آدم در نهایت اونی که بهش آسیب رسونده رو می‌بخشه اما خودش رو بابت این‌که اجازه داده بهش آسیب برسونن، نمی‌بخشه.

از فکر کردن به اینکه برای آدمای اطرافت کافی نیستی و تلاش برای مورد پسند دیگران بودن، دست بردار.

شاید بهتر باشه جای تلاش برای کافی بودن، سعی کنی نکات مثبتی که درون خودت وجود داره رو پیدا کنی، اونارو پرورش بدی.

من اگه نخوام دلم برات تنگ بشه باید کی رو ببینم بزرگوار؟

آدمیزاد فقط چیزی رو دوست داره که کامل تصاحبش نکرده باشه.

با آدم‌ها طوری رفتار نکنید که بابت اینکه دوستتون دارن و بهتون احترام می‌ذارن حس کنن احمقن و خودشون رو دوست ندارن.

اصرار بیش از حد برای داشتن هر چیزی، بیشتر از اینکه کمک کنه به اون چیز نزدیک بشید شما رو ازش دور می‌کنه.

آدم‌ها بر اساس شعور و شخصیتی که دارن و فرهنگ و محیطی که تو اون بزرگ شدن شما و رفتارهاتون رو قضاوت می‌کنند. پس خیلی خودتون با معیارها و قضاوت‌های ذهن دیگران نسنجید و اذیت نکنید.

اصلا کسی هست از دادن ِ فرصت دوباره به آدما، پشیمون نشده باشه؟

من اینقدر به عواقب کاری که می‌خوام انجام بدم فکر می‌کنم که یهو به خودم میام می‌بینم کلا فرصت انجام اون کارو از دست دادم.

کافیه فقط یبار از کسی ناامید بشی، دیگه بعدش هر اتفاقی هم بیوفته حس اولی که به اون آدم داشتی تکرار نمیشه.

اگه کسی براتون مهمه با هر زبونی که شده بهش بگید چقدر بودنش مهمه.

من از اون آدماییم که می‌تونن پروسه‌ی فراموشی رو به راحتی با موفقیت پشت سر بذارن و بعد دوباره از اول روز از نو روزی از نو شروع به یادآوری و مرور همه چیز کنند.

هیچ‌وقت متوجه ارزش حضور آدم‌ها نمیشی تا زمانی که از دستشون می‌دی.

کاش اینو بفهمید که وقتی اشتباهی می‌کنید، بخشیدنتون وظیفه آدما نیست بلکه لطف اون شخص در حق شماست.

ولی من آخرین بار ۱۸سالم بود.

برای خودتون ارزش قائل باشین و حد و مرز و چارچوب‌های مشخص داشته باشید، بی‌دلیل جایگاه کسی رو تو قلبتون پررنگ نکنید بذارید آدم‌ها برای در کنار شما موندن تلاش کنن، اینجوری قدر چیزی که بدست آوردن رو هم بیشتر می‌دونن.

روابط پرحاشیه، دوستی‌هایی که همش ذهنتو درگیر می‌کنه و بهت حس منفی میده، آدمایی که همیشه در حال سناریو سازی و تحلیل رفتار بقیه‌ن رو رها کن، آرامشت از هر چیزی مهم‌تره.

بهترین‌ تصمیمی که هر فرد می‌تونه تو زندگیش بگیره اینه که اهمیت نده دیگران در موردش چی فکر می‌کنن.