و اینجوری هم نیست که مثلا یه بار در روز به مدت طولانی بهش فکر کنی ها. هر فکر مربوط به خودم باید دوباره و سه باره از یه فیلتر رد بشه تا بشه اون فکری که با جمله‌ی اولی که گفتم بسازه.

کاریه که خودم باید انجامش بدم. بقیه تو این واکنش کاتالیزور و فشار و دما هستند برای من.

و باز حالا ایده آل هم نشده همچین فقط قابل قبوله

ناراحت نیستم. عصبانی نیستم. فقط متحیرم که چگونه؟

تو برام عزیزتر از دفتر شعرم بودی.

اگه اون تیکه‌ای از روحم و قلبم بود تو یه تیکه از جونم بودی.

همه‌ی دنیا هم بهم بگه بی احساس و لاشی و ناوفادار حداقلش میدونم دوستام میدونن که اینطور نیست.

تو دهنم ترکیبی از you're losing me و maroon داره پلی میشه.

فقط اگه میتونستم این ترکیب خدا رو بسازم.

یکم دیگه میموندم کل شهر و دبیرستان و زن و زندگیو کشورو میدیدم

بدبختی آخه تک به تک هم منو میشناسن. نمیشه وانمود کرد من نمیشناسمشون.

همه‌ی شهرو دیدم بجز اونی که باید به روایت پیام:

دلت برام تنگ شده آره؟😏😏😏

ماه و سیاره‌ی آسمون شب.

مرا ببوس همین الان که دیره فردا.

برو اما قلبتو بذار بمونه.

اینجا ولی بی تو بی رنگه آسمونش.

یه روزی میرسیم بازم بهم.

دلم اون ورژنی از تمام من رو میخواد که فقط شروین بود و گیتارش و صدای گنجیشکا‌.

کو ماهت؟