موران صدای چنان نرم که به آهی میمانست او را صدا کرد. نمیدانست دارد توهم زندگی گذشته اش را میبیند یا اینکه واقعا کسی در گوشش زمزمه میکند...دقیقاً نمی‌تواند بگوید که هنوز در میدان نبرد پروانه افتاده و یا اینکه به جهنم رفته است به خوبی می‌داند که هزاران هزار جنایت شده و چنان گناهکار است که هیچ راهی برای رستگار شدنش نیست. او به جهنم لایتناهی تعلق داشت و قرار نبود هرگز تناسخ پیدا کند.

اما چو واننینگ... او انسان خوبی بود.... چرا باید اینجا باشد و با او باشد و در جهنم لایتناهی تا ابد زجر ببیند؟ موران حسابی گیج شده بود و با حالتی مبهم او را نگاه میکرد. او هرگز چنین حالتی را روی صورت چو وانینگ ندیده بود...شیزونش همیشه صورتی بی تفاوت داشت اما حالا چو واننینگ داشت گریه میکرد!

موران دستش را بلند کرد میخواست صورت او را لمس کند. میخواست ببیند که چیزی که میبیند واقعیت دارد یا تنها توهمات شخصی رو به مرگ است..اما..چند سانتی متر مانده که انگشتانش گونه های چو واننینگ را لمس کند، دستش متوقف شد. بعضی اوقات متنفر بودن از کسی تبدیل به عادت میشود. اگر روزی ناگهان نفرت از بین برود دیگر نمیدانی باید چه کاری انجام بدهی. موران جرات نداشت به او دست بزند میترسید که واقعی باشد و در عین حال از این وحشت داشت که توهمی باطل رو به رویش باشد.. پشت سر چو وانینگ کوهی از جنازه و اقیانوسی از خون دیده میشد.

موران آهسته چشمانش را باز کرد تابوت درست همانند تابوتی بود که. خاطرش داشت تابوتی یخی از برفهای سیاه قصر کونلون باشکوه و شفاف بخارهای باریک و سرد از سطح خیلی آهسته بلند میشد. تنها تفاوتش این بود که کسی که داخلش آرمیده بود چو وانینگ بود.....

موران اصلا فکرش را هم نمیکرد که کسی که در این زندگی در حادثه شکاف آسمانی جان خودش را از دست میدهد چو وانینگ خواهد بود. حسابی شوکه شده بود و نمیدانست چطور باید عکس العمل نشان بدهد.

یک سوتفاهم کوچک مثل ذره ای گرد و خاک در زخمی سر باز است. اگر سر موقع متوجه کثیفی در زخم بشوند و آن را بشورند و تمیز کنند و دوباره رویش مرهم بگذارند همه چیز به خوبی پیش خواهد رفت اما اگر این سو تفاهم ده سال طول بکشد بیست سال ادامه پیدا کند. آدم انگار درون تار عنکبوتی بی انتها گرفتار میشود احساسات مختلف و منفی و نفرت و خشم مانند کثافت درون زخمی باز فرو میروند تا اینکه کم کم و ذره ذره زیر پوست پخش میشوند و مانند انگل جزیی از خود شخص خواهند شد.

و بعد اگر ناگهانی به او بگویند که اینطوری که فکر میکردی نبوده اشتباه میکردی آن موقع باید چه کاری بکند؟ کثافت و گرد خاک سوتفاهم دیگر زیر پوست لانه کرده و عفونت کرده و در خون پخش شده... زخمی که خوب شده باید دوباره باز شود قسمت آلوده بیرون کشیده شود تا همراه با آن نفرت و کثافت هم از بدن خارج شود.

اما حالا گمگشتی و درد و رنج چهره اش واقعی بی ریا و ساده بود. حالا شکنندگی و پاک بودنش به وضوح دیده میشد... حالا تنها زمانی بود که شبیه یک جوان عادی و واقعی جلوه میکرد کسی که شیزونش را از دست داده است..... مثل کودکی که ترکش کرده اند مانند سگی بی سرپناه که خانه اش را گم کرده و هرگز راه برگشت را پیدا نخواهد کرد.

اما تنها جوابی که دریافت کرد به هم خوردن برگها و رقص سایه ی گلها بود... چو واننینگ با آن چهره ی محکم و خوش تراش هرگز و هیچ وقت زیر این درخت قدم نخواهد زد و تا ابد حتی نیم نگاهی به او نخواهد انداخت....."شيانجون شيانجون.... به من توجه کن" خیلی محو و دور خاطرات اولین چیزی که به شیزون گفته بود را به یاد آورد شاید دقیقا آن کلمات را استفاده نکرده بود.... خیلی از اون روز گذشته بود.... دقیقا نمیتوانست به یاد بیاورد. اما کاملا میتوانست چهره ی چو وانینگ را ببیند. با مژگانی لرزان و صورتی مبهوت و سردرگم. و اینکه او چه قدر با وقار و مهربان به نظر میرسید.