🌘 ݁ ˖๋ ࣭ ⭑مثلاً، بیشتر وقتامون اینجوری پیش میره.
+"هی این فرنی داغه اینجوری نمیتونم بخورمش."
+"بابا دارم میگم جدی جدی خیلی داغه میدونی که من نمیتونم از دستام استفاده کنم آخه اینجوری منو بستی هوم؟ نه نه نچیونش تو دهنم... داغه! داغه !!!"
+"دارم میخورم دارم میخورم دیگه یکی دیگه نه آخخخ وایسا... نمیتونم تکون بخورم... آییی!! رفت تو چشمم دردم اومد داغه!! درد دارهههه!!!!"
+"هی گفتم به کاری کنی حوصله م سر نره ولی آخه اینکه برام کتاب بخونی؟ این کاری نیست که با کسی تو سن من انجام بدی میدونی؟ تازه همه ش همین به کتاب رو میخونی چند صفحه ی آخرشم که نیست یعنی من حتی نمیتونم بفهمم آخرش چی میشه میخوای شکنجه‌م کنی؟ مدل جدید شکنجه ست؟"

🌑 ݁ ˖๋ ࣭ ⭑+"بيخيال فقط دوبار در روز میتونم برم دستشویی؟ یکاریش بکن دیگه نمیشه؟ حتی زندانیای مافیای بندر بیشتر از الان من آزادی دارن."
خیلی واقع گرایانه نقش بازی میکنه.
نادیده ش میگیرم و سرم به پرستاری کردن خودم گرمه فداکاریم نتیجه داده از چشمهای مرد جوون بعد از چند روز خستگی میباره تو صداش ضعف موج میزنه
+"من نمیتونم....در برابر این یارو کاری کنم. کلا گوشش بدهکار نیست."
واقعاً درک نمیکنم منظورش از گفتن این جور حرفا چیه ولی از اون به بعد، دازای نسبت به چیزایی که میگم، مطیع تر رفتار میکنه.

🌒 ݁ ˖๋ ࣭ ⭑از اون موقع به بعد دازای استراتژیش رو عوض کرده به جای شکایت کردن از نحوه ی پرستاریم شروع کرده ازم غذاهای خیلی خاصی میخواد. مخصوصاً غذاهایی که ترکیباتشون راحت گیر نمیاد با این کارش ازم میخواد تسلیم بشم، اما من مرد روزای سختم بردبار و مستحکم در ضمن من مرد عملم کسی هستم که فکر میکنه اونی که اینجوری دستهاش به هم بسته شده نیاز به به نگهداری درست و درمون داره پس به همین خاطر تبدیل به یه آشپز خبره و دوست داشتنی میشم.
دازای با چشمهای مملو از کینه ش جوری نگاهم میکنه که انگار هر لحظه قراره بکشتم اونم در حالی که میگه "خوشمزه ست"