اما حالا گمگشتی و درد و رنج چهره اش واقعی بی ریا و ساده بود. حالا شکنندگی و پاک بودنش به وضوح دیده میشد... حالا تنها زمانی بود که شبیه یک جوان عادی و واقعی جلوه میکرد کسی که شیزونش را از دست داده است..... مثل کودکی که ترکش کرده اند مانند سگی بی سرپناه که خانه اش را گم کرده و هرگز راه برگشت را پیدا نخواهد کرد.

اما تنها جوابی که دریافت کرد به هم خوردن برگها و رقص سایه ی گلها بود... چو واننینگ با آن چهره ی محکم و خوش تراش هرگز و هیچ وقت زیر این درخت قدم نخواهد زد و تا ابد حتی نیم نگاهی به او نخواهد انداخت....."شيانجون شيانجون.... به من توجه کن" خیلی محو و دور خاطرات اولین چیزی که به شیزون گفته بود را به یاد آورد شاید دقیقا آن کلمات را استفاده نکرده بود.... خیلی از اون روز گذشته بود.... دقیقا نمیتوانست به یاد بیاورد. اما کاملا میتوانست چهره ی چو وانینگ را ببیند. با مژگانی لرزان و صورتی مبهوت و سردرگم. و اینکه او چه قدر با وقار و مهربان به نظر میرسید.

آب دهانش را قورت داد چشمانش را بست تا جلوی موج جدیدی از بغض های طوفانی اش را بگیرد مدت خیلی خیلی طولانی ای پر از درد برای او سپری شد که برایش شبیه میلیونها سال بود و درد و رنجی که انگار حمله ی صدها مورچه به قلبش بود و گوشتش را میجویدند. بلاخره به بلاخره خندیدن را تمام کرد... چشمانش را بست و زیر لب گفت: «این بار تو بردی چو وانینگ من نتونستم جلوی مردنت رو بگیرم مکثی کرد چشمانش را باز کرد تاریک و عمیق بودند اما آتشی درون آن شکاف بی انتها در حال سوختن بود... ادامه داد: اما تو هم منو دست کم گرفتی اگه نمیخوای زندگی کنی من نمیتونم جلوتو بگیرم... اما جلوی منو هم نمیتونی بگیری اگه دلم نخواد که بمیری...

بدون اینکه مرگ چو وانینگ را به کسی خبر بدهد، موران جنازه ی چو وانینگ را به قله ی سیشنگ برگرداند. او آن زمان به شدت قدرتمند بود و توانایی این را داشت که جلوی پوسیده شدن و فساد یک جسد را بگیرد. او بدن چو وانینگ را در عمارت لوتوس قرمز نگه میداشت و به این صورت او را مجبور کرده بود تا همیشه زنده بماند.