میتونم از اسم آدمهایی که هیچوقت بهم اهمیت ندادن ولی من بی‌حد و اندازه بهشون اهمیت میدادم یه طومار خیلی بلند بنویسم.

They told me all of my cages were mental
So I got wasted like all my potential
And my words shoot to kill when I'm mad
I have a lot of regrets about that
I was so ahead of the curve, the curve became a sphere
Fell behind on my classmates, and I ended up here
Pouring out my heart to a stranger
But I didn't pour the whiskey

یکم صبر داشته باشین، دارم دیلی ترنجو میگردم

- فرندز دوست داری؟ اه چه چیپ!
- از چیِ کیپاپ خوشت میاد؟ سلیقه نداری؟
- چرا رمان تاریخی میخونی؟ مگه مدرسه‌ست؟
- دیوونه‌ها از آفیس خوششون میاد.
- مگه بچه‌ای که انیمه میبینی؟
- فکر نمیکنی رمان فانتزی خوندن یکم از سن تو گذشته؟
- آریانا گوش میکنی؟ مگه صدا داره اصلا اون..
- نقاشی هم شد شغل؟
- پادکست گوش میدی؟ مغزت کپک زده که میخوای یکی دو ساعت تو گوشت حرف بزنه؟
- لباسات شبیه چیزیه که پیرزن پیرمردا میپوشن!

کاش یکم کمتر سلایق و علایق همدیگه رو مسخره میکردیم! هر کسی تو زندگیش به یه چیزی عشق میورزه، انجام دادن یه کاری رو دوست داره. مگه کدوم یکی از اینا و چیزای مشابهشون به شما آسیب رسوندن؟ چرا تو زندگی دیگران دخالت میکنین؟ تا حالا بارها خودم و اطرافیانم رو دیدم که مورد هجمه سوالای این شکلی قرار گرفتن. واقعا بسه به‌نظرم!

به قول سهراب: اندوه مرا بچین که رسیده است

یه لحظه اسم آرتمیس فاول رو روی یه پست دیدم و خدای من، چه قلبی که اون روزا میتونست ذوق نکنه و زنده بمونه از دیدن اون دنیای جادویی‌ای که ا این کالفر نوشته بود.

"تو تمام کلمات تمام شعرهایی
و من نه حتی کاغذِ آن."

چقدر ذهن های همه اکلیلی و زیباست و من چقدر پر از خالیم

من نیستم

این بدترین چیزیه که میتونستم تجربه کنم، نبودن

غبار هیچی و نیستی‌ام به پایت نشست
مرا ببخش که یادگار غم تو بود.

من نبودم، اصلا نبودم

تراپی؟ نه ممنون چهارتا سیتکام همزمان ریواچ میکنم.

تو همون حسی بودی که نمی‌تونستم توصیفش کنم، وگرنه کتاب شعرم صدهاهزار نسخه می‌فروخت.

زیر درخت‌های گردو نشسته‌ام با اینکه می‌گویند اگر شب زیر آنها بخوابی خواهی مرد. جیرجیرک‌ها برایم لالایی می‌خوانند تا خوابم ببرد، و خبر دارند که مرا با شیرینی آسودگی‌خاطر لالایی‌هاشان خواهند کشت.
برگ‌های درخت سیب مرا وسوسه می‌کنند تا تنگ در آغوششان بگیرم، دیشب درخت گردو به من یک شاخه هدیه داد تا با آن یک چنگ بسازم، و قصد دارم چنگ را تبدیل به زنی افسون‌گر و دلربا تبدیل کنم تا او را در آغوش بگیرم و بنوازم.

کاش برمیگشتم به اون روزایی که ترنج برام داستان آهنگای تیلورو میگفت و دونه دونه میفرستاد و من گوش میکردم و هر بار عاشق از قبل میشدم

نه هیچ وقت تونستم شاعر باشم، نه نویسنده، نه عاشق. من هیچم. هیچی که به سادگی بین روزمرگی نبود آدم‌ها گم میشه. من لحظه‌ی غم شبم. میدونم اونی که نوشت ابتذال رو، قبول کرد که لحظه‌ی تاسف گل‌های یاس بودن بد نیست، من بودم؛ ولی دیگه نمیشه. نمیتونم که دیگه وانمود کنم که شاعرم وقتی که من هیچم.
من لحظه‌ی مرگ شقایق تنهای امیدم.