کاش روزی بود که میتوانستیم فقط و صرفا «نباشیم»

لطفا یه بار برام تولد بگیرین تا من با این آهنگ فاز جوجه خروس بگیرم

ثبات روحیم مثل تخمه ژاپنیه، دنبال یه تلنگره تا بشکنه

کاش خونه بودم شروین گوش میکردم و نبودنتو شعر میکردم.

خونه‌ی پدربزرگ بزرگ بود، دو تا باغ داشت. حوض نداشت ولی یه نارنج بزرگ وسط حیاط بود. نارنجه پر از برگ و میوه بود، پر از راز و رمز. اینقدر راز و رمز که یه روز مامان بزرگ وقتی محوش بود عقب عقبکی افتاد زمین، راز و رمزش دیگه نذاشت مامان بزرگ بلند شه از زمین. هفته‌ی بعدش پدربزرگ شاخ و برگ نارنجو با اره برید، بردپشت خونه و سوزوند، آتیشش بزرگ شد، بزرگ شد و همه‌ی دنیا رو گرفت. همه محو شعله‌ی بزرگ آتیش نارنج شدن. راز و رمز نارنج میسوخت، همینجور راز و رمز خونه‌ی پدربزرگ.

اون لحظه‌ای که وقتی واسه کسی آهنگ میفرستی و خوشش میاد عین اینه که از یه فامیل آدم حسابی عیدی زیاد بگیری

برای آینده‌ت برنامه بریز. بغلم کن،
کنارش درس و کارت رو هم ادامه بده.

باهام حرف نزنین من مجبور شدم خوابمو ول کنم تا درس بخونم

گاهی اوقات فکر میکنم اینقدری که واندا ویژنو دوست داشت، ویژن واندا رو دوست داشت؟

اسپویل نصف فاز چهار مارول (اسپویل وانداویژن و اینفینیتی وار ومولتی ورس آف مدنس)
نه جدا، ویژن حاضر بود بخاطر واندا یه شهرو گروگان بگیره که صرفا حس کنه خاطراتشونو؟ ویژن میرفت واسه این که بچه هاشو پیدا کنه مولتی ورسو بهم بزنه؟ واندا بخاطر خواسته‌ی عشقش و انجام کاری که درست بود از تموم خاطرات خوبش دست کشید و حاضر شد خونواده و زندگیشو از دست بده، ویژن این کارو میکرد؟ نه. چون ویژن با منطقش عاشق واندا شده بود و این اصلا منطقی نیست.

ویژن ارزش جنگیدن واندا رو نداشت