به قول سهراب: اندوه مرا بچین که رسیده است

یه لحظه اسم آرتمیس فاول رو روی یه پست دیدم و خدای من، چه قلبی که اون روزا میتونست ذوق نکنه و زنده بمونه از دیدن اون دنیای جادویی‌ای که ا این کالفر نوشته بود.

"تو تمام کلمات تمام شعرهایی
و من نه حتی کاغذِ آن."

چقدر ذهن های همه اکلیلی و زیباست و من چقدر پر از خالیم

من نیستم

این بدترین چیزیه که میتونستم تجربه کنم، نبودن

غبار هیچی و نیستی‌ام به پایت نشست
مرا ببخش که یادگار غم تو بود.

من نبودم، اصلا نبودم

تراپی؟ نه ممنون چهارتا سیتکام همزمان ریواچ میکنم.

تو همون حسی بودی که نمی‌تونستم توصیفش کنم، وگرنه کتاب شعرم صدهاهزار نسخه می‌فروخت.

زیر درخت‌های گردو نشسته‌ام با اینکه می‌گویند اگر شب زیر آنها بخوابی خواهی مرد. جیرجیرک‌ها برایم لالایی می‌خوانند تا خوابم ببرد، و خبر دارند که مرا با شیرینی آسودگی‌خاطر لالایی‌هاشان خواهند کشت.
برگ‌های درخت سیب مرا وسوسه می‌کنند تا تنگ در آغوششان بگیرم، دیشب درخت گردو به من یک شاخه هدیه داد تا با آن یک چنگ بسازم، و قصد دارم چنگ را تبدیل به زنی افسون‌گر و دلربا تبدیل کنم تا او را در آغوش بگیرم و بنوازم.

کاش برمیگشتم به اون روزایی که ترنج برام داستان آهنگای تیلورو میگفت و دونه دونه میفرستاد و من گوش میکردم و هر بار عاشق از قبل میشدم

نه هیچ وقت تونستم شاعر باشم، نه نویسنده، نه عاشق. من هیچم. هیچی که به سادگی بین روزمرگی نبود آدم‌ها گم میشه. من لحظه‌ی غم شبم. میدونم اونی که نوشت ابتذال رو، قبول کرد که لحظه‌ی تاسف گل‌های یاس بودن بد نیست، من بودم؛ ولی دیگه نمیشه. نمیتونم که دیگه وانمود کنم که شاعرم وقتی که من هیچم.
من لحظه‌ی مرگ شقایق تنهای امیدم.

اسکارو من میگیرم
اما چه فرقی داره
نقش سیاهی لشکر
با یه ابر ستاره

سیرک آفتاب واقعا جادویی ترین چیزیه که میتونه برای کسی اتفاق بیفته، چه کار کردن توش چه دیدنش

من نمیتونم سرجام باشم مسمسخصخصخثتبنثنثهثث