احضار شورای عالی دفاع از دهه شصت به اکنون، بیشتر از آنکه واکنشی باشد به تداوم شرایط جنگی، پاسخی است به خلأ پیش آمده به واسطه زیر ضربه رفتن ستاد کل نیروهای مسلح، قرارگاه عملیاتی خاتم الانبیا و بخش مهمی از ستاد فرماندهی سپاه در ساعات اولیه جنگ.اما با این حال آن ضربه، نه برآیندی از تمرکز نامتناسب ساختار کنترل و فرماندهی در چند فرد و نهاد، بلکه برآمده از عدم وجود شبکه های امن ارتباطی متناسب با ماهیت تهدیدات بود.امری که نتیجه اش شد متلاشی شدن مقطعی ساختار کنترل و فرماندهی، به همین علت ایجاد ساختارهای جایگزین بدون لحاظ کردن چرایی علت آن ضربه، نه تنها پاسخ مطلوبی به ماهیت جنگ‌های نسل پنجم نیست، بلکه حتی می تواند باعث استمرار ضربات شود.
@katechon6

در خاورمیانه « خصومت و دشمنی آمریکا و ایران، پارادایم سازمان دهنده و هژمونیک در شکل دادن به سیاست های منطقه ای است»

بطوریکه کشورهای منطقه طی چند دهه اخیر، با استفاده از این پارادایم, توانسته اند بتدریج ایران را از مزیت های استراتژیک خود برای نقش آفرینی در ترتیبات سیاسی و اقتصادی منطقه محروم کنند.

اما با این حال در دو سال اخیر، ترتیبات استفاده از این پارادایم با شکل گذشته خود متفاوت گشته، بطوریکه اکنون تغییر چشم انداز منطقه نه همچون گذشته از طریق انزوای راهبردی تهران، بلکه بیشتر در جهت خفگی ژئوپلیتیکی ایران نمود یافته است.

همین امر هم کریدور فرامرزی زنگزور را نه اتفاقی منفک از روند ژئوپلیتیکی جاری در منطقه و جنگ دوازده روزه بلکه مبدل کرده به یکی از مراحل کلیدی این روند.

روندی بمثابه یک جراحی ژئوپلیتیکی که طی آن « جهان» ترکی، عبری و عربی در زیر چتر امنیتی آمریکا به طرق مختلف در حال بازنگری در نقشه منطقه هستند، بازنگری در جهت بازتعریف و ارتقا جایگاه آنها در چیدمان استراتژیک منطقه از طریق حذف ایران از معادلات.

امری که بتدریج مرزهای غربی و شرقی ایران و کرانه های خلیج فارس را هم در بر خواهد گرفت و در این میان، تهران همچنان نظاره گر.
@katechon6

در هفته های اخیر، بارها تاسیسات شرکت نفت آذربایجان در اوکراین از سوی روسیه مورد حمله قرار گرفته است، حملاتی که از آن به واکنش خشن روسیه به ابتکار ترامپ در زمینه کریدور زنگزور یاد می شود.
اما با این حال، واکنش روسیه به کریدور زنگزور همچنان از منطق واکنش مسکو به سقوط بشار اسد پیروی می کند، به عبارتی هیاهو برای هیچ و همزمان مذاکره برای حفظ حداقل ها و استفاده از کارت های باقیمانده برای پیشبرد اهداف در جنگ اوکراین ‌.
علت هم بر می گردد به محدودیت های روسیه و بالتبع عقب نشینی تدریجی آنها از خارج نزدیک( آسیای میانه و قفقاز ) و خاورمیانه و معطوف شدن به مرزهای غربی ( اوکراین ) و اروپا.
اروپایی که هر چند برای روسیه شاخ و شانه می کشد و روس ها را بربر خطاب می کند، اما با این حال, اروپا برای روسیه بمثابه کعبه آمال است، کعبه ای که از دوره پطر کبیر, خواستار راهیابی به آن هستند و اکنون جنگ اوکراین و نیاز آمریکا به روسیه برای مهار چین، مبدل به فرصتی شده برای دستیابی به آن آرزوی چند صد ساله.
در چنین شرایطی امکان معامله ایران از سوی روسیه دور از ذهن نیست، ایرانی که هر چند به اسم زمستان سخت، آورده چندانی جز درهم تنیدگی در جنگ اوکراین نداشت اما اکنون مواجه شده با پیامدهای استراتژیک آن رابطه معیوب.
پیامدهایی که یک قلم آن را می توان در سکوت روسیه در جنگ دوازده روزه دید و اکنون هم باید منتظر دور دیگری از مانورهای خرس ( نماد روسیه )باشیم، خرسی که نه تنها مو کندن از آن غنیمت نبود بلکه تبدیل شده به معضلی راهبردی.
@katechon6

برای بعضی از همراهان، سوال پیش آمده که چرا در کانال چیزی نمی نویسم، علتش بیش از هر چیز کمی وقت آزاد است و از طرفی اختصاص دادن همان اندک وقت به ترجمه کتاب THE REVENGE OF GEOGRAPHY رابرت کاپلان.
(عمری باشد در همین کانال به صورت رایگان بارگذاری می شود)

دو سال قبل، دیوید بارنیا, رئیس موساد در سخنرانی در معرفی کتابی جدید درباره اشرف مروان ( داماد جمال عبدالناصر) او را مهمترین دارایی اطلاعاتی اسرائیل معرفی کرد، دارایی که در موساد به اسم رمز فرشته معروف بود اما از همان زمان حرف و حدیث ها درباره مروان در کریدورهای جامعه اطلاعاتی اسرائیل زیاد بود و اکنون بعد از گذشت چندین دهه، مشخص شد، اشرف مروان نه فرشته نجات بلکه عامل مهمترین عملیات فریب در تاریخ اسرائیل بود.
ترجمه گزارش تفصیلی رونن برگمن در یدیعوت آحارانوت درباره اشرف مروان.
🔽@katechon6

در دو سال اخیر، واقعیات میدانی خاورمیانه طی یک روند ژئوپلیتیکی تغییر پیدا کرده است، بطوریکه بعضی از بازیگران حذف، تعدادی تضعیف و گروهی هم در حال استفاده از فرصت های پیش آمده هستند، اما با این حال دستاوردها و ضربات همچنان در سطح تاکتیکی متوقف مانده و ترجمان راهبردی، پیدا نکرده اند، بطوریکه نه تنها زخم های منطقه همچنان باز است، بلکه حتی به واسطه روندهای موجود، منطقه تا حد زیادی با خلأ قدرت و بعضاً تقابلات گاه و بیگاه روبرو است، همین امر هم باعث شده، آتش بس در غزه را نه پایانی بر این دو سال خونبار بلکه شروعی دیگر بر ادامه روند ژئوپلیتیکی موجود ببینیم، بازی ادامه دارد.
@katechon6

در عرصه سیاسی کشور، نشان از هر چیز می یابید. جز جنگ دوازده روزه، جنگی که هر چند در رسانه غایب است، اما کانون و پیشران های آن نه تنها زنده هستند بلکه بیش از گذشته فعال شده اند آن هم در شرایطی که جریانی معاند به صورت عامدانه در حال تخریب رده های سیاسی و نظامی است و همزمان مشغول به تعمیق و تحریک گسل های داخلی، دشمن هم نظاره گر و در انتظار باز شدن پنجره فرصت.
@katechon6

از جنگ دوازده روزه بیش از شش ماه می گذرد و طی این چند ماه، شاهد شکل گیری نهادهای جدیدی چون شورای عالی دفاع و جایگزینی تنی چند از فرماندهان بودیم، تغییراتی که با توجه به تحول ماهیت جنگ و بالتبع تبعات پیش آمده، بیش از هر چیز در راستای رفع آسیب ها و همچنین تعمیق هم افزایی های مشترک در جهت هماهنگی عملیاتی بیشتر نیروهای مسلح توضیح داده شده است.

مسئله ای که در نگاه نخست، از جهات مختلفی چون ضرورت هماهنگی در سطوح تاکتیکی، عملیاتی و راهبردی، نمی توان ایرادی به آن وارد دانست، زیرا جنگ برخوردی آشفته و بی‌سازمان نیست؛ بلکه مستلزم فرماندهانی منضبط، کاردان و چابک است.

اما با این حال، نباید انتظار داشت، این تغییرات بدون تغییر رویه ها و بازنگری در ساختارهای کنترل فرماندهی و استراتژی های دفاعی، همچون یک ورد جادویی عمل کند، زیرا آنچه زیاد داریم فرمانده است و ساختارهای بروکراتیک، ساختارهایی که اگر هماهنگ با محیط امنیتی و آگاه به روندهای ژئوپلیتیکی و موازنه های جاری در منطقه و استعداد های دشمن نباشند، نه تنها در بزنگاه برخورد غافلگیر می شوند بلکه حتی با توجه به شوک اولیه از حمله دشمن ابتکار عمل را از نیروهای عملیاتی خواهند گرفت‌.

نمونه بارز این امر را می توان در فرانسه ۱۹۴۰ دید، فرانسه ای که با تقرب به گذشته، تصور  می کرد می توان با استفاده از خط ماژینو، جلوی پیشروی ورماخت را بگیرد، ورماختی که با آگاهی از تصلب فکری و اطلاعاتی فرانسه، برخلاف آنچه پنداشته می شد با سرعت از طریق جنگل آردن که ظاهراً صعب‌العبور بود، خط ماژینو را دور زد و نتیجه هم همان چیزی شد که همه می دانیم، تسلیم فرانسه.

علت هم بر می گشت به نادیده گرفتن بدیهی ترین مسئله در جنگ، آن هم چیزی نیست جز خطی نبودن جنگ، جنگی که بقول ژنرال هرمان بالک، فرمانده لشکر چهارم زرهی آلمان در جنگ جهانی دوم: « در آن هیچ طرح ثابتی نمی‌تواند وجود داشته باشد. هر طرح، هر الگویی اشتباه است. هیچ دو موقعیتی یکسان نیستند. به همین دلیل است که مطالعه تاریخ نظامی می‌تواند بسیار خطرناک باشد.» بر همین اساس ساده لوحی است که تصور کنیم برخورد آینده، همچون گذشته خواهد بود، بازی پیچیده است.
@katechon6

ربایش نیکلاس مادورو رئیس جمهور ونزوئلا هر چند از نظر گستره عملیاتی و بانک اهداف بسیار متفاوت از حمله آمریکا به تاسیسات هسته‌ای ایران بود اما با این حال از نظر ماهیتی در طیف جنگهای محدود تعریف می شود.

«جنگ هایی با ابزارهای محدود و برای مدت زمانی حتی محدودتر اما با آورده هایی راهبردی » که بیشتر هر چیز جایگزین درگیر شدن در کارزارهای طولانی مدت است.

درگیرهای طولانی مدتی که هر چند مزایای عملیاتی آنها زیاد است اما با این حال بازدهی آنها همراه است با پرداخت هزینه های سنگین سیاسی و اقتصادی.

و با توجه به تجربه آمریکا از بن بست در جنگ عراق و شکست در افغانستان، یک کارازار محدود بسیار بهینه تر از درگیری طولانی مدت است در این میان تصویر آمریکا را هم به عنوان ابر قدرت نظامی و اطلاعاتی، بیشتر از گذشته برای دشمنان و رقبا، برجسته می کند، در چنین شرایطی انتظار این است، این نوع جنگها برای آمریکا تبدیل شوند به یک رویه ثابت، رویه ای با هزینه های اندک برای واشنگتن اما گزاف برای دیگران.
@katechon6

در رسانه‌های رسمی در تحلیل اعتراضات، بیشتر بر جنبه های اقتصادی آن تاکید می شود، جنبه ای مهم اما با این حال ناتوان از پوشش دادن کلیت اعتراضات.

در واقع اقتصاد و تک عامل هایی چون آن با توجه به تجربه حوادث ۹۶، ۹۸ و ۴۰۱، بیشتر نقش پیشران را ایفا می کنند، بطوریکه استارت را می زنند اما در ادامه کلیت، پیکربندی و حتی گستره معنایی و جغرافیایی اعتراضات را پوشش نمی دهند‌.

علت هم بر می گردد به درهم تنیدگی مطالبات و نارضایتی ها در سالیان اخیر، همین امر هم باعث شده، این عوامل در هر جغرافیا نقش جرقه را ایفا کنند.

بر این اساس تاکید بر تک عامل ها به هدف انحراف قلمداد کردن دیگر سویه های اعتراضات، بیشتر از هر چیز نشانگر یک سوگیری شناختی آگاهانه است.

سوگیری که با یک کاسه کردن همه جنبه ها، تصور می کند می تواند ماجرا را با کمترین تبعات جمع کند، اما با این حال در ژرفای این سوگیری، یک منطق خود ویرانگر پنهان است، بطوریکه با عدم تفکیک نوع برخورد، می تواند باعث تشدید و حتی تغییر ماهیت اعتراضات هم شود.

آن هم در شرایطی که دشمن نه تنها نظاره گر نیست بلکه حتی به صورت آگاهانه، مترصد فرصتی است برای تکمیل اهداف ناکام مانده از جنگ دوازده روزه.

گاهی باید شنید حتی اگر تند و تلخ باشد.
@katechon6

از ترور سردار سلیمانی تا جنگ دوازده روزه و سقوط هالیوودی مادورو شش سال می گذرد، حوادثی بعضا نامرتبط اما با این حال، با یک ماهیت مشترک.
«توانمندی های خارق‌العاده اطلاعاتی و نظامی آمریکا»

توانمندی هایی که با توجه به ریسک گریزی و غرور جنون آسا ترامپ، نه تنها ناممکن ها را ممکن کرده، بلکه بعضا به شکل روندهای ژئوپلیتیکی ترجمان راهبردی هم پیدا کرده است.

بطوریکه فقط در یک سال اخیر باعث تغییر موازنه و دگرگونی محیط امنیتی خاورمیانه شده است.

اما با این حال، این توانمندی و بالتبع روند ژئوپلیتیکی متعاقب آن نه تنها نادیده گرفته شده بلکه حتی در رجز خوانی ها به تمسخر هم گرفته می شود.

اما با این حال در عرصه واقعیت ماجرا از جنس دیگری است و روند فوق جسته و گریخته مسیر خود را ادامه می دهد و در این بین نه تنها متوقف نشده، بلکه تدریجا در حال فتح حوزه هایی است که حتی در روی کاغذ هم امکان تغییر آنها متصور نبود.

در واقع ما اکنون در ابتدای یک فیلم اکشن هالیوودی هستیم، فیلمی که داستانش شاید در نگاه اول تخیلی جلوه دهد، اما با این همه در عالم واقع در حال حادث شدن است و غفلت و تخفیف آن چیزی نیست جز تلخی بی پایان.
@katechon6

بسیاری از تحلیلگران سکوت روسیه و چین در قبال سقوط متحدانی چون اسد و مادورو را ناشی از معامله و همراهی یا انفعال در برابر آمریکا تفسیر می کنند.

گزاره هایی هر چند متفاوت اما با این حال ناشی از یک مخرج مشترک مبتنی بر نوستالژی جنگ سرد.

بطوریکه هر دو گروه تصور می کنند جهان همچنان بر منطق جنگ سرد است و روسیه و چین فعال مایشاء، به گونه ای که روسیه همچون شوروی دوره بحران موشکی کوبا است و چین بازیگر پنهان جنگ ویتنام و کامبوج.

اما با این حال نه روسیه، شوروی است و نه شی جین پینگ, مائو، در واقع اکنون ملاحظات راهبردی آنها مبتنی است بر حفظ توانمندی ها در جهت منافع در خارج نزدیک تا حضور در منازعات فرا منطقه ای.

در چنین شرایطی انتظار همراهی در بحران ها از پکن و مسکو بیشتر بیانگر ساده لوحی است تا امری واقع بینانه.
@katechon6

کارل اشمیت و ماکس وبر معتقد بودند که قانون‌گرایی بورژوایی باعث می‌شود حق زیر سلطه قانون قرار بگیرد؛ همان‌طور که وبر می‌گفت: «امروز، قانونی بودن همان مشروعیت محسوب می‌شود.» در این معنا، «دولت قانونی» خودش یک انقلاب مداوم و مستمر است.
بر این اساس در عصر شتاب پیشرفت‌های علمی، فنی و صنعتی، دیگر نمی‌توان میان قانون اساسی، قانون عادی و تدبیر سیاسی تفاوتی گذاشت؛ چراکه همگی صرفاً به شیوه‌هایی برای دگرگونی دائمی ارزش‌ها بدل شده‌اند.
در نتیجهٔ روند تدریجیِ قانونی‌سازیِ کودتا و فرآیندهای دگرگون‌سازِ قانون اساسی، ضرورتِ عبور انقلاب از مرحله‌ای تأسیسی را به‌طور ریشه‌ای منتفی کرده است.

در چنین شرایطی «انقلابِ حقوقی به امری دائمی بدل می‌شود و انقلابِ دائمیِ دولت، صورتی قانونی به خود می‌گیرد.»
@katechon6

شعار رضا شاه روحت شاد، بیشتر از آنکه یک ایده با نقشه راه مشخص باشد، بازگشت به یک تصویر است، تصویری بمثابه فقدان یک آلترناتیو مشخص.
در واقع کنشگر «آلترناتیو» نداشته خود را در تصاویر بزک شده تونل زمان من و تو یافته، تصویری که با توجه به شرایط کشور و منطقه ای بیش از آنکه وافی به مقصود خیالی آنان و یا باعث ظهور بناپارت دیگری شود، مولود تولد دوباره ایران دوره احمد شاه است، کشوری تحت اشغال که در آن حاکم حتی توان کنترل اندرونی کاخش را هم نداشت.
@katechon6

سعید لیلاز از سال ۹۶ در جستجوی بناپارت است و هر از چندی وعده ظهورش را می دهد.

نجات دهنده ای که بنا بر توصیفش نه از جنس لویی بناپارت هجدهم برومر مارکس است و نه حاکم استثنا اشمیت، بلکه بیشتر یک ابر بروکرات است از جنس لی کوآن یو که قرار است بحران ناکارآمدی را با نفس مسیحایی و یاران صدیقش حل کند.

اما مسئله اینجاست این منجی بروکرات، باید برآمده از یک ساخت حقوقی و سیاسی مشخص و ویژه باشد، ساختی که به او امکان ظهور و بروز بدهد، امری که نه از منظر « اساس» در قانون اساسی ایران به رسمیت شناخته شده و نه قوه تعدیل گر و ترتیبات سیاسی، امنیتی و نهادی ایران، اجازه بروزش را می دهند.

در چنین شرایطی منجی لیلاز بیشتر از آنکه حقیقی باشد، یک مصرع ناتمام است که شاعر در ردیف و قافیه آن مانده است اما با این حال می خواهد عدم حد نصاب آن را با شعبده های ژورنالیستی و آسمان به ریسمان بافتن پنهان کند، به عبارتی هیچ.
@katechon6

کارل اشمیت در کتاب «قانونمندی و مشروعیت» بین یک رژیم مبتنی بر قانون و رژیمی متمرکز بر همگنی تمایز قائل می شود، بزعم او یک نظم حقوقی حقیقی و مشروع نه به برابری انتزاعی بلکه به هویت مشترک مردم وابسته است و هنگامی که این همگنی از بین رود، قانون, دیگر نه برای «حفظ» مردم بلکه تبدیل به امکانی می شود برای انحلال و گسست هر چیه بیشتر آنها از یکدیگر.
@katechon6

تهدید ترامپ به حمله نظامی، نه یک تهدید تازه بلکه تلاش برای تکمیل یک پروژه ناتمام است.

پروژه ای که شروعش بر می گردد به روزهای پایانی جنگ دوازده روزه و هدف قرار گرفتن مراکز و نهادهای مرتبط با امنیت داخلی، چون دادسرای مقدس ( زندان اوین)، قرارگاه ثارالله، ستاد فرماندهی فراجا و...،

پروژه ای که هدفش ایجاد خلا در ساختار کنترل فرماندهی امنیت داخلی و همزمان شروع شورش و جنگ شهری از طریق فعال کردن هسته های عملیاتی خفته بود، اما به هر دلیلی، این پروژه ناتمام ماند, اما با این حال بسته نشد.

اکنون هم با توجه به اعتراضات، این پروژه خطرناک دوباره به جریان افتاده است، به گونه ای که از طریق شبکه های اجتماعی و رسانه های فارسی زبان خشونت و حمله به مراکز نظامی را تشویق می کنند تا سیستم تهییج به مقابله سخت شود. ( تهييجی بمثابه ریختن بنزین بر آتش)

تا به این طریق « مشروعیت» لازم برای حمله فراهم شود، در واقع در این پروژه، معترضان نه مقصود بلکه گوشت قربانی هستند برای تسهیل فاز دوم جنگ.
@katechon6

در ادبیات رسمی در کلام بین معترض و اغتشاشگر تفکیک قائل می شوند اما در عمل نه تنها نشان چندانی از این تفکیک دیده نمی شود بلکه حتی برخورد اصل می شود.

و معترض به عناوین مختلفی چون مَعَ الصَّابِرِینَ و صَبْرًا جَمِيلًا دعوت به تحمل می شود و پاسخگویی به مطالبه مشروع هم حواله می شود به عبور از شرایط حساس، شرایط حساسی که بعضا تمام هم نمی شود.

در این میان بعد از تمام شدن ماجرا هم برگشت به تنظیمات اولیه رخ می دهد، به عبارتی نه خانی آمده و نه خانی رفته، اما در این بین آنچه فراموش می شود تغییر تدریجی معترض است، در واقع این مکانیسم معیوب همچون یک خط تولید، معترض دیروز را به صورت اتومات به اغتشاشگر فردا تبدیل می کند، به عبارتی یک دور باطل رخ می دهد که هر بار هزینه اش فراتر از گذشته است.

در این میان دشمن خارجی هم نه تنها نظاره گر نیست بلکه با شوق این روند معیوب را دنبال و روی آن سرمایه گذاری می کند و نتیجه هم چیزی نیست جز وضعیت فعلی.
@katechon6

بیانیه اخیر شورای دفاع در واکنش به تهدیدات آمریکا و اسرائیل را می توان تندترین موضع ایران پس از جنگ دوازده روزه دانست.

اما در پس این تندی، نشان از یک تغییر کلان در ادبیات راهبردی ایران هم دیده می شود.

تغییر از دفاع پس از اقدام به دفاع پیشگیرانه، امری که آن را می توان به سلسه پاسخ های نهادی و راهبردی تهران به آسیب شناسی ها درباره عملیات وعده‌های صادق یک و دو، جنگ دوازده روزه، تغییر محیط امنیتی خاورمیانه و روند جاری ژئوپلیتیکی در منطقه دانست.

در واقع تهران اکنون با توجه به شکسته شدن قبح جنگ و جسارت هر چه بیشتر امریکا و اسرائیل در پیشروی در منطقه و مداخله در امور داخلی ایران، دیگر نه تنها ملاحظات گذشته را ندارد بلکه هرگونه تهدید لفظی را اقدامی خصمانه تعبیر می کند و در این راستا بهترین دفاع را حمله پیشگیرانه می داند.
@katechon6

کارل اشمیت یکی از معدود حقوقدانان قرن بیستم بود که معتقد است که قانون و سیاست را نمی‌توان از یکدیگر جدا کرد؛ زیرا هر قانون اساسی در نهایت نه بر رویه‌ها یا اصول بی‌طرف، بلکه بر قدرت و تصمیم استوار است. او در برابر توهمات لیبرالیسم که می‌پندارد جوامع را می‌توان از طریق قواعد، موازنه‌ها و گفت‌وگوهای بی‌پایان اداره کرد، اصرار داشت که حاکمیت تنها در نقطه گسست آشکار می‌شود؛ آنگاه که نظم تهدید می‌شود و اقتدار ناگزیر است بی‌واسطه دست به عمل بزند. اشمیت این وضعیت را «وضعیت استثنایی» نامید: لحظه‌ای که در آن حاکم نه در چارچوب قانون، بلکه فراتر از آن تصمیم می‌گیرد و از این طریق بنیان‌های واقعی نظم سیاسی را عیان می‌سازد.
از نظر اشمیت، رویای لیبرالی تقلیل سیاست به امر اداری چیزی جز شکلی از انحطاط نبود. نظام‌های پارلمانی بی‌وقفه از حقوق، آزادی‌ها و انسانیت سخن می‌گفتند، اما در عمل توان دولت برای دفاع از مردم را خنثی می‌کردند. با انتقال تصمیم‌های واقعی به درون رویه‌های بی‌پایان، ضعف را با فضیلت، و سازش را با خردمندی اشتباه می‌گرفتند. تشخیص اشمیت نه ناله یک ارتجاعی دلتنگ سنت بود و نه خیال‌پردازی یک انقلابی آرمان‌شهری؛ بلکه اذعان هوشیارانه‌ای بود به این واقعیت که سیاست، در ذات خود، منازعه است و هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند دوام بیاورد اگر از شناسایی دشمنان خود، چه داخلی و چه خارجی و از تأکید بر وحدت خویش در برابر آنان سر باز زند.
پس از اشمیت چه می‌توان آموخت؟ نوشته‌های او برنامه‌ای آماده عرضه نمی‌کنند، اما حقایقی درباره حیات سیاسی را آشکار می‌سازند که هیچ جامعه‌ای گریزی از آنها ندارد. او به ما یادآوری می‌کند که سیاست هرگز به‌طور نهایی سامان نمی‌یابد، و حاکمیت را نمی‌توان پشت رویه‌ها پنهان کرد، و اینکه یک ملت تنها با تأیید و تثبیت خویش در برابر کسانی که در پی فروپاشی آن‌ هستند، می‌تواند به بقا ادامه دهد.
@katechon6