بچه ها، ببینین، اینجا خونه‌ی منه. خونه‌ی خونه‌ی من.
اگه حس میکنین اینجا راحت نیستین، حس میکنین به زور رودروایسی و به خجالت اینجایین و اصلا دلتون نمیخواد به من گوش بدین، برین و منو از این اورثینک خلاص کنین. اینجا آخرین پناه منه و نمیخوام آخرین پناهم پیش کسی باشه که دلش نمیخواد بهم گوش کنه.

ناشناسم هست اینجا.

کاش روزی بود که میتوانستیم فقط و صرفا «نباشیم»

لطفا یه بار برام تولد بگیرین تا من با این آهنگ فاز جوجه خروس بگیرم

ثبات روحیم مثل تخمه ژاپنیه، دنبال یه تلنگره تا بشکنه

کاش خونه بودم شروین گوش میکردم و نبودنتو شعر میکردم.

خونه‌ی پدربزرگ بزرگ بود، دو تا باغ داشت. حوض نداشت ولی یه نارنج بزرگ وسط حیاط بود. نارنجه پر از برگ و میوه بود، پر از راز و رمز. اینقدر راز و رمز که یه روز مامان بزرگ وقتی محوش بود عقب عقبکی افتاد زمین، راز و رمزش دیگه نذاشت مامان بزرگ بلند شه از زمین. هفته‌ی بعدش پدربزرگ شاخ و برگ نارنجو با اره برید، بردپشت خونه و سوزوند، آتیشش بزرگ شد، بزرگ شد و همه‌ی دنیا رو گرفت. همه محو شعله‌ی بزرگ آتیش نارنج شدن. راز و رمز نارنج میسوخت، همینجور راز و رمز خونه‌ی پدربزرگ.

اون لحظه‌ای که وقتی واسه کسی آهنگ میفرستی و خوشش میاد عین اینه که از یه فامیل آدم حسابی عیدی زیاد بگیری

برای آینده‌ت برنامه بریز. بغلم کن،
کنارش درس و کارت رو هم ادامه بده.