راهبردهای منظری برای کاهش روان‌آلودگی، اگر بخواهند آن اثرگذاری لازم را برای روان‌پالایگی داشته باشند، باید از سطح مداخله‌های سطحی فراتر روند و به بازسازی رابطه‌ی انسان با محیط بپردازند. این راهبردها را می‌توان در چند محور بنیادین صورت‌بندی کرد:

۱. طراحی فضاهای گذار آرام
در شهرهای شتاب‌زده، فقدان فضاهای میانی میان حرکت و سکون، میان کار و خلوت، خود به منبعی از تنش بدل شده است. معماری منظر می‌تواند با خلق فضاهای گذار—مانند مناظر خطی، مسیرهای سایه‌دار، و میدان‌های کوچک برای مکث—ریتم زندگی را بازتنظیم کند. این فضاها، همچون ضرب‌آهنگ‌های ملایم در موسیقی شهری، امکان تنفس روانی را فراهم می‌سازند.

۲. بازآفرینی سکوت فضایی
سکوت، در منظر، نه فقدان صدا، بلکه حضور آگاهانه‌ی فضاست. طراحی‌هایی که از شلوغی بصری، صوتی و عملکردی می‌کاهند، و به خلوت، تأمل و سکون مجال می‌دهند، می‌توانند به کاهش اضطراب و بازسازی آرامش کمک کنند. استفاده از مصالح طبیعی، بافت‌های نرم، و گیاهان جذب‌کننده‌ی صدا، بخشی از این راهبرد است.

۳. تنوع حسی کنترل‌شده
روان‌آلودگی اغلب از تحریک بیش‌ازحد حواس ناشی می‌شود. معماری منظر می‌تواند با تنظیم تنوع حسی (از نور و رنگ تا بافت و بو) تجربه‌ی فضا را متعادل سازد. طراحی‌هایی که امکان تجربه‌ی چندلایه‌ی فضا را فراهم می‌کنند، بدون آن‌که حواس را خسته یا آشفته کنند، به بازسازی روانی کمک می‌کنند.

۴. احیای خاطره و هویت فضایی
بی‌هویتی منظر، یکی از عوامل روان‌آلودگی‌ست. فضاهایی که فاقد نشانه‌های فرهنگی، تاریخی یا طبیعی‌اند، حس تعلق را تضعیف می‌کنند. معماری منظر می‌تواند با بازآفرینی عناصر بومی، مصالح آشنا، و نشانه‌های خاطره‌مند، پیوند روانی انسان با مکان را تقویت کند. این پیوند، خود به‌مثابه سپری در برابر اضطراب‌های شهری عمل می‌کند.

۵. طراحی منظر به‌مثابه روایت
فضاهای شهری، اگر منفصل و بی‌ارتباط طراحی شوند، تجربه‌ی زیستن را به مجموعه‌ای از گسست‌ها بدل می‌کنند. معماری منظر می‌تواند با خلق پیوستگی روایی در فضا—از طریق مسیرهای معنادار، توالی‌های حسی، و نشانه‌های داستانی—شهر را به متنی بدل کند که انسان بتواند در آن خود را بخواند، بازتعریف کند، و آرام گیرد.

۶. طبیعت‌گرایی درمانی
دسترسی به طبیعت، حتی در مقیاس خرد، تأثیر مستقیمی بر سلامت روان دارد. طراحی منظر باید امکان تماس روزمره با عناصر طبیعی را فراهم کند—از باغچه‌های محلی و دیوارهای سبز گرفته تا تالاب‌های مصنوعی و فضاهای باز چندمنظوره. این تماس، نه‌فقط زیباشناختی، بلکه زیستی و درمانی‌ست.

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

📌پارک جنگلی‌های تهران خشک می‌شوند؛ چیتگر و سرخه‌حصار در خطر جدی

⬅️پارک‌های جنگلی بزرگ پایتخت، از جمله چیتگر، سرخه‌حصار و لویزان، به دلیل کم‌آبی و سوءمدیریت شهرداری در آبیاری، با بحران جدی خشکیدگی و شیوع آفت روبه‌رو شده‌اند.

🔶حسین دماوندی، معاون اداره کل منابع طبیعی، هشدار می‌دهد که این وضعیت به گسترش آفت خطرناک «سوسک پوست‌خوار» منجر شده است و در صورت ادامه این روند، تمام جنگل‌های تهران تهدید می‌شوند.

🌲در حال حاضر، بخشی از درختان پارک‌های چیتگر و سرخه‌حصار کاملا خشک شده‌اند و مسئولان برای مهار آفت، ناچار به قطع درختان با عمر بیش از ۵۰ سال شده‌اند؛ اقدامی که به یک فاجعه زیست‌محیطی نزدیک است./شهرما

تحلیل شما چیست؟
راهکارهای موجود کدامند؟

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

خشکیدگی گسترده‌ی پارک‌های جنگلی تهران، از جمله چیتگر، سرخه‌حصار و لویزان، نشان‌دهنده‌ی بحرانی چندلایه در مدیریت اکوسیستم‌های شهر تهران است. این بحران، برخلاف تصور عمومی، صرفاً ناشی از کم‌آبی نیست؛ بلکه حاصل هم‌افزایی عوامل ساختاری، مدیریتی و زیستی هستند که در طول دهه‌های گذشته، بدون بازنگری در اصول طراحی و نگهداری، به شکل‌گیری یک وضعیت شکننده منجر شده‌اند.

نخست، ساختار گیاهی این پارک‌ها عمدتاً مبتنی بر کاشت انبوه گونه‌های سوزنی‌برگ مانند «کاج تهران» بوده است؛ گونه‌هایی که به دلیل هم‌سالی (یعنی یکنواختی سنی) و تک‌گونه‌ای بودن، در برابر آفات چوب‌خوار مانند «سوسک پوست‌خوار» مقاومت پایینی دارند. مطالعات منابع طبیعی نشان می‌دهد که چنین ساختاری، در شرایط تنش محیطی مانند خشکسالی، به‌سرعت دچار فروپاشی زیستی می‌شود. نبود تنوع گونه‌ای و سنی، چرخه‌ی زادآوری طبیعی را مختل کرده و موجب شده که با مرگ درختان مسن، هیچ جایگزین ارگانیکی برای آن‌ها وجود نداشته باشد.

در کنار این ضعف ساختاری، ناکارآمدی سیستم‌های آبیاری نیز به تشدید بحران دامن زده است. «آبیاری» در بسیاری از نقاط این پارک‌ها به‌صورت دستی، نامنظم و بدون سنجش دقیق رطوبت خاک انجام می‌شود. این روش نه‌تنها موجب اتلاف منابع آبی در شرایط بحرانی شده، بلکه با ایجاد تنش آبی مزمن، مقاومت درختان را در برابر آفات و بیماری‌ها کاهش داده است. گزارش‌های رسمی شهرداری نیز حاکی از نبود زیرساخت‌های هوشمند و عدم بهره‌گیری از منابع جایگزین مانند «آب خاکستری» شهری است.

واکنش مدیریتی به این بحران، عمدتاً در قالب قطع درختان کهنسال برای مهار آفات صورت گرفته است؛ اقدامی که بدون ارزیابی دقیقِ سلامت زیستی و بدون برنامه‌ی احیای اکولوژیک، به تخریب حافظه‌ی زیستی شهر و افزایش فرسایش خاک منجر شده است. این نوع مداخله، اگرچه ممکن است در کوتاه‌مدت مؤثر به نظر برسد، در بلندمدت موجب تضعیف ساختار اکولوژیک و کاهش کیفیت زیست‌پذیری شهری خواهد شد.

برای مواجهه‌ی مؤثر با این بحران، مجموعه‌ای از راهکارهای عملیاتی و تخصصی باید در دستور کار قرار گیرد نه فقط قطع درختان، از جمله:

۱. تنوع‌بخشی گونه‌ای و سِنّی: بازنگری در ترکیب گیاهی پارک‌ها با استفاده از گونه‌های بومی مقاوم به خشکی و آفات مانند داغداغان، زیتون تلخ، بلوط غرب و سرو شیراز، همراه با کاشت درختان در لایه‌های سنی مختلف، می‌تواند چرخه‌ی زادآوری طبیعی را احیا کرده و تاب‌آوری اکولوژیک را افزایش دهد.

۲. استقرار سیستم‌های آبیاری هوشمند: نصب سنسورهای رطوبت خاک و کنترل مرکزی برای تنظیم زمان و حجم آبیاری بر اساس نیاز واقعی گیاه، همراه با بهره‌گیری از منابع آب خاکستری شهری، می‌تواند مصرف آب را بهینه کرده و از تنش آبی جلوگیری کند.

۳. مدیریت آفات با روش‌های بیولوژیک و پیش‌گیرانه: پایش مستمر سلامت درختان با استفاده از داده‌برداری فضایی و تحلیل GIS، استفاده از فرمون‌های جلب‌کننده، شکارگرهای طبیعی و تله‌های نوری، می‌تواند کنترل آفات را بدون آسیب به اکوسیستم ممکن سازد.

۴. بازطراحی ساختار فضایی پارک‌ها: ایجاد فضاهای گذار با پوشش گیاهی چندلایه برای کاهش تبخیر و افزایش رطوبت نسبی، طراحی مسیرها و نقاط تجمع با مصالح نفوذپذیر و سایه‌انداز طبیعی، می‌تواند فشار انسانی بر نواحی حساس را کاهش دهد و شرایط زیستی را تثبیت کند.

۵. مداخله تدریجی و احیای مشارکتی: اجرای برنامه‌های احیای تدریجی با مشارکت جوامع محلی، دانشجویان و متخصصان منظر، تدوین پروتکل‌های ارزیابی سلامت درختان پیش از هرگونه قطع، و نظارت بین‌رشته‌ای، می‌تواند فرآیند احیا را از حالت ضربتی و پرهزینه خارج کرده و به یک مسیر پایدار تبدیل کند.

در مجموع، بحران خشکیدگی پارک‌های جنگلی تهران را باید به‌عنوان یک مسئله‌ی ساختاری و مدیریتی تلقی کرد که تنها با بازنگری در اصول طراحی منظر، استقرار زیرساخت‌های هوشمند، و تلفیق دانش زیستی و فنی قابل حل است. این بحران، نه یک حادثه‌ی طبیعی، بلکه نتیجه‌ی یک روند مدیریتی ناپایدار است که نیازمند اصلاحات بنیادین در سیاست‌گذاری شهری و طراحی اکولوژیک است.
بحران آبی یک طرف، عدم لحاظ آن در مسائل طراحی و مدیریتی در طرف دیگر قرار می‌گیرد. طراح و مدیر پول می‌گیرد تا تمام این موارد را لحاظ کند وگرنه هر انسانی می‌تواند بگوید که کم‌آبی است و دست‌مزدش را به میزان خالی‌کردن شانه‌‌اش دریافت کند.

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

تقدیر رئیس سازمان حفاظت محیط زیست از همت و تعهد دکتر محمدرضا تابش در ارتقای دانش و فرهنگ محیط زیستی

در پی ترجمه کتاب بین‌المللی «چشم‌انداز منابع جهانی ۲۰۲۴؛ روند را تغییر دهید»، تألیف ۵۰ دانشمند زیر نظر سازمان ملل متحد، توسط دکتر محمدرضا تابش استاد دانشگاه و نماینده ادوار مجلس شورای اسلامی، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست کشور طی نامه‌ای رسمی از وی قدردانی کرد.

این کتاب با هدف به‌روزرسانی دانش مدیریت منابع طبیعی و محیط‌زیست و تبیین شیوه‌های استفاده و نگهداشت منابع جهانی با رویکرد دستیابی به توسعه پایدار، به سیاستگذاران، مدیران، مدرسان و دانشجویان حوزه محیط‌زیست به زبان فارسی ترجمه شده است.

دکتر تابش در دیدار با دکتر مسعود پزشکیان، این کتاب را به وی تقدیم کرده بود که مورد توجه ویژه رئیس‌جمهور قرار گرفت. به دستور رئیس‌جمهور مقرر شد این اثر «ایرانیزه» شده و در جلسه هیأت دولت مورد بحث و بررسی قرار گیرد.

متعاقب این دستور،با همت کارشناسان سازمان حفاظت محیط زیست، اهم مباحث کتاب همراه با امکان‌سنجی اجرای آن در ایران، در یکی از جلسات اخیر هیأت دولت مطرح و مورد توجه اعضای کابینه قرار گرفت./فارس

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

نسخه اصلی کتاب «چشم‌انداز منابع جهانی ۲۰۲۴؛ روند را تغییر دهید»، تألیف ۵۰ دانشمند زیر نظر سازمان ملل متحد

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

انجمن علمی معماری منظر ایران برگزار می‌کند:

کاربردهای هوش مصنوعی در پژوهش‌های معماری منظر

🟣میزبان : دکتر رضا کسروی
(عضو هیئت علمی دانشگاه تهران)

🟣ارائه کننده: دکتر محمدرضا مهربانی گلزار
(عضو هیئت علمی دانشگاه بین المللی امام خمینی)

زمان : پنجشنبه ۲۷ شهریور ۱۴۰۴
ساعت ۱۰ صبح
جلسه به صورت آنلاین در گوگل میت برگزار می‌شود.

لینک حضور در جلسه:
https://meet.google.com/poy-frzx-dsu

حضور برای عموم آزاد است.

@nazarac

ساعت برگزاری به ۱۳ ظهر تغییر کرده است.

در شهر، همه‌چیز به ظاهر ختم نمی‌شود. خیابان‌ها، ساختمان‌ها، درخت‌ها و نورپردازی‌ها تنها پوسته‌ای هستند از آن‌چه واقعاً شهر را می‌سازد. آن‌چه در پس این پوسته معنا می‌یابد، سیاست‌گذاری شهری، نظم حقوقی، و کیفیت حکمرانی است. وقتی شهروندی در تهران با این واقعیت روبه‌رو می‌شود که جریمهٔ پارک دوبل کمتر از هزینهٔ پارکینگ رسمی‌ست، انتخابش نه بر اساس اخلاق، بلکه بر اساس منطق اقتصادی شکل می‌گیرد. این تصمیم کوچک، نشانه‌ای بزرگ از اختلال در سازوکارهای شهری، جایی که قانون نه بازدارنده، بلکه بی‌اثر شده است.

این دقیقاً همان نقطه‌ای‌ست که دونالد شاوپ در کتاب تأثیرگذارش با عنوان «هزینه‌‌ی بالای پارکینگ رایگان» به آن می‌پردازد. او نشان می‌دهد که پارکینگ رایگان یا ارزان، برخلاف ظاهرش، هزینه‌های سنگینی برای شهرها دارد: از افزایش ترافیک و آلودگی گرفته تا بی‌عدالتی فضایی و وابستگی بیشتر به خودرو. در واقع، وقتی سیاست‌های شهری به‌گونه‌ای طراحی می‌شوند که تخلف ارزان‌تر از رعایت قانون باشد، شهروندان به‌طور ناخودآگاه به بی‌نظمی دعوت می‌شوند. این نه تقصیر مردم، بلکه ضعف در طراحی سیاست است.

شهر، در این نگاه، دیگر صرفاً کالبدی فیزیکی نیست. «منظر شهری یعنی سیاست شهری». یعنی مجموعه‌ای از تصمیمات، قوانین، و انگیزه‌هایی که رفتار شهروندان را شکل می‌دهند. اگر جریمهٔ پارک دوبل کمتر از هزینهٔ پارکینگ باشد، این نه فقط یک اشتباه عددی، بلکه یک شکست در حکمرانی است، یعنی نوعی شلختگی حکومتی که باید اصلاح شود.

آقای شوپ پیشنهاد می‌کند که قیمت‌گذاری واقعی برای پارکینگ خیابانی، بازگشت درآمد پارکینگ به محله‌ها، و حذف الزام ساخت پارکینگ در ساختمان‌های جدید می‌تواند شهر را به تعادل برساند. این اصلاحات، هرچند کوچک، می‌توانند رفتار شهروندان را تغییر دهند، اعتماد عمومی را بازسازی کنند، و شهر را از یک فضای بی‌نظم به یک زیست‌بوم انسانی و منصفانه تبدیل کنند.

تهران، مانند بسیاری از کلان‌شهرهای جهان، نیازمند بازنگری در سیاست‌های خُرد شهری است. منظور از سیاست‌های خرد همین امثال قیمت‌گذاری ناتراز پارکینگ است. زیرا شهر، در نهایت، نه فقط جایی برای عبور، بلکه فضایی برای زیستن است. و زیستن، نیازمند نظم، عدالت، و سیاست‌گذاری هوشمندانه است.

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

در ادامه باب سیاست‌گذاری ناتراز شهری

در ایران، دست‌فروشی همچنان در حاشیهٔ سیاست‌گذاری شهری باقی مانده است و نه به‌عنوان یک فعالیت اقتصادی مشروع، بلکه به‌عنوان یک تخلف قابل مجازات که اخبار تلخش به گوشمان می‌رسد. برخورد اخیر مأموران شهرداری قزوین با دست‌فروشان، که منجر به تشکیل پرونده قضایی برای هر دو طرف شد، تنها یک نمونه از تنش‌های مزمن میان ساختار رسمی مدیریت شهری و اقتصاد غیررسمی خیابانی است. این برخوردها، که گاه با خشونت و بازداشت همراه‌اند، نشان می‌دهند که شهر نه به‌عنوان زیست‌بوم اجتماعی، بلکه به‌عنوان فضای کنترل و حذف تعریف شده است.

اما شهر، در معنای واقعی، همانطور که گفته بودیم، صرفاً مجموعه‌ای از ساختمان‌ها و درختان نیست. شهر، منظری زنده از روابط انسانی، سیاست‌های عمومی، و عدالت فضایی است. منظر شهری نه‌تنها به ظاهر فیزیکی، بلکه به نحوهٔ تعامل نهادهای رسمی با شهروندان، به‌ویژه اقشار کم‌درآمد، بستگی دارد. وقتی دست‌فروشی به‌جای آن‌که به رسمیت شناخته شود، سرکوب می‌شود، در واقع بخشی از پویایی شهری و در یک کلام «منظر شهری» از بین می‌رود.

در سطح جهانی، تجربه‌های موفقی در ساماندهی دست‌فروشان وجود دارد. مقاله‌ای در فصلنامهٔ «اقتصاد و برنامه‌ریزی شهری» به چهار رویکرد در مواجهه با دست‌فروشی اشاره می‌کند با عناوین رویکرد «ضد، روادارانه، سازگار، و همه‌شمول» که در زمان مناسب در منظرپلاس بررسی خواهند شد. در کشورهایی مانند هند، برزیل، و حتی ایالات متحده، دست‌فروشی نه‌تنها به رسمیت شناخته شده، بلکه در برخی موارد به‌عنوان بخشی از «هویت شهری» تقویت شده است. در شهر بمبئی، مناطق مشخصی برای فعالیت دست‌فروشان تعریف شده و اتحادیه‌های محلی نقش واسطه میان شهرداری و فروشندگان را ایفا می‌کنند. در نیویورک، مجوزهای خیابانی برای فروشندگان غذا و کالاهای کوچک صادر می‌شود تا هم نظم شهری حفظ شود و هم اقتصاد غیررسمی به رسمیت شناخته شود.

در ایران اما، فقدان برنامه‌ریزی فضایی و اقتصادی برای مشاغل غیررسمی باعث شده تا منظر شهری دچار اغتشاش بصری و عملکردی شود. این اغتشاش نه حاصل حضور دست‌فروشان، بلکه نتیجهٔ نبود سیاست‌های جامع و انسانی در مدیریت شهری است.

بنابراین، برخورد قضایی با دست‌فروشان، آن‌هم در شرایطی که رکود اقتصادی، تورم، و بیکاری در کشور رو به افزایش است، نه‌تنها راه‌حل نیست، بلکه نشانه‌ای از شلختگی حکمرانی شهری است. اگر قرار است منظر شهری بهبود یابد، باید ابتدا سیاست‌های شهری بازنگری شوند. یعنی در مقابل حذف دست‌فروشان، با ساماندهی، گفت‌وگو، و به رسمیت شناختن نقش آن‌ها در اقتصاد شهری، این بار ناترازی سیاست‌گذاری را از روی دوش شهر برداریم.

«شهر، باید جایی برای همه باشد. نه فقط برای صاحبان سرمایه، بلکه برای آن‌هایی که با یک چرخ دستی و چند کالای ساده، سهمی از خیابان را طلب می‌کنند.»

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

نسخه دیجیتال ماه جولای مجله معماری منظر(LAM) سال 2025

توجه داشته باشید که یک دانشجوی معماری منظر ساکن آمریکا باید ۱۶ دلار برای تهیه مجله معماری منظر بپردازد اما این مجله معتبر به صورت کاملا رایگان در اختیار شما قرار می‌گیرد.

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

Landscape Architecture Magazine [LAM] - SHADE CURE
نسخه ماه جولای مجله معماری منظر آمریکا 2025

جهت دسترسی به کالکشن محتوی بیش از ۱۰۰۰ مجله معتبر منظر به این آیدی پیام دهید.

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

افتخار بین‌المللی برای محمد عرب‌مازار در جوایز دانشجویی ASLA

محمد عرب‌مازار، پژوهشگر و طراح ایرانی‌تبار، موفق به دریافت جایزه افتخار (Honor Award) از انجمن معماران منظر آمریکا (ASLA) در بخش همکاری‌های دانشجویی شد. جایزه‌ای که به پروژهٔ پژوهشی مشترک میان مؤسسه فناوری ایلینوی (Illinois Institute of Technology) و دانشگاه توکیو تعلق گرفت.

این برنامهٔ منحصربه‌فرد، دانشجویان معماری و معماری منظر را از دو سوی اقیانوس آرام گرد هم آورد تا به بررسی جنبه‌های ریخت‌شناختی، فنی و فرهنگی کاشت درختان در محیط‌های شهری بپردازند.

عرب‌مازار، به‌عنوان یکی از اعضای کلیدی این پروژه، در مستندسازی تکنیک‌های باغبانی، نوع خاک و مصالح، و سنت‌های بومی در سایت‌هایی چون جنگل Ōtemachi در توکیو و پارک برایانت در نیویورک مشارکت داشت.

بیوگرافی مختصری از محمد عرب‌مازار را در منظرپلاس بخوانید👇

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

محمد عرب‌مازار، معمار و پژوهشگر ایرانی‌الاصل، با تخصصی میان‌رشته‌ای در معماری، معماری منظر و شهرسازی، از چهره‌های نوظهور و تأثیرگذار در حوزهٔ طراحی شهری معاصر است.

او دارای دو مدرک کارشناسی‌ارشد از مؤسسه فناوری ایلینوی (Illinois Institute of Technology) در رشته‌های معماری و معماری منظر و شهرسازی است و با معدل ممتاز ۴ و ریاست انجمن ASLA در سال تحصیلی ۲۰۲۳–۲۰۲۴، جایگاه علمی برجسته‌ای در فضای دانشگاهی ایالات متحده دارد.

پژوهش‌های عرب‌مزار بر مفهوم «منظرهای خودکفا» متمرکز است. یعنی با تمرکز بر فرهنگ، تکنیک‌ها و سنت‌های درختان در محیط‌های شهری، و بررسی راهبردهایی برای ارتقاء کیفیت زیست‌شهری و تقویت رفتارهای اجتماعی مثبت، منظر را در جهت خودکفایی پیش می‌برد. نگاه او به شهر، فراتر از فرم و عملکرد، به‌مثابه بستری اجتماعی، فرهنگی و اکولوژیک است که نیازمند بازتعریف در عصر بحران‌های زیست‌محیطی و نابرابری‌های فضایی است.

او تجربه‌ای گسترده در طراحی معماری، توسعه، ساخت‌وساز و طراحی منظر دارد؛ از همکاری با شرکت‌های ساختمانی در تهران تا مشارکت در پروژه‌های شهری در شیکاگو. در پروژه‌هایی چون بازطراحی ایستگاه تاریخی State/Lake در قلب شیکاگو، عرب‌مزار در تلفیق معماری معاصر با میراث شهری نقش داشته است که نمونه‌ای از توانایی او در پیوند دادن تاریخ، فناوری و تجربهٔ انسانی محسوب می‌شود.

در کنار فعالیت‌های حرفه‌ای، او به‌عنوان عضو فعال انجمن معماران منظر ایالت ایلینوی (ILASLA) و مسئول عضویت آن، در شکل‌دهی به گفت‌وگوی حرفه‌ای پیرامون طراحی پایدار و عدالت فضایی مشارکت دارد. مسیر حرفه‌ای او، تلفیقی‌ست از دانش فنی، بینش اجتماعی، و حساسیت فرهنگی و نشان‌دهندهٔ نسلی از طراحان است که شهر را نه فقط می‌سازند، بلکه بازاندیشی می‌کنند.

محمد عرب‌مازار، با ترکیب پژوهش، طراحی و کنش‌گری حرفه‌ای، در حال ترسیم چشم‌اندازی‌ست که در آن شهرها به زیست‌بوم‌هایی پایدار، فراگیر و انسانی بدل می‌شوند.

لینکدین محمد عرب‌مازار

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

زینب مقدوری، دانشجوی معماری منظر در دانشگاه هاروارد، با پروژهٔ تحسین‌برانگیز خود با عنوان «اثر واحه: بازپس‌گیری سامانه‌های بومی آب در تونس» موفق به دریافت جایزه افتخار (Honor Award) از انجمن معماران منظر آمریکا (ASLA) شد.

این پروژه، با نگاهی عمیق به تاریخ و بوم‌شناسی شهری تونس، تلاش می‌کند تا سامانه‌های سنتی مدیریت آب را که در دوران استعمار کنار گذاشته شده بودند، احیا و بازتعریف کند. مقدوری با گردآوری و مستندسازی این دانش در قالب فرهنگ‌نامهٔ آب‌های کم‌عمق تونس، بستری فراهم کرده تا شهر معاصر بتواند در برابر تهدیدهایی چون سیلاب‌های ناگهانی و بالا آمدن سطح دریا تاب‌آورتر شود.

در پارک الحبیب ثامر، یکی از سایت‌های منتخب پروژه، تکنیک‌های بومی مانند جسور (سدهای سنگی برای کند کردن جریان آب) و تابیاس (تراس‌های کاشت درختان میوه در زمین‌های شیب‌دار) به‌کار گرفته شده‌اند که نمونه‌هایی از پیوند طراحی منظر با کشاورزی سنتی، اقلیم خشک و فرهنگ محلی هستند.

بیوگرافی مختصری از زینب مقدوری را در منظرپلاس بخوانید👇

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

زینب مقدوری، معمار، طراح منظر و پژوهشگر ایرانی‌تبار، یکی از چهره‌های برجسته و چندوجهی در طراحی معاصر است که با تلفیق دانش فنی، حساسیت فرهنگی و نگاه سیستمی، در حال بازتعریف نقش طراحی در مواجهه با بحران‌های زیست‌محیطی و اجتماعی است. او فارغ‌التحصیل ممتاز کارشناسی و کارشناسی‌ارشد معماری از دانشگاه علم و صنعت ایران است و تمامی مراحل تحصیلی‌اش را با بورسیهٔ استعدادهای درخشان از وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران طی کرده است. پایان‌نامهٔ کارشناسی‌ارشد او با موضوع «مجتمع مسکونی پایدار با رویکرد کشاورزی شهری در سایت‌های پسا‌صنعتی» به‌عنوان پایان‌نامهٔ منتخب در سال ۱۳۹۴ شناخته شد.

از سال ۲۰۱۰، مقدوری در حوزه‌های طراحی معماری، پژوهش و گرافیک فعالیت حرفه‌ای داشته و در بیش از ۲۵ مسابقهٔ ملی و بین‌المللی معماری شرکت کرده است. در سال ۲۰۱۷، او به‌همراه مجتبی نبوی، استودیو Maze Architecture and Design را بنیان‌گذاری کرد—فضایی برای تلفیق نوآوری، فرهنگ و پایداری در طراحی شهری و معماری.

در سال ۲۰۲۵، زینب مقدوری با پروژهٔ پژوهشی خود با عنوان «اثر واحه: بازپس‌گیری سامانه‌های بومی آب در تونس» موفق به دریافت جایزه افتخار (Honor Award) از انجمن معماران منظر آمریکا (ASLA) شد. این پروژه، با نگاهی عمیق به تاریخ و بوم‌شناسی شهری تونس، تلاش می‌کند تا سامانه‌های سنتی مدیریت آب را که در دوران استعمار کنار گذاشته شده بودند، احیا و بازتعریف کند. او با تدوین فرهنگ‌نامهٔ مصور آب‌های کم‌عمق تونس، بستری فراهم کرده تا شهر معاصر بتواند در برابر تهدیدهایی چون سیلاب‌های ناگهانی و بالا آمدن سطح دریا تاب‌آورتر شود. استفاده از تکنیک‌های بومی مانند جسور و تابیاس در طراحی منظر پارک الحبیب ثامر، نمونه‌ای از پیوند طراحی با میراث اقلیمی و کشاورزی سنتی شمال آفریقاست.

زینب مقدوری هم‌اکنون دانشجوی کارشناسی‌ارشد معماری منظر در مدرسهٔ عالی طراحی دانشگاه هاروارد (Harvard GSD) است و پژوهش‌های او در مرز میان طراحی، بوم‌شناسی و عدالت فضایی قرار دارد. او با رویکردی میان‌رشته‌ای، شهر را نه صرفاً به‌عنوان کالبدی فیزیکی، بلکه به‌مثابه بستری فرهنگی و اجتماعی می‌نگرد—جایی که طراحی می‌تواند به ابزاری برای بازسازی زیست‌محیطی و توانمندسازی جوامع بدل شود.

زینب مقدوری با دستاوردهای علمی، حرفه‌ای و پژوهشی خود، به الگویی الهام‌بخش برای نسل جدید معماران منظر تبدیل شده است؛ نسلی که گذشته را می‌فهمد، حال را نقد می‌کند، و آینده را می‌سازد.

لینکدین زینب مقدوری

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

کامران خورشیدی، دانشجوی معماری منظر و عضو انجمن ASLA، با پروژه‌ای نوآورانه در حوزهٔ طراحی صوتی منظر موفق به دریافت جایزه افتخار (Honor Award) در بخش طراحی عمومی از انجمن معماران منظر آمریکا (ASLA) شد. دستاوردی که نشان‌دهندهٔ نگاه عمیق و چندلایهٔ او به تعامل میان طبیعت و شهر است.

پروژهٔ او با عنوان بازسازی زیست‌صوتی (Bioacoustic Restoration) در سایت تاریخی Floyd Bennett Field در نزدیکی فرودگاه JFK نیویورک، به بررسی تأثیر آلودگی صوتی بر زیستمندان شهری می‌پردازد. خورشیدی با بهره‌گیری از طراحی منظر، تلاش کرده تا تجربهٔ شنیداری پرندگان، حشرات، دوزیستان و گرده‌افشان‌ها را در برابر صدای هواپیماها و بزرگراه‌ها بهبود بخشد.

بیوگرافی مختصری از کامران خورشیدی را در منظرپلاس بخوانید👇

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

کامران خورشیدی، طراح منظر، برنامه‌ریز شهری و پژوهشگر خلاق، از چهره‌های نوظهور در طراحی محیطی‌ست که با تلفیق دانش فنی، حساسیت زیست‌محیطی و رویکرد میان‌رشته‌ای، در حال بازتعریف نقش طراحی در بهبود کیفیت زندگی شهری است. او فارغ‌التحصیل برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای از دانشگاه ایالتی اوهایو (The Ohio State University) است و در طول دوران تحصیل، با حضور در گروه موسیقی Marching Band و کسب عنوان «دانشجوی ممتاز» از مدرسه Knowlton، نشان داد که هم در عرصهٔ علمی و هم در فعالیت‌های اجتماعی فعال و اثرگذار است.

خورشیدی در سال ۲۰۲۵ با پروژهٔ نوآورانهٔ خود در بازسازی زیست‌صوتی Floyd Bennett Field در نیویورک، موفق به دریافت جایزه افتخار (Honor Award) از انجمن معماران منظر آمریکا (ASLA) در بخش طراحی عمومی شد. این پروژه، با تمرکز بر کاهش آلودگی صوتی و بهبود تجربهٔ شنیداری زیستمندان شهری، از تکنیک‌هایی چون کاشت متراکم، خاک‌ریزهای پوشیده از بلوط سفید و افرا قرمز، و طراحی پناهگاه‌های صوتی برای پرندگان و گرده‌افشان‌ها بهره می‌برد. خورشیدی با استفاده از یک سیستم نشانه‌گذاری فضایی اختصاصی، توانست ترکیب صوتی-فضایی منظر را به‌گونه‌ای مستند کند که طراحی به زبان شنیداری طبیعت بدل شود.

او پیش‌تر در پروژه‌هایی چون «طرح توسعهٔ اقتصادی Clinton Township» و «حمل‌ونقل عمومی در ارتباط با تنوع اجتماعی» مشارکت داشته و به‌عنوان کارآموز در سازمان MORPC در حوزهٔ دولت محلی فعالیت کرده است. مهارت‌های او در تحلیل داده، سخنرانی عمومی، مدیریت زمان، و تسلط بر نرم‌افزارهایی چون ArcGIS و Adobe Creative Suite، نشان‌دهندهٔ آمادگی او برای مواجهه با چالش‌های پیچیدهٔ طراحی شهری در عصر بحران‌های اقلیمی و اجتماعی است.

لینکدین کامران خورشیدی

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

🎥 پشت‌پردۀ کارخانه‌های تولید سگ و گربه/فارس

جای حیوانات چه اهلی و چه وحشی، در دل طبیعت و مکان مخصوص خودش در بیرون از فضای خانه است و نه در درون خانه، نه در بغل خودمان و عزیزانمان.

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱

تأیید گروهی، نه‌تنها رفتار ما را مشروع جلوه می‌دهد، بلکه گاهی آن را به یک «هنجار» تبدیل می‌کند. انسان، موجودی اجتماعی است و میل به تعلق و پذیرش، می‌تواند مرزهای اخلاقی و عقلانی را جابه‌جا کند.

تصور کنید من یک دزد بانک هستم. اگر تنها باشم، شاید شب‌ها را با عذاب وجدان سپری کنم، شاید روزی از خودم بپرسم: «آیا این راه درستی است؟» اما اگر در جمعی باشم که همه دزد بانک‌اند، نه‌تنها احساس گناه نمی‌کنم، بلکه احساس تعلق، غرور و حتی رسالت پیدا می‌کنم. در چنین جمعی، سرقت تبدیل می‌شود به مهارت، جسارت، و حتی افتخار. من دیگر نه یک مجرم، بلکه یک «هم‌پیشه» هستم.

در رفتارهای روزمره هم همین سازوکار عمل می‌کند. سگ‌گردانی، گربه‌گردانی، یا به طور کلی عروسک‌‌های زنده‌گردانی، اگر در خلوت انجام شود، ممکن است با تردید، خجالت یا احساس بیهودگی همراه باشد. اما وقتی در جمعی باشی که همه این کار را می‌کنند، ناگهان معنا پیدا می‌کند. تبدیل می‌شود به سبک زندگی، به نشانه‌ای از مدرنیته، به ابزار ارتباط اجتماعی. و تو، با تأیید جمع، نه‌تنها احساس درستی می‌کنی، بلکه دیگران را هم به این مسیر دعوت می‌کنی.

این همان جادوی «تأیید اجتماعی» است. قدرتی که می‌تواند رفتارهای فردی را از حاشیه به متن بیاورد، از انزوا به افتخار. گاهی حتی بدون آن‌که خودمان بفهمیم، در حال بازتعریف ارزش‌ها هستیم، آن هم نه بر اساس منطق یا اخلاق، بلکه صرفاً بر اساس تعداد کسانی که کنارمان ایستاده‌اند.

و اینجاست که باید بپرسیم: آیا آنچه جمع تأیید می‌کند، الزاماً درست است؟ آیا مشروعیت اجتماعی، معادل مشروعیت اخلاقی یا عقلانی است؟ یا باید گاهی از جمع فاصله گرفت، و در سکوت، دوباره از خود پرسید: «واقعاً چرا این کار را می‌کنم؟»

دوباره بیاندیشیم که چه می‌کنیم...

منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱