موران انگشت اشاره اش را جلو برد و بین ابروهای چو وانینگ ضربه ای زد و خندید "شیدی کوچولوی جوون قضیه ی این بد اخلاقیات چیه؟ همش هم که میخوای از بزرگترات سرپیچی کنی بذار بهت بگم چرا نمیذاری بیای چون منو شیشیانگ صدا میکنی و هر دومون از به مکتب اومدیم و توی یه خطر هستیم من باید به هر قیمتی شده ازت محافظت کنم متوجه میشی؟"

هسته گفت: چو وانینگ چشمانش را بست و با با صدایی آهسته گفت: "میفهمم...."

+"خوبه. پس چرا...."

-"ولی من نگرانتم."
موران جا خورده بود انگشتی که روی پیشانی چو وانینگ بود برای لحظه ای لرزید در واقع برای مدتی نتوانست چیزی بگوید او دو بار زندگی کرده بود و تا به حال نشنیده بود که کسی بهش بگوید: "من نگرانتم..."
دو بار زندگی کرده بود و این اولین باری بود که در طول دو عمرش کسی با او چنین نرم و مهربان صحبت میکرد موران حالا چنان خودش را به شیدی اش نزدیک میدانست که احساس میکرد برادر خونی هم هستند. اگر از کسی متنفر بود تا مغر استخوانش نفرت میورزید اما با کسانی که دوستشان میداشت بسیار مهربان و خوش برخورد بود حتی اگر گاهی شی‌می با او به نرمی رفتار میکرد اما هرگز مستقیما به او چیزی نگفته بود.به چو وانینگ نگاه کرد نوک گوشهایش سرخ شده بودند. با خودش فکر خود. اگه به برادر کوچیک داشت شاید آنقدر احساس تنهایی نمیکرد.

از بدشانسی موران عکس العملی که نشان داده بود نادیده نماند چو وانینگ کمی مردد شد. بعد با صدایی به شدت نازک گفت: «شیجه...» شیجه حتی از شیشیانگ هم کلمه ای صمیمی تر برای صدا کردن بود

موران با دست محکم پیشانی خود را گرفت دیگر داشت از احساسات مختلف منفجر میشد چو وانینگ به مو ران نگاهی انداخت و سعی کرد نقطه ضعف او را هدف بگیرد. او الان در بدن بچه ای گرفتار شده بود و موران کوچکترین سرنخی نداشت که او چه کسی است پس چیزی برای خجالت زده شدن وجود نداشت دوباره دهانش را باز کرد و باز صدایی نرم و چسبناک بیرون آمد -"دادا"
-«داداشی.»
-"موران گه گه!!"

+"باشه باشههه می‌برمت می‌برمتت بسه دیگه اون کلمه رو نگو!" موران روی پاهایش پرید صورتش سرخ شده بود و سعی می‌کرد با مالیدن آزمایش مورمورشان بخوابد خیلی خب باشه باهام بیا تو بردی باشه؟ تو بردی!!"
+"لعنتی نزدیک بود به خاطر شیرین زبونیش بمیرم."

از بدشانسی موران عکس العملی که نشان داده بود نادیده نماند چو وانینگ کمی مردد شد. بعد با صدایی به شدت نازک گفت: «شیجه...» شیجه حتی از شیشیانگ هم کلمه ای صمیمی تر برای صدا کردن بود.

موران با دست محکم پیشانی خود را گرفت دیگر داشت از احساسات مختلف منفجر میشد چو وانینگ به مو ران نگاهی انداخت و سعی کرد نقطه ضعف او را هدف بگیرد. او الان در بدن بچه ای گرفتار شده بود و موران کوچکترین سرنخی نداشت که او چه کسی است پس چیزی برای خجالت زده شدن وجود نداشت دوباره دهانش را باز کرد و باز صدایی نرم و چسبناک بیرون آمد -"دادا"
-«داداشی.»
-"موران گه گه!!"

+"باشه باشههه می‌برمت می‌برمتت بسه دیگه اون کلمه رو نگو!" موران روی پاهایش پرید صورتش سرخ شده بود و سعی می‌کرد با مالیدن آزمایش مورمورشان بخوابد خیلی خب باشه باهام بیا تو بردی باشه؟ تو بردی!!"
+"لعنتی نزدیک بود به خاطر شیرین زبونیش بمیرم."