موران ناگهان احساس کرد دلش درد دلی طولانی با چو وانینگ میخواهد. او که به هر حال مرده بود نه میتوانست مخالفت کند و نه به او خیانت کندو حرفهایش را جایی ببرد مهم نبود که چه چیزی به او میگوید، چو وانینگ انتخابی نداشت جز اینکه دراز بکشد و گوش کند.

اما وقتی سعی کرد لبهایش را تکان دهد حس کرد گلویش هر لحظه تنگ تر میشود. سرانجام تنها توانست یک جمله بگوید "شیزون به من توجه کن شیزون به من توجه کن."

این اولین چیزی بود که موران در اولین ملاقاتشان در برابر برج بهشتی به زبان آورده بود. آن موقع وقتی موران صدایش کرد، چو وانینگ چشمهایش را بسته بود و با شنیدن آن جمله سریع بازشان کرده بود. این جمله همچنین آخرین چیزی بود که موران وقتی برای همیشه در عمارت لوتوس قرمز از او جدا میشد گفته بود. آن موقع هم چشمان چو وانینگ بسته بود موران او صدا کرد اما هر چه صبر کرد آن چشمها باز نشد..

این جمله به اندازه ی یک عمر در باد شناور مانده بود، مسیرش را از برج بهشتی شروع کرده بود و تا برکه ی لوتوس قرمز ادامه داده بود. تا اینکه بلاخره در خاک آرام گرفت. تمامی آن سالهای پر از عشق و نفرت همانند ذرات خاکستری در هوا پراکنده شده بود.

حالا که نزدیک تر شده بود میتوانست ببیند که چو وانینگ مشغول انجام کاریست چو وانینگ چه کار میکرد؟؟

موران چیزی را دید انگار صاعقه ای بود که به سرش برخورد کرد. همین که ذره ای از شوک و حیرتش کاسته شد سیلی از دردی وحشتناک درون اعضای بدنش پیچید. موران عقب رفت آهسته از ناباوری سرش را تکان میداد و زبانش بند آمده بود در آن لحظه حتی اگر سینه اش را میدریدند و قلبش را بیرون میکشیدند و رگ و گوشت و هر چه که بود را نابود میکردند، زیر لب گفت: «شیزون...»

روح چو واننینگ در آشپزخانه ی بزرگ و خالی تالار منگپو ایستاده بود. پیکرش کمی رنگ پریده به نظر میرسید مانند جوهری که بر اثر گذر زمان رنگش رفته باشد لبه های ردایش لکه های سرخ خون دیده میشد روشنی ای که روحش داشت جوری که انگار ممکن بود با وزش باد ناپدید شود "چی لازم داری؟ بذار کمکت کنم باشه؟"
-"تو اینجایی؟"
+"بله."
-"خوبه یکم منتظر بمون وقتی پختن ونتون ها تموم شد یه کاسه برای موران ببر."
موران خشکش زد اصلا متوجه نمیشد.
-"دیروز خیلی بد تنبیهش کردم. احتمالا الان از من منتفر شده شومنگ میگفت هیچی نمیخوره پس وقتی اینو براش بردی بهش نگو من درستشون کردم اگه بفهمه کار من بوده نمیخوره."𓂃

"شیزون..."

چو واننینگ لبخندی را به زور روی صورتش نشاند "میترسم زیادی بهش سخت گرفته باشم من واقعا باهاش خیلی نامهربون بودم..ولش کن لازم نیست تو براش ببری خودم میرم میبینمش و ازش عذرخواهی میکنم.."

موران با نگاهی مات و مبهوت به او خیره شد رنگ به رو نداشت. او همیشه خیال میکرد که شیزون بیش از اندازه سرد و بد اخلاق است. به سختی آهن آنقدر سرد که قلبش یخ زده هرگز فکرش را هم نمیکرد که شیزون در واقع به او مهربانی میکرده که افسوس و وابستگی اش در این دنیا خود او و عذر خواهی کردن از اوست.
"شیزون" موران اهسته دستانش را جلوآورد و صورتش را در آنها فروکرد. شانه هایش میلرزیدند.

قلبی به سختی آهن قلبی به سختی آهن؟
اشتباه میکرد.

موران حس میکرد که گلویش آنقدر تنگ شده که راه نفسش بسته است. همانطور که روی زمین می افتاد بغضی بلاخره توانست فرار کند. رو به روی روحی که نمیتوانست او را ببیند زانو زد موران گریه ای شکننده و دلخراش را سر داد."شیزون... شیزون...ببخشید. من اشتباه کردم..خواهش میکنم لطفا..با من برگرد..شیزون...لطفا با من برگرد... من اشتباه میکردم تقصیر من بود من تورو سرزنش نمیکنم مقصر نمیدونم ازت متنفر نیستم تقصیر من بود.."₊⊹

"واننینگ.." چو وانینگ را درون آغوش خود کشید کمی نگذشت که مرد بیدار شد. چو وانینگ وقتی چشمانش را باز کرد خودش را در از کشیده در آغوش موران دید، نگاه نگرانی که روی صورت این مرد جوان بود نگاهی بود که از او ندیده بود اخمی کرد با خود فکر کرد که شاید دارد رویا میبیند و دوباره چشمانش بست تا بخواب برود.

موران با هیجان دست چو وانینگ را گرفت و روی صورت خود گذاشت همزمان هم میخندید و هم گریه میکرد تا وقتی که چهره ی زیبایش سرخ و ورم کرده و به هم ریخته شد. هق هق کنان سعی داشت بغضش را قورت بدهد. موران جلو رفت تا دوباره چو وانینگ را در آغوش بکشد. اما چو وانینگ او را به عقب هل داد و گفت: "گمشو بیرون"

چو وانینگ این را گفت و رویش را از موران گرفت هزاران لایه از دلشکستگی را زیر یک لایه بد اخلاقی و سردی مدفون کرده بود.
"شیزون.."
"بیرون تو دیگه شاگرد من نیستی من کسی رو که به این زودی جونش رو از دست بده رو نمیخوام" موران که احساس ناراحتی به او دست داده بود با شنیدن سرزنش شدن توسط چو وانینگ انگار خون گرم در وجودش به جریان افتاد.

مو ران مچ دست چو وانینگ را گرفت. بدون اینکه حرفی بند دست چو وانینگ را روی سینه اش قرار داد.❀˖°