Dehumanization is the negating of a person's individual humanity and the cruelty that accompanies it. It’s a psychological process of demonizing people, seeing them as less than human and, hence, not worthy of humane treatment.

This method reverses our instincts: harming others goes against our soul-level inclinations as there are very deep inhibitions that prevent us from treating others like sub-human; dehumanization is aimed at subverting those inhibitions.

Throughout history, this technique has been deliberately exploited by structures of darkness to distract, sow division, push concealed agendas, increase power and justify acts of violence, slavery, and the violation of basic human rights. When successful, it creates moral exclusion of groups that are targeted based on their identity—e.g., religious beliefs, nationality, gender, race, ethnicity, medical status—and depicted as “less than,” criminal or even evil.

The “othering” scheme always starts with identifying an enemy and creating an “us vs. them” dynamic, where innocent people become pawns and victims. As we take sides, lose trust, and get angrier and angrier, we not only solidify an idea of the other as separate, but also start to lose our ability to listen, communicate, and even practice the slightest of empathy. Language and imagery are crucial for achieving the dehumanizing goal (e.g., in Rwanda, Hutus called Tutsis cockroaches). Once we see people “on the other side” as morally inferior and even dangerous, the conflict is then framed as good versus evil. When this framework has been established, positions become more rigid as we are lead to believe that we must either destroy “others” or be destroyed ourselves. The dehumanizing aim has then been achieved.

Now more than ever we need to acknowledge that we’re all vulnerable to the slow, insidious and manipulative psychological weapon of dehumanization. Only by acknowledging this and searching for compassion and healing within our hearts we can avoid falling into this trap and prevent history from repeating itself in a never-ending cycle of darkness.

War dehumanizes. And dehumanization leads to war. We will never normalize any of the two.

‘Voor mij onderstreept het onze verantwoordelijkheid om vriendelijker met elkaar om te gaan en de lichtblauwe stip, het enige thuis dat we ooit hebben gekend, te behouden en te koesteren.'

'Vanuit dit verre perspectief lijkt de aarde misschien niet van bijzonder belang. Maar voor ons is het anders. Denk nog eens aan die stip. Dat is hier. Dat is thuis. Dat zijn wij. Daarop leeft iedereen van wie je houdt, iedereen die je kent, iedereen van wie je ooit hebt gehoord, ieder mens die er ooit was, leefde hier zijn leven. Het geheel van onze vreugde en ons lijden, duizenden religies, ideologieën en economische doctrines, elke jager en verzamelaar, elke held en lafaard, elke schepper en vernietiger van de beschaving, elke koning en boer, elk verliefd jong stel, elke moeder en vader, elk hoopvol kind, elke uitvinder en ontdekkingsreiziger, elke moraalridder, elke corrupte politicus, elke ‘superster’, elke ‘opperste leider’, elke heilige en zondaar in de geschiedenis van onze soort woonde daar – op een stofdeeltje zwevend in een zonnestraal.

De aarde is een heel klein podium in een enorme kosmische arena. Denk eens aan de rivieren van bloed die door al die generaals en keizers zijn vergoten, zodat zij in glorie en triomf de tijdelijke meesters van een stukje van die stip konden worden. Denk aan de eindeloze wreedheden die de bewoners van de ene hoek van deze pixel ondergaan tegen de nauwelijks te onderscheiden bewoners van een andere hoek. Hoe vaak komen hun misverstanden voor, hoe graag willen ze elkaar vermoorden, hoe vurig is hun haat. Onze houding, ons ingebeelde eigenbelang, de waan dat we een bevoorrechte positie in het universum hebben, wordt uitgedaagd door deze punt van bleek licht. Onze planeet is een eenzaam stipje in het grote omhullende kosmische donker. In onze duisternis – in al deze uitgestrektheid – is er geen enkele aanwijzing dat er hulp van elders zal komen om ons van onszelf te redden.

De aarde is tot nu toe de enige wereld waar leven bestaat. Er is nergens anders, althans niet in de nabije toekomst, waar onze soort naartoe zou kunnen migreren. Bezoek, ja. Leven, nog niet. Of we het nu leuk vinden of niet, op dit moment is het de aarde waar we ons standpunt innemen. Er wordt wel eens gezegd dat astronomie een nederige en karaktervormende ervaring is. Er is misschien geen betere demonstratie van de dwaasheid van de menselijke verwaandheid dan dit verre beeld van onze kleine wereld. Voor mij onderstreept het onze verantwoordelijkheid om vriendelijker met elkaar om te gaan en de lichtblauwe stip, het enige thuis dat we ooit hebben gekend, te behouden en te koesteren.'

~ Carl Sagan, Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space, 1

'Meer dan 5000 Israëlische en Palestijnse vrouwen zijn door de woestijn van Israël naar de Jordaanoever gelopen. Met de wandeling willen ze hun politieke leiders duidelijk maken dat ze vrede moeten sluiten."

"Na de vredesbijeenkomst op de Jordaanoever vervolgden de vrouwen hun tocht richting Jeruzalem. In de Israëlische hoofdstad demonstreerden in totaal zo'n 30.000 mensen voor vrede."

https://nos.nl/artikel/2196986-duizenden-israelische-en-palestijnse-vrouwen-wandelen-voor-vrede

Hopelijk volgt NL!

Omtzigt = pro EU = digital prison & vaarwel boeren

Klaver = pro EU = digital prison & vaarwel boeren

vd Plas = pro EU = digital prison & vaarwel boeren

Etc

Buiten fvd en bvnl om is er helaas niks te stemmen als je vrijheid je lief is.

https://www.cnn.com/2023/10/13/asia/new-zealand-general-election-labour-national-intl-hnk/index.html

Women of the world #unite

https://youtu.be/Suv96Wz39vk

Mooi artikel van mijn blckbx collega Daan:

https://hetidealehuis.nl/het-ideale-huis-in-de-andere-krant/

Via Hilde Heijn 🙏🏼

“Wij hebben geen reden tot argwaan jegens onze wereld, want zij is niet tegen ons. Heeft zij verschrikkingen, dan zijn het onze verschrikkingen; heeft zij afgronden, dan behoren die afgronden aan ons toe; zijn er gevaren, dan moeten wij proberen ze lief te hebben.
En als wij ons leven maar inrichten volgens die stelregel die ons aanraadt altijd voor de moeilijke weg te kiezen, dan zal datgene wat ons nu nog allervreemdst toeschijnt ons zeer vertrouwd en getrouw worden.

Hoe zouden wij die oude mythen kunnen vergeten die aan de wieg van alle volkeren staan - de mythen over draken die op het allerlaatste ogenblik in een prins(es) veranderen; misschien zijn alle draken uit ons leven wel prinsessen of prinsen die er alleen maar op wachten ons eens mooi en moedig te zien.
Misschien is al het verschrikkelijke in diepste wezen wel het hulpeloze dat ons om hulp vraagt.”

- Rainer Maria Rilke