تمام این سالها همه به او احترام گذاشته بودند ازش ترسیده بودند هیچ کس هیچ موقع جرات نکرده بود که شانه به شانه ی او راه برود و کنارش باشد هیچ کس خودش را درگیر این نکرده بود که بداند حال جسمی و یا روحی چو وانینگ چگونه است. او دیگر به این چیزها عادت کرده بود.

پوهنگ آسمان شب بیدوی نامیرا منفور از دید همه از سر تا نوک پا کسی که مریض بودنش زنده و مرده بودنش و یا رنج کشیدنش برا هیچ کس مهم نبود.... به نظر میرسید که از بدو تولد او به کمک دیگران احتیاجی نداشته به کسی نیاز نداشته که به او تکیه کند و کسی را همراه خودش نمیخواسته پس دلیلی برایش وجود نداشت که دردش را به زبان بیاورد.

چه برسد به اینکه بخواهد فریاد هم بکشد او مثل همیشه که زخمی میشد تنها لازم بود به جای خلوتی برود گوشتهای اضافی را بچیند خون را بند بیاورد. بخیه بزند و کمی مرهم رویش بگذارد اینکه کسی به او اهمیت نمیداد اصلا مهم نبود تا همینجا هم خودش به تنهایی پیش رفته بود. تمام این سالها مشکلی برایش پیش نیامده بود او میتوانست از خودش محافظت کند.

هر چه باشد او هم انسان بود مرد آهنی که نبود....