ترزیچ از اون دسته از مربّی‌هاییـه که اگر بازیکنانش یه اشتباه رو تکرار کنند، یه‌کم زود از دستشون کلافه می‌شه. معمولاً تاکتیک‌های کلّیِ تیم رو خودش طرّاحی می‌کنه و می‌ذاره جزئیات با خلّاقیت بازیکن‌ها پیش بره، برای همین اگر ببینه یه بازیکن موقعیت رو به‌خوبی درک نکرده، دلخور می‌شه. با این حال، خیلی مهربون و دلسوزه و برای آسیب ندیدن روحیه‌ی تیمش هر کاری می‌کنه. از ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۲ با تیم کشور خودش کار کرد و مدال‌های زیادی به‌دست آورد و زمانی که روسیه (به‌خاطر جنگ) از مسابقات ورزشی حذف شد، صربستان رو ترک کرد و موقّتاً رفت اون‌جا تا به بازیکن‌ها تمرین بده و «تنهاشون» نذاره. به‌نظرم می‌تونید کنار هم مربّی‌های خوبی بشید و ذهنیت هم‌دیگر رو تکمیل کنید 🫩💘.

@privatepiece

کویک از سال ۲۰۰۸ تا حالا سرمربّی تیم بانوان جمهوری دومینیکن بوده و اون‌قدر تیمش رو دوست داره که وقتی پرسیدند «چرا باشگاهت در برزیل رو بابت یک تیم خارجی رها کردی؟» گفت «در اوج سختی‌ها، فقط از دیدن انگیزه و تلاش بازیکنان یک تیم مثل دومینیکنـه که احساس زنده بودن می‌کنم» ✨. چنین آدمی، هم‌زمان با درس گرفتن از اشتباهاتش و قبول ناکامی‌هاش، همیشه امیدواره و هرگز تسلیم موانع نمی‌شه. فکر می‌کنم این جنبه‌ی شما شبیه‌به‌هم باشه. البتّه، تیم کویک تیم ضعیفی نیست و در ناحیه‌ی خودشون مدال‌های زیادی داره ☝️🏻‌.

@misomisomisomis

ملکه‌ی بازیکن‌سازی و بازی‌پردازی! ناکادا پاسور نابغه‌ی ژاپن در المپیک ۱۹۸۴ لس‌آنجلس بوده و از نوجوونی توی مسابقات بزرگسالان بازی کرده. همین مورد باعث شد سال‌ها بعد که سرمربّی کشورش می‌شه، ارتباط بسیار خوبی با کم‌سن‌های تیم داشته باشه و به‌روش‌های خاصّ خودش اون‌ها رو با تاکتیک‌های مدرن و راه‌های پیشبرد بازی آشنا کنه و به‌عبارتی، مامان تیمش باشه! مدّتی از لحاظ روحی دچار افت شد و تیمش هم کمی پسرفت کرد. بعد از اون، نتیجه گرفت باید بازیکن‌سازی رو از مقطع بنیادی‌تری ادامه بده و برای همین هم فقط توی لیگ برتر فعّالیت کرد و در حال حاضر سرمربّی هیسامیتسو اسپرینگزه (بهترین باشگاه بانوان ژاپن) 💕.

@elvensitare

گویدتّی از ۲۰۰۸ سرمربّی یکی از «بیگ‌فور» لیگ برتر ترکیه بود و از اون وقت، به‌طور هم‌زمان با فعّالیت باشگاهی، سرمربّی تیم‌های ملّی مرتبط‌با باشگاهش هم بود. یعنی وقتی چند بازیکن خارجی از هلند، عضو باشگاه واکیف‌بانک می‌شدند، گویدتّی هم سرمربّی واکیف می‌بود و هم سرمربّی هلند. همین جریان با صربستان و خود ترکیه هم پیش اومد. با این‌که ایتالیاییـه، به‌خاطر ترک بودن همسرش (باهار توکسوی، کسی که خودش هم از ستاره‌های واکیف‌بانک و تیم ملّی ترکیه بوده)، دایره‌ی فعالیت‌های شغلیـش رو به چندتا کشور خاص محدود کرده تا پیش خانواده‌اش بمونه. این‌ها رو از «درونگرایی» خودش دونسته و بارها گفته برقراری ارتباط با افرادی که ربطی به باهار ندارند براش مشکلـه. با این وجود، خوش‌مشرب و مهربونـه و سر هر بازی، با حریف ملایم و محترمانه برخورد می‌کنه. مجموعاً ترکیبیـه از شوخ و شنگ بودن، درون‌گرایی و دل‌بستگی به خانواده و افرادی که از سال‌های دور توی زندگیـش نقش داشته‌اند. البتّه در نوع خودش اهل ریسک هم هست، برای مثال، امسال هدایت کانادا رو به‌عهده گرفته و داره خودش رو به‌چالش می‌کشه ✨.

@nepton0_0

ایرانی‌ها اغلب آلکنو رو از دو جا به‌یاد دارند: موقعی که سرمربّی ایران شد تا شانسش رو برای المپیک بسنجه و قبلش، وقتی که سعید معروف بازیکن زنیت کازان بود. آلکنو عموماً خون‌سرد و جدّیـه، امّا بداخلاق یا بی‌عاطفه نیست. اتّفاقاً برعکس، بسیار احساساتیـه و صرفاً خوب می‌دونه اون احساسات رو چه‌وقت بروز بده. آلکنو انتظار داره بازیکنانش هم همون‌قدری که خودش برای برد زحمت می‌کشه تلاش کنند و وقتی چیزی رو می‌بینه که توقّعش رو داشته، تبدیل می‌شه به خوشحال‌ترین آدم دنیا 😭☝️🏻.

@itsnimoly

هیچ‌کس انتظار نداشت سرمربّی بعدی بانوان ایران، یکی از بهترین مربّی‌های آسیا باشه! وقتی لی دوهی پذیرفت با تمام سختی‌ها و موانعی که توی ایران برای ورزش بانوان هست، به تهران بیاد و هدایت تیم ملّی رو به‌عهده بگیره، افکاری فراتر از برد و باخت داشت. اون می‌خواست ایرانی‌ها از پیشرفت جا نمونن و قربونی سوءمدیریت نشن. من فکر می‌کنم چنین افرادی واقعاً ستودنی هستند و اراده و انگیزه‌اشون از همه‌ی مشکلات قوی‌تره 💘. تو هم کمی من رو یاد لی دوهی می‌اندازی و به‌نظرم همون شخصیت خوش‌رو و ساده‌دل رو داری!

@narajeon