محدثه؛ خستگی‌ای که صدا نداره، اما وزن داره

مهی اون آدمیه که خستگیش تو چشم‌هاش نیست،
تو سکوتشه.
تو اون جایی که حرفی نمی‌زنه، چون بارها سعی کرده بگه و نفهمیدن.
خسته‌ست،
نه از یه روز سخت —
از یه عمر ایستادن.

خستگی مهی مدل فریاد یا گریه نیست.
اون بی‌صداییه که وقتی همه خوابن،
هنوز روشنه.
چراغی که خاموش نشده، ولی دیگه نمی‌تابه.

گاهی آدم‌ها فکر می‌کنن محدثه بی‌احساسه،
ولی حقیقت اینه که اون احساساتش رو تا مرز پوسیدن نگه داشته.
نه چون ضعیفه،
چون قوی بودن رو مجبور بوده یاد بگیره.

و اگه بپرسی:
"خسته‌ای؟"
یه لبخند آروم می‌زنه و می‌گه:
"نه، فقط یه کم..."
و تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی ته اون «فقط یه کم»
چندتا دلخوری، چندتا بغض، و چندتا روز بی‌نفسه.


---

رنگ محدثه: خاکستری آرام با رگه‌های طلایی کم‌رنگ 🌫✨

یه خاکستری غم‌زده نیست.
خاکسترییه که از جنگیدن زیاد، رنگش پریده.
اما هنوز تو دلش یه نور طلایی هست —
نه برای درخشیدن،
برای اینکه یادش نره هنوز می‌تونه برگرده به خودش.

اگه کسی آمون لازم داره، صدام کن،
من هنوز دیالوگاشو تو پوشه‌ی خطرناک ذخیره دارم. 😈