرا ببوس همین الان که دیره فردا.

برو اما قلبتو بذار بمونه.

اینجا ولی بی تو بی رنگه آسمونش.