از بدشانسی موران عکس العملی که نشان داده بود نادیده نماند چو وانینگ کمی مردد شد. بعد با صدایی به شدت نازک گفت: «شیجه...» شیجه حتی از شیشیانگ هم کلمه ای صمیمی تر برای صدا کردن بود.

موران با دست محکم پیشانی خود را گرفت دیگر داشت از احساسات مختلف منفجر میشد چو وانینگ به مو ران نگاهی انداخت و سعی کرد نقطه ضعف او را هدف بگیرد. او الان در بدن بچه ای گرفتار شده بود و موران کوچکترین سرنخی نداشت که او چه کسی است پس چیزی برای خجالت زده شدن وجود نداشت دوباره دهانش را باز کرد و باز صدایی نرم و چسبناک بیرون آمد -"دادا"
-«داداشی.»
-"موران گه گه!!"

+"باشه باشههه می‌برمت می‌برمتت بسه دیگه اون کلمه رو نگو!" موران روی پاهایش پرید صورتش سرخ شده بود و سعی می‌کرد با مالیدن آزمایش مورمورشان بخوابد خیلی خب باشه باهام بیا تو بردی باشه؟ تو بردی!!"
+"لعنتی نزدیک بود به خاطر شیرین زبونیش بمیرم."

موران صدای چنان نرم که به آهی میمانست او را صدا کرد. نمیدانست دارد توهم زندگی گذشته اش را میبیند یا اینکه واقعا کسی در گوشش زمزمه میکند...دقیقاً نمی‌تواند بگوید که هنوز در میدان نبرد پروانه افتاده و یا اینکه به جهنم رفته است به خوبی می‌داند که هزاران هزار جنایت شده و چنان گناهکار است که هیچ راهی برای رستگار شدنش نیست. او به جهنم لایتناهی تعلق داشت و قرار نبود هرگز تناسخ پیدا کند.

اما چو واننینگ... او انسان خوبی بود.... چرا باید اینجا باشد و با او باشد و در جهنم لایتناهی تا ابد زجر ببیند؟ موران حسابی گیج شده بود و با حالتی مبهم او را نگاه میکرد. او هرگز چنین حالتی را روی صورت چو وانینگ ندیده بود...شیزونش همیشه صورتی بی تفاوت داشت اما حالا چو واننینگ داشت گریه میکرد!

موران دستش را بلند کرد میخواست صورت او را لمس کند. میخواست ببیند که چیزی که میبیند واقعیت دارد یا تنها توهمات شخصی رو به مرگ است..اما..چند سانتی متر مانده که انگشتانش گونه های چو واننینگ را لمس کند، دستش متوقف شد. بعضی اوقات متنفر بودن از کسی تبدیل به عادت میشود. اگر روزی ناگهان نفرت از بین برود دیگر نمیدانی باید چه کاری انجام بدهی. موران جرات نداشت به او دست بزند میترسید که واقعی باشد و در عین حال از این وحشت داشت که توهمی باطل رو به رویش باشد.. پشت سر چو وانینگ کوهی از جنازه و اقیانوسی از خون دیده میشد.