⋆"جدا از اندیشه‌ش انسانها کلمه تنهایی رو خیلی عادی به کار میبرن"
"مردم هیچی در مورد تنهایی واقعی نمیدونن اونا احمقانه معتقدن که تنهایی یعنی نداشتن خانواده یا نداشتن کسی که بتونی باهاش حرف بزنی."
"تنهایی واقعی.... تنهایی واقعی دنباله ایه که به تنهایی و احاطه شده تو فضای خالی نیستی و صفر مطلق تو جهان سفر میکنه هیچوقت شانس اینو نداره که توسط کسی دیده بشه یا کسی دیگه بهش نزدیک بشه این سکوت غم انگیز برای قرن ها ادامه داره میتونی حتی تصورش کنی؟ هیچکس نمیتونه.... البته به جز تو چویا."
"برادر تو──انسان نیستی هیچی جز یه رشته شخصیت نیستی تو یه معادله ساده بدون روح هستی تنهایی واقعی یعنی همین هیچکس نمیتونه تو رو از این محفظه تنهاییت نجات بده... ولی چی میشه اگه به دنباله دار متروک و تنها دنباله دار دیگه ای با همون درجه حرارت کنار خودش داشته باشه؟ دنباله داری که به همون اندازه تنها بوده." ๋࣭  ࣪

───"من هر آدمی که برات مهم باشه رو میکشم."

࣪ ִֶָ."این تنها باری نیست که برای تو اومدم من از نُه سال پیش اون روز که برای دزدیدنت به دوست عزیزم حمله کردم آرزو داشتم باهات به سفر برم."

✶سایه اندامی به او نزدیک شد و کنارش ایستاد.
اندامی مرموز کوتاه تر از آنکه بزرگسال باشد کت سیاهی پوشیده بود و دور سرش بانداز پیچیده بود.
بخش مرموزترش این بود که با وجود این بی نظمی در میدان گرانشی آرام و خونسرد ایستاده بود
"وضعت خرابه چویا"

⋆˙نوجوان بدون زحمتی بازوی چویا را گرفت و بلندش کرد در همان لحظه بی نظمی های گرانشی همراه با عذاب چویا ناپدید شدند.
"تچ... باید تو میبودی هاه...؟"
جوان قبل اینکه چویا را روی شانه هایش گذاشته و بلند کند با صراحت گفت: "تو حتی نمیتونی مثل آدم بیرون بری میتونی؟"𓂃

--پیانومن، آیسمن، لیپمن، آلباتروس، دکتر.
همه شان مرده بودند.

"قلبت رو دنبال کن"
روی یک زانو نشستم و با احترام سرم رو خم کردم
"آرزوی تو دستور منه."
چویا مات و مبهوت بهم نگاه کرد و پرسید: "مطمئنی؟"
"مطمئنم. تصمیم گرفتم هیچوقت بهم دستور غیر عاقلانه ای نمیدی"

"تمرکز کن هیولا رو با اراده‌ت رام کن اگه این کار رو نکنی میمیری"

-"جوری حرف میزنی انگار مطمئنی چویا انسانه"
"مطمئنم" دازای با لبخند آهی کشید.
"امکان نداره بتونم از یه رشته شخصیت دست ساز اینقدر متنفر بشم"