تمام این سالها همه به او احترام گذاشته بودند ازش ترسیده بودند هیچ کس هیچ موقع جرات نکرده بود که شانه به شانه ی او راه برود و کنارش باشد هیچ کس خودش را درگیر این نکرده بود که بداند حال جسمی و یا روحی چو وانینگ چگونه است. او دیگر به این چیزها عادت کرده بود.

پوهنگ آسمان شب بیدوی نامیرا منفور از دید همه از سر تا نوک پا کسی که مریض بودنش زنده و مرده بودنش و یا رنج کشیدنش برا هیچ کس مهم نبود.... به نظر میرسید که از بدو تولد او به کمک دیگران احتیاجی نداشته به کسی نیاز نداشته که به او تکیه کند و کسی را همراه خودش نمیخواسته پس دلیلی برایش وجود نداشت که دردش را به زبان بیاورد.

چه برسد به اینکه بخواهد فریاد هم بکشد او مثل همیشه که زخمی میشد تنها لازم بود به جای خلوتی برود گوشتهای اضافی را بچیند خون را بند بیاورد. بخیه بزند و کمی مرهم رویش بگذارد اینکه کسی به او اهمیت نمیداد اصلا مهم نبود تا همینجا هم خودش به تنهایی پیش رفته بود. تمام این سالها مشکلی برایش پیش نیامده بود او میتوانست از خودش محافظت کند.

هر چه باشد او هم انسان بود مرد آهنی که نبود....

—موران فکر میکرد یا خودش دیوانه شده و یا چو واننینگ چرا که در چهره ی چو وانینگ حالاتی از افسوس هم دیده میشد. چو وانینگ که لبه ی دیوار مرگ ایستاده بود کسی که موران بلاخره شکستش داده بود داشت برای موران افسوس میخورد مورانی که بالای جهان ایستاده بود چو واننینگ چطور جرات میکرد.

فک چو واننینگ را محکم در دست گرفت با لبخندی پلید گفت: شیزون امروز برای این شاگرد روز خیلی خوبیه چرا تو خوشحال نیستی؟ چرا توی این جشن شرکت نمیکنی؟"

چو واننینگ نه بی تفاوت بود و نه حالتی تهاجمی داشت. حالت چهره اش به سردی یخ بود "تو شاگرد من نیستی."

"شیزون من شاگردت نیستم؟ پس کی به من تهذیب گری یاد داد؟ کی به من مهارتهای رزمی رو آموزش داد؟ کی به من سردی و بی رحمی رو یاد داد؟ از اینکه شاگردی مثل من داشتی خجالت میکشی؟ میخوام ازت بپرسم ذاتا بی مصرف و غیر قابل بهتر شدن یعنی چی؟ تو منو به عنوان شاگردت قبول نداشتی اما من به زمانی واقعا تو رو معلم خودم میدونستم بهت احترام میذاشتم تحسینت میکردم! چرا با من اینطوری رفتار میکردی؟ چرا هیچ وقت حتی یک کلمه از من تعریف نکردی؟ چرا حتی با وجود اینکه خیلی تلاش میکردم تحسین یا تایید از تو نمیگرفتم؟"