آدم باید یاد بگیره با حقیقت کنار بیاد و اگه نخواد یاد بگیره، مشکلی نداره، آدم‌هایی پیدا می‌شند که این چیز‌هارو به بدترین شکل ممکن بهش یاد بدند.

«گفت فراموش می‌کنی. گفتم ما در بهترین حالت، کنار می‌آییم، می‌گذریم، می‌پذیریم اما هرگز فراموش نمی‌کنیم.»

آیا ما دوباره کسی را باور خواهیم کرد؟

انگار دوست‌داشتن ارزش چندانی نداره، فقط رسیدن و بدست آورد‌نه که مهمه.

هر چیزی تو زمان خودش قشنگه.

آدما خیلی خوب می‌تونن متوجه این بشن که کی دوسشون داره کی نداره، پس خیلی خودتونو برای ثابت کردن احساستون خسته نکنین.

«یکی از معایب به موقع رها نکردن اینه که در نهایت اون بخش تاریک و نامهربان آدم‌ها رو میبینی و همون به عنوان آخرین تصویر تا ابد توی ذهنت باقی می‌مونه.»

هیچ‌چیز ابدی نیست مگر خودِ هیچ.

یوقتایی اینکه حقیقت درست جلو چشماته و آگاهانه نادیده‌ش می‌گیری، هر لحظه عذابت می‌ده.

حرف زدن با کسی که درکت می‌کنه.

یوقتایی هم هست هر بار از روی علاقه از اشتباهات یه آدم می‌گذریم و با دلایلی که هیچ منطقی پشتش نیست خودمون رو توجیه می‌کنیم. چرا؟ چون نمی‌خوایم تصویر پرفکتی که از اون آدم تو ذهنمون ساختیم بهم بخوره. نهایتا گذر زمان بالاخره مجبورمون می‌کنه چیزی که در واقعیت وجود داره رو ببینیم و بپذیریم.

آدم در نهایت اونی که بهش آسیب رسونده رو می‌بخشه اما خودش رو بابت این‌که اجازه داده بهش آسیب برسونن، نمی‌بخشه.

از فکر کردن به اینکه برای آدمای اطرافت کافی نیستی و تلاش برای مورد پسند دیگران بودن، دست بردار.

شاید بهتر باشه جای تلاش برای کافی بودن، سعی کنی نکات مثبتی که درون خودت وجود داره رو پیدا کنی، اونارو پرورش بدی.

من اگه نخوام دلم برات تنگ بشه باید کی رو ببینم بزرگوار؟

آدمیزاد فقط چیزی رو دوست داره که کامل تصاحبش نکرده باشه.

با آدم‌ها طوری رفتار نکنید که بابت اینکه دوستتون دارن و بهتون احترام می‌ذارن حس کنن احمقن و خودشون رو دوست ندارن.

اصرار بیش از حد برای داشتن هر چیزی، بیشتر از اینکه کمک کنه به اون چیز نزدیک بشید شما رو ازش دور می‌کنه.

آدم‌ها بر اساس شعور و شخصیتی که دارن و فرهنگ و محیطی که تو اون بزرگ شدن شما و رفتارهاتون رو قضاوت می‌کنند. پس خیلی خودتون با معیارها و قضاوت‌های ذهن دیگران نسنجید و اذیت نکنید.

اصلا کسی هست از دادن ِ فرصت دوباره به آدما، پشیمون نشده باشه؟