به نام خدا
با سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان، بزرگواران و علاقمندان به مباحث فلسفی.
لطفا اگر در مورد پرسشی که در ادامه مطرح شده است ایده یا نظری دارید از طریق آی دی تلگرام بیان فرمایید. درنهایت، جمع بندی پاسخ ها را در کانال منتشر خواهم کرد：
فرض کنید میخواهیم استدلالی ارائه دهیم و با استفاده از دو اصل فلسفی R1 و R2 به عنوان نتیجه ثابت کنیم که A. آیا باید بدانیم که این دو اصل بایکدیگر سازگار هستند؟
با سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان، بزرگواران و علاقمندان به مباحث فلسفی.
لطفا اگر در مورد پرسشی که در ادامه مطرح شده است ایده یا نظری دارید از طریق آی دی تلگرام بیان فرمایید. درنهایت، جمع بندی پاسخ ها را در کانال منتشر خواهم کرد：
فرض کنید میخواهیم استدلالی ارائه دهیم و با استفاده از دو اصل فلسفی R1 و R2 به عنوان نتیجه ثابت کنیم که A. آیا باید بدانیم که این دو اصل بایکدیگر سازگار هستند؟
👏1
It is my belief no man ever understands quite his own artful dodges to escape from the grim shadow of self-knowledge.
Joseph Conrad, Lord Jim
Joseph Conrad, Lord Jim
Forwarded from دستیار زیر نویس و هایپر لینک
Karnameh Andishe N1.pdf
5.4 MB
شماره نخست نشریه الکترونیکی «کارنامه اندیشه»
Forwarded from حمید
چگونه فرهیخته مجازی شویم؟!
با استفاده از تعدادی "کامنت طلایی" می توانیم پای تمام پست هایی که از آنها سر در نمی آوریم اظهارنظر کنیم. هیچ فرقی هم نمی کند که مثلا موضع پست، اختلاف های حقوقی ایران و آمریکا در دادگاه های بین المللی باشد، یا وضعیت اشتغال مردان ۲۵ الی ۳۵ ساله روستاهای کشور، یا مشکلات زیستمحیطیِ اطراف تالاب گاوخونی، یا پیش بینی آرای مراکز استان ها در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۶. در مورد تک تک این موضوعات و دیگر موضوعات مشابه، می شود بدون کلمه ای سردرآوردن از موضوع، با گذاشتن کامنت هایی از جنس زیر "فرهیختگی" خود را به اثبات رساند:
- "موضوع پیچیده تر از اینهاست." (کاربرد: وقتی می خواهیم بگوییم نه تنها موضوع پُست را می فهمیم، که حتی آن را از زوایایی پیچیده تر می فهمیم.)
- "متاسفم، دلتونو به چی خوش کردین." (کاربرد: وقتی می خواهیم بگوییم که آدم "دغدغه مندی" هستیم که دغدغه هایمان، از مال بقیه خیلی مهم تر هستند. تاثیرگذاری این جمله، وقتی بیشتر می شود که "متاسفم" به صورت "متعسفم" نوشته شود.)
- "لطفا این کامنت که X ماه پیش در همین مورد نوشته ام را ببینید." (مهم نیست کامنت X ماه پیش ربطی به موضوع داشته باشد یا نه؛ چون کسی که نمی رود روی لینک کامنت ما کلیک کند. همین که با اشاره به کامنت X ماه پیش ادعا کنیم قبل از بقیه موضوع را تحلیل کرده ایم کافی است.)
- "لطفا کمی بیشتر مطالعه کنید." (وقتی می خواهیم بگوییم آن قدر اهل مطالعه ایم که کسانی مانند نویسنده پست به گَردمان هم نمی رسند.)
- "خودتم فهمیدی چی گفتی؟" (این کامنت، چون نوعی اعتراف به نفهمیدن مطلب است چندان توصیه نمی شود، اما از آن جهت که حال نویسنده را می گیرد، در برخی اوقات قابل استفاده است.)
- "تا وقتی همه Y ها نابود نشوند، این مملکت درست نمی شود." (به جای Y می توانید یک جریان سیاسی، گروه قومی- نژادی یا حتی جنسیتی را ذکر کنید که خودتان به آن تعلق ندارید. نوشتن این کامنت یعنی فکر و ذکر شما درست شدن مملکت "از ریشه" است.)
- "این عکس را ببینید و از خودتان خجالت بکشید که به جای اطلاع رسانی در مورد Z، دارید از این پست های بی خاصیت می گذارید." (عکسی که می گذارید لزوما نباید راجع به Z باشد، اما حتما باید بدن "شرحه شرحه" شده یک نفر را نشان بدهد تا کسی که پای مطلبش کامنت گذاشته اید به خوبی متوجه شود با پُستی که نوشته، در شرحه شرحه شدن آدم ها شریک است).
- [ ...! ] (این قبیل فحش های آب نکشیده از آن جهت مناسبند که ممکن است نویسنده پست آنها را دیلیت کند و آن وقت می توان از او پرسید "چرا نظرات مردم را سانسور می کند" یا "این بود آزادی بیان"؟... و به این ترتیب خیلی خوش می گذرد.)
- "افلاطون می گوید: واقعیت همیشه آن طور نیست که به نظر می آید." (به جای افلاطون، می توانیم از آبراهام لینکلن یا ژان ژاک روسو یا مهاتما گاندی هم استفاده کنیم. جمله ای که به آنها نسبت می دهیم لزوما نباید مال خودشان باشد ولی مهم است که مبهم و عمیق باشد تا عمق شخصیت ما را نشان بدهد.)
- "خوب که چی؟" (یا نویسنده پست در دام می افتند و در ۷۰۰ کلمه توضیح می دهد که منظورش چیست، که آن وقت می توان با یک "خوب که چی" دیگر حالش را گرفت، و یا توضیح نمی دهد که می توان ۸ روز بعد افشاگری کرد که به "یک سوال مودبانه" ما جواب نداده است.)
- "از ماست که بر ماست." (چون قاعدتا در بخشی از پستی که پایش اظهار نظر می کنیم به نوعی مشکل هم اشاره شده، ما با نوشتن "از ماست که بر ماست" نشان می دهیم مشکل را از زاویه ای نگاه می کنیم که عقل جن هم به آن نمی رسد.)
- " ؟؟؟؟؟؟!!!!!!! " (این کامنت طلایی، در مراحل خیلی بالای فرهیختگی مورد استفاده قرار می گیرد. یعنی اینکه پُست گذاشته شده، دارای تناقضات شکلی و محتوایی متعددی است که ما می فهمیم و طبیعتا بقیه نمی فهمند. هرچقدر تعداد "!" ها و "؟" ها در این نوع کامنت بیشتر باشد، نشان می دهد که ما بیشتر می فهمیم.)
توضیح ضروری: اگر بعد از چنین اظهارنظرهایی کار به بحث با نویسنده پُست کشید، مهمترین چیزی که اهمیت دارد این است که "کامنت آخر" را ما بگذاریم. در چنین شرایطی، چون ما قطعا از آدم های خسته کننده ای که پست های پیچیده می نویسند بیشتر وقت داریم، در نتیجه همیشه می توانیم مطمئن باشیم که کامنت آخر را خودمان می نویسیم... و به این ترتیب پیروز می شویم.
حسین باستانی- روزنامهنگار
با استفاده از تعدادی "کامنت طلایی" می توانیم پای تمام پست هایی که از آنها سر در نمی آوریم اظهارنظر کنیم. هیچ فرقی هم نمی کند که مثلا موضع پست، اختلاف های حقوقی ایران و آمریکا در دادگاه های بین المللی باشد، یا وضعیت اشتغال مردان ۲۵ الی ۳۵ ساله روستاهای کشور، یا مشکلات زیستمحیطیِ اطراف تالاب گاوخونی، یا پیش بینی آرای مراکز استان ها در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۶. در مورد تک تک این موضوعات و دیگر موضوعات مشابه، می شود بدون کلمه ای سردرآوردن از موضوع، با گذاشتن کامنت هایی از جنس زیر "فرهیختگی" خود را به اثبات رساند:
- "موضوع پیچیده تر از اینهاست." (کاربرد: وقتی می خواهیم بگوییم نه تنها موضوع پُست را می فهمیم، که حتی آن را از زوایایی پیچیده تر می فهمیم.)
- "متاسفم، دلتونو به چی خوش کردین." (کاربرد: وقتی می خواهیم بگوییم که آدم "دغدغه مندی" هستیم که دغدغه هایمان، از مال بقیه خیلی مهم تر هستند. تاثیرگذاری این جمله، وقتی بیشتر می شود که "متاسفم" به صورت "متعسفم" نوشته شود.)
- "لطفا این کامنت که X ماه پیش در همین مورد نوشته ام را ببینید." (مهم نیست کامنت X ماه پیش ربطی به موضوع داشته باشد یا نه؛ چون کسی که نمی رود روی لینک کامنت ما کلیک کند. همین که با اشاره به کامنت X ماه پیش ادعا کنیم قبل از بقیه موضوع را تحلیل کرده ایم کافی است.)
- "لطفا کمی بیشتر مطالعه کنید." (وقتی می خواهیم بگوییم آن قدر اهل مطالعه ایم که کسانی مانند نویسنده پست به گَردمان هم نمی رسند.)
- "خودتم فهمیدی چی گفتی؟" (این کامنت، چون نوعی اعتراف به نفهمیدن مطلب است چندان توصیه نمی شود، اما از آن جهت که حال نویسنده را می گیرد، در برخی اوقات قابل استفاده است.)
- "تا وقتی همه Y ها نابود نشوند، این مملکت درست نمی شود." (به جای Y می توانید یک جریان سیاسی، گروه قومی- نژادی یا حتی جنسیتی را ذکر کنید که خودتان به آن تعلق ندارید. نوشتن این کامنت یعنی فکر و ذکر شما درست شدن مملکت "از ریشه" است.)
- "این عکس را ببینید و از خودتان خجالت بکشید که به جای اطلاع رسانی در مورد Z، دارید از این پست های بی خاصیت می گذارید." (عکسی که می گذارید لزوما نباید راجع به Z باشد، اما حتما باید بدن "شرحه شرحه" شده یک نفر را نشان بدهد تا کسی که پای مطلبش کامنت گذاشته اید به خوبی متوجه شود با پُستی که نوشته، در شرحه شرحه شدن آدم ها شریک است).
- [ ...! ] (این قبیل فحش های آب نکشیده از آن جهت مناسبند که ممکن است نویسنده پست آنها را دیلیت کند و آن وقت می توان از او پرسید "چرا نظرات مردم را سانسور می کند" یا "این بود آزادی بیان"؟... و به این ترتیب خیلی خوش می گذرد.)
- "افلاطون می گوید: واقعیت همیشه آن طور نیست که به نظر می آید." (به جای افلاطون، می توانیم از آبراهام لینکلن یا ژان ژاک روسو یا مهاتما گاندی هم استفاده کنیم. جمله ای که به آنها نسبت می دهیم لزوما نباید مال خودشان باشد ولی مهم است که مبهم و عمیق باشد تا عمق شخصیت ما را نشان بدهد.)
- "خوب که چی؟" (یا نویسنده پست در دام می افتند و در ۷۰۰ کلمه توضیح می دهد که منظورش چیست، که آن وقت می توان با یک "خوب که چی" دیگر حالش را گرفت، و یا توضیح نمی دهد که می توان ۸ روز بعد افشاگری کرد که به "یک سوال مودبانه" ما جواب نداده است.)
- "از ماست که بر ماست." (چون قاعدتا در بخشی از پستی که پایش اظهار نظر می کنیم به نوعی مشکل هم اشاره شده، ما با نوشتن "از ماست که بر ماست" نشان می دهیم مشکل را از زاویه ای نگاه می کنیم که عقل جن هم به آن نمی رسد.)
- " ؟؟؟؟؟؟!!!!!!! " (این کامنت طلایی، در مراحل خیلی بالای فرهیختگی مورد استفاده قرار می گیرد. یعنی اینکه پُست گذاشته شده، دارای تناقضات شکلی و محتوایی متعددی است که ما می فهمیم و طبیعتا بقیه نمی فهمند. هرچقدر تعداد "!" ها و "؟" ها در این نوع کامنت بیشتر باشد، نشان می دهد که ما بیشتر می فهمیم.)
توضیح ضروری: اگر بعد از چنین اظهارنظرهایی کار به بحث با نویسنده پُست کشید، مهمترین چیزی که اهمیت دارد این است که "کامنت آخر" را ما بگذاریم. در چنین شرایطی، چون ما قطعا از آدم های خسته کننده ای که پست های پیچیده می نویسند بیشتر وقت داریم، در نتیجه همیشه می توانیم مطمئن باشیم که کامنت آخر را خودمان می نویسیم... و به این ترتیب پیروز می شویم.
حسین باستانی- روزنامهنگار
👍1
«غم»
ترانه های همیشه
برای پرواز پرنده ی اکنون
دیگر
قطره قطره آبی است
که با نسیم طوفان های بی تو
روزمرگی را
یخ می بندد
شاید
تا به آفتاب نگاهت
جوانه های فردا
نور را
به عمق لحظه های بودن
سر بکشند
و آواز سر دهند که
زندگی آن سوی پنجره هاست...
ترانه های همیشه
برای پرواز پرنده ی اکنون
دیگر
قطره قطره آبی است
که با نسیم طوفان های بی تو
روزمرگی را
یخ می بندد
شاید
تا به آفتاب نگاهت
جوانه های فردا
نور را
به عمق لحظه های بودن
سر بکشند
و آواز سر دهند که
زندگی آن سوی پنجره هاست...
All students of man and society who possess that first requisite for so difficult a study, a due sense of its difficulties, are aware that the besetting danger is not so much of embracing falsehood for truth, as of mistaking part of the truth for the whole. It might be plausibly maintained that in almost every one of the leading controversies, past or present, in social philosophy, both sides were in the right in what they affirmed, though wrong in what they denied; and that if either could have been made to take the other’s views in addition to its own, little more would have been needed to make its doctrine correct.”
― John Stuart Mill, An Essay on Samuel Taylor Coleridge
― John Stuart Mill, An Essay on Samuel Taylor Coleridge
دومين شماره دوماهنامه «کارنامه اندیشه» به سردبیری محمود فروزبخش منتشر شد.
📩 «کارنامه اندیشه»، نشریه الکترونیکی اصفهان زیبا، پایگاهی برای نویسندگان جوان در حوزه اندیشه است که شماره نخست آن پیشتر در شهریورماه منتشر شده بود.
🔻 برای ارسال نظرات خود و یا همکاری با سومین شماره «کارنامه اندیشه» می توانید از طریق تلگرام با آقای محمود فروزبخش مکاتبه کنید: @Mahmoudforouzbakhsh
@OFOGH_DIGAR
فایل پی دی اف شماره دوم «کارنامه اندیشه» را از طریق فایل زیر دریافت نمائید.👇👇👇
📩 «کارنامه اندیشه»، نشریه الکترونیکی اصفهان زیبا، پایگاهی برای نویسندگان جوان در حوزه اندیشه است که شماره نخست آن پیشتر در شهریورماه منتشر شده بود.
🔻 برای ارسال نظرات خود و یا همکاری با سومین شماره «کارنامه اندیشه» می توانید از طریق تلگرام با آقای محمود فروزبخش مکاتبه کنید: @Mahmoudforouzbakhsh
@OFOGH_DIGAR
فایل پی دی اف شماره دوم «کارنامه اندیشه» را از طریق فایل زیر دریافت نمائید.👇👇👇
به نام خدا
حقیقت و صدق؛ قسمت اول
«اهتمام حکمای حقیقی در سراسر عمر همه بر این است که آماده¬ی مرگ شوند. فیلسوف بدین [ویژگی] شناخته می شود که هر اندازه بتواند از مردم دیگر بیشتر بکوشد تا گرفتاری روان را به تن کم کند. چون محسوسات افاده یقین نکنند، آیا جز این است که نفسْ حقیقت را به تعقل در می یابد؟ [اما] بهترین موقعی که نفس می¬تواند حقیقت را دریابد، آن است که به خود فرورفتهْ تن را رها کند و به اندازه ای که می تواند متوجه حقیقت باشد. ما تا دچار تن هستیم و نفس ما گرفتار فساد جسمانی است، آن چه آرزوی ماست، یعنی درک حقیقت، برای ما دست نمی دهد. بنابراین [مرگ] برای من مایه¬ی کمال امیدواری است. پس فیلسوفان حقیقی همواره خود را برای مردن آماده می کنند و مرگ برای آنان به هیچ وجه مایه ی بیم نیست»
ادامه مطلب را در لینک زیر مشاهده نمایید
http://myexternalmind.blog.ir/
حقیقت و صدق؛ قسمت اول
«اهتمام حکمای حقیقی در سراسر عمر همه بر این است که آماده¬ی مرگ شوند. فیلسوف بدین [ویژگی] شناخته می شود که هر اندازه بتواند از مردم دیگر بیشتر بکوشد تا گرفتاری روان را به تن کم کند. چون محسوسات افاده یقین نکنند، آیا جز این است که نفسْ حقیقت را به تعقل در می یابد؟ [اما] بهترین موقعی که نفس می¬تواند حقیقت را دریابد، آن است که به خود فرورفتهْ تن را رها کند و به اندازه ای که می تواند متوجه حقیقت باشد. ما تا دچار تن هستیم و نفس ما گرفتار فساد جسمانی است، آن چه آرزوی ماست، یعنی درک حقیقت، برای ما دست نمی دهد. بنابراین [مرگ] برای من مایه¬ی کمال امیدواری است. پس فیلسوفان حقیقی همواره خود را برای مردن آماده می کنند و مرگ برای آنان به هیچ وجه مایه ی بیم نیست»
ادامه مطلب را در لینک زیر مشاهده نمایید
http://myexternalmind.blog.ir/
myexternalmind.blog.ir
ذهنِ بُرونیِ من
نوشته هایی بدون مخاطب