₊˚⊹꒷او شلوار جذب پوشیده بود که حرکت در آن آسان باشد. لباسش سفید
رنگ بود و از شلوارش بیرون افتاده بود و خوی رمانتیک یک شاعر را
داشت. او کسی جز بازرس با موهای سیاه و چشمان سبز که قبلا خانه
کلاین را گشته بود نبود. آنها جلوتر، در طبقه بالا با هم دیگر ملاقات
کردند ولی حرف نزدند.
«عصر بخیر» جوان شاعر مانند با لبخند گفت.
کلاین گفت: «عصرتون بخیر؛ باور دارم که نیازی به معرفی ندارم؟»
«لازم نیست آشنایی عمیقی ازت دارم»
جوان دست راستش را دراز کرد و گفت:
«لئونارد میچل، شاعر نیمه شب سکانس ۸»
سکانس ۸..... واقعا یه شاعره... کلاین با لبخند به او دست داد
و پرسید: «آشنایی عمیقی از من داری؟»
چشمان سبز رنگ لئونارد میچل عمیق بود. او با لبخند کوچکی
گفت: «طبع خاصی داری، باعث میشه بهت جذب بشم.» ༘ ೀ

⋆*:･خیلی گی به نظر میاد... گوشه های لب کلاین لرزید و به زور
با لبخند گفت: «فکر نمیکنم»
«بعد از روبرو شدن با حادثه ای مثل اون بدون محافظت ما تونستی زنده بمونی فقط این تو رو به قدر کافی خاص میکنه.» لئونارد به روبرو اشاره
کرد: «باید جام رو با کاپیتان عوض کنم فردا میبینمت.»
«فردا میبینمت.» کلاین راه رو براش باز کرد. ࣪ ˖