در کودکی، ذهن فقط قادر به دسته‌بندی خوب و بد است. با رشد عملکرد شناختی، انسان قادر می‌شود پیچیدگی را ببیند. همین است که برای بزرگسالان، شخصیت خاکستری جذاب‌تر است. ذهن بالغ ابهام را تحمل می‌کند. ذهن ناپخته دوپاره‌سازی را ترجیح می‌دهد و خوب و بد می‌کند.

ذهن یکپارچه یعنی اینکه سلامت روان و رشد انسانی زمانی حاصل می‌شود که بخش‌های مختلف سیستم هیجانی، شناختی، بدنی و ... به‌جای جدایی یا تعارض، با هم در وضعیت یکپارچگی قرار بگیرند. یعنی نه ادغام کامل و بی‌مرز که به هرج‌ومرج می‌انجامد، و نه جدایی و انقطاع که به خشکی و قطع ارتباط می‌انجامد، بلکه پیوند سالم میان بخش‌های متمایز.

ذهن یکپارچه ذهنی است که تمایز اجزا را حفظ می‌کند ولی آن‌ها را در ارتباط هماهنگ قرار می‌دهد. در نتیجه انعطاف‌پذیر، سالم، مقاوم، خلاق و متعادل عمل می‌کند.

یکپارچگی نقطه‌ی مقابل دوپاره‌سازی است.

ذهن یکپارچه، ذهنی است که می‌تواند با تعارض‌های درونی روبه‌رو شود، آن‌ها را تحمل کند، معنا بدهد و با آن‌ها کار کند.

ستایش پیچیدگی در عشق ما را در روابط اشتباه نگه می‌دارد.

نفیس افشاری

پیچیدگی در رابطه عمق و ارزش نیست. پیچیدگی در رابطه می‌تواند نشانه‌ی بن‌بست و عدم تناسب باشد.

نفیس افشاری

به جای تحقیق و تحلیل رابطه باید در رابطه زندگی کرد.

نفیس افشاری

پیچیدگی در رابطه فرد را فرسوده می‌کند.

نفیس افشاری

عشق سالم در کلیت خود ساده است. اصل و اساس رابطه‌ی سالم بر وضوح است، نه سردرگمی.

نفیس افشاری

رابطه‌ی پیچیده نیاز به تحلیل چرایی‌ها ندارد. پیچیدگی یک نشانه‌ی واضح است از اینکه جای تو در این رابطه نیست.

نفیس افشاری

معما و پیچیدگی در رابطه را تقدیس نکنیم.

نفیس افشاری

در بیشتر حوزه‌ها برخی از بهترین‌های واقعی را مردم هرگز نمی‌شناسند. و بسیاری از کسانی را که همه می‌شناسند، بهترین‌ها نیستند.

شهرت یعنی توانایی در مدیریت توجه و مهارت یعنی توانایی در انجام کارِ واقعی. این دو فقط در برخی افراد همپوشانی دارند، اما در اکثریت مواقع، دوبُعدی جداگانه‌اند.

متخصص واقعی معمولاً پیچیدگی را توضیح می‌دهد ولی مخاطب عموم سادگی را ترجیح می‌دهد. بنابراین، مسیر شهرت و مسیر مهارت لزوماً هم‌سو نیستند.

ذهن یکپارچه، یکپارچگی شناختی ـ هیجانی دارد. احساس و اندیشه با هم همکاری می‌کنند، نه اینکه با هم درگیر باشند.