ربابه که از تن‌دادن آمندلی به کارهای یدی نومید ‏شده، آستین بالا می‏‌زند تا سرمایه‏‌ای برای او فراهم کند بلکه به اتکای آن، کسب و کار کوچکی برای خودش دست و پا کند. بر این اساس، ربابه پی‏‌درپی دار قالی به پا می‏‌کند و شب و روز پای آن می‏‌نشیند. از فروش قالی‏‌ها، سرانجام سرمایه‌ی اندکی جمع می‏‌شود و آمندلی در زردو زیر درخت بزرگ و معروفِ «شِنگ» قصابی راه می‏‌اندازد. می‏‌دانیم که قصابی هم شغل راحتی نیست و به‏‌خصوص سربریدن و پوست‏‌کندن گوسفند، کم از بیل‌زدن ندارد. برای این مشکل هم راه‏‌حلی پیدا می‏‌شود. ملای ده وظیفه‌ی سربریدن و غلومعلی هم وظیفه‌ی پوست‏‌کندن گوسفند را برعهده می‏‌گیرند و آمندلی فقط به پرداخت (تقسیم) گوشت مبادرت می‏‌کند. ملا و غلومعلی در ازای کارکردشان در امر قصابیِ آمندلی کله‏‌پاچه و پوست گوسفند را برمی‏‌دارند و بدین‏‌ترتیب، سود چندانی از این کسب و کار خرد و بی‏‌اهمیت، نصیب آمندلی و خانواده‏‌اش نمی‏‌شود.

از سرد و گرم روزگار | احمد زیدآبادی

goo.gl/UPV9wY

@neypub

نشر نی درگذشت نابهنگام مترجم جوان خانم نازنین دیهیمی را به آقای خشایار دیهیمی، خانم رویا رضوانی و سایر بازماندگان تسلیت می‌گوید.

@neypub

که تو مرا از شکم بیرون کشیده‌ای
مرا اطمینان بخشیده‌ای
بر سینه‌های مادرم
به خواست تو
از زهدان انداخته شدم
از شکم مادری
پس تو هستی خداوند من
نه مرا دوری مکن
که ظلم نزدیک است
که کسی مرا یار نیست...

چون آوایی از داود | براساس مزامیر داود ترجمه‌ی هانری مسکونیک از عهد عتیق | ترجمه‌ی فارسی: تینوش نظم‌جو

@neypub
@dortadoredonya

چاپ یازدهم منتشر شد
فرهنگ جامع لغات و اصطلاحات سیاسی (انگلیسی - فارسی)

مهدی نوروزی خیابانی

goo.gl/CkLYcX

@neypub

اورلیا پاریس؛ جایی که قصه مهم نیست

فرشید قربان‌پور

«اورلیا پاریس» نام مجموعه‌داستانی است از مارگریت دوراس که چیزی بین رمان کوتاه و مجموعه‌داستان است. عنوان اصلی این کتاب Des journées entières dans les arbres «تمامی روزها در میان درختان» نام فیلمنامه‌ای بوده که خود دوراس در سال ۱۹۷۶آن را ساخته، اما درباره عنوان کتاب با توجه به اینکه مجموعه‌داستان است و به اثر دیگری از نویسنده به نام اورلیا اشتاینر هم شباهت دارد، به نظر می‌رسد مترجم کتاب نگار یونس‌زاده باید جهت روشن‌کردن موضوع کاری کند. جز داستان آخر مجموعه که نه‌تنها به دیگر داستان‌های این مجموعه بلکه حتی به دیگر آثار دوراس هم کمتر شباهت دارد، این کتاب مجموعه‌ای است از داستان‌های مرتبط به هم، داستان‌های مجموعه از نظر فضا و شخصیت‌پردازی و دغدغه به‌هم وابسته‌اند، شخصیت‌ها در داستان‌های دیگر مابه‌ازا دارند و با توجه به مکتب داستان‌نویسی نو دوراس، اگر بخواهیم کتاب را رمانی نو بپنداریم، می‌توانیم.
در پایان کتاب مقاله‌ای آمده که داستان آخر کتاب را بررسی کرده است. داستان «انبارها» داستان آخر این مجموعه نثری متفاوت از دیگر داستان‌ها دارد و به نوعی تشریح و تفصیل زیادی در آن به کار رفته؛ به نظر استعاره‌ای است از زمان زیادی که شخصیت اصلی داستان در انتظار چیزی است و زمانش به دقت‌کردن روی چیزهای بی‌اهمیت هدر می‌رود؛ یادداشت حاضر با در نظرنگرفتن داستان آخر مجموعه به دلیل تفاوت اثر با دیگر داستان‌ها و وجود مقاله‌ای درباره آن در انتهای کتاب، بقیه داستان‌ها را بررسی کرده است.
داستان‌های این کتاب به نظر در دسته‌بندی داستان‌های نو و مدرن قرار می‌گیرند. قصه، اولویت اول نیست و حتی گاهی شخصیت‌ها هم چندان اولویت نیستند، فضا است که خواننده را درگیر خودش می‌کند و رشته اصلی ارتباط بین داستان‌ها را فراهم می‌کند. فضایی پر از سنگینی جنگ و دود و بو و کینه. پر از شک و تردید، پر از اعتقادات سفت و سخت به چیزهای پوچ و بی‌ارزش، پر از نفرت و بدبختی‌های پذیرفته‌شده، پر از دیالوگ‌های چندپهلوی غیرمستقیم؛ خواننده این کتاب درگیر جنگی تمام‌عیار می‌شود که برخلاف بسیاری از آثار دیگر حوزه جنگ (بخوانید ضدجنگ) درونی است. جنگی درونی که بین حس‌ها و فکرهای خواننده اتفاق می‌افتد، جایی که باید خواننده تصمیم بگیرد بین شخصیت‌ها کسی را برای همراهی انتخاب کند یا حسی را برگزیند تا به‌عنوان پنجره‌ای از آن به اثر نگاه کند، اما نه، این اتفاق نمی‌افتد. چون کتاب، درواقع فضای جنگ را در لوکیشن‌های مختلف اجرا می‌کند، فضای جنگ درون یک سربازخانه، فضای جنگ درون یک ستاد، فضای جنگ در خانه‌ای دورافتاده، فضای جنگ در تپه‌ای آرام، همه‌چیز در حس‌وحال آدم‌ها شکل می‌گیرد و شخصیت‌ها انگار با یک بدبختی همیشگی کنار آمده‌اند.
مهم‌ترین چیز درباره داستان‌های این کتاب، جنگ است. جنگ به مثابه تاریک‌ترین بخش تاریخ بشریت، قرن‌ها و قرن‌ها دستمایه فیلم‌ها و نوشته‌ها و نمایش‌ها بوده و خواهد بود. اینکه چرا بشر می‌جنگد، مساله‌ای است چنان حل‌نشدنی و بی‌سروته که چاره‌ای جز پرداختن به آن در جهان داستان باقی نمی‌ماند. از این‌رو به نظر می‌رسد جنگ، جزو بحق‌ترین و به‌جاترین سوژه‌ها برای فیلم و رمان و دیگر آثار هنری است. آنچه در جنگ مهم است نه آغازکننده و آغاز است و نه تمام‌کننده و پایان، نه سمت پیروز مهم است نه سمت مغلوب، حتی ابزار جنگیدن، دلیل جنگیدن، نوع آن و... مهم‌ترین چیز نیست. شاید بتوان به ‌نوعی گفت نوعی معصومیت از دست‌رفته مهم‌ترین اتفاقی است که در جنگ می‌افتد. وقتی جنگی اتفاق می‌افتد بخشی از تاریخ بشریت سیاه می‌شود، این سیاهی در آن نقطه تاریخی حرکت می‌کند و زمان‌های پیش از خود و پس از خود را هم آلوده می‌کند ، ویرانی از روزی به روز دیگر منتقل می‌شود و همه چیز را دربرمی‌گیرد، پس از آن دیگر مهم نیست که قصه چیست، چه کسی چه روزی چگونه جنگ را آغاز کرده و چگونه به پایان رسانده است، تنها و تنها فضا است که مهم می‌شود، فضایی که در آن انسان‌ها و انسانیت قربانی خودش می‌شود و چیزی در جهان دردناک‌تر از این نیست که قربانی یک خشونت، خود مسئول آن خشونت باشد!
ادامه 👇

این عدم نیاز به قصه و آغاز و پایان و شخصیت، دقیقا خصوصیتی است که در کتاب «اورلیا پاریس» از مارگریت دوراس به آن برمی‌خوریم؛ جایی که قصه اهمیت خود را از دست می‌دهد، از ساختار معمول داستان‌گویی تنها فضاسازی باقی می‌ماند که به یاد ما بیاندازد، خود جنگ هم، چیزی نیست جز فضایی رقت‌انگیز، بی‌داستان، بی‌قهرمان، بی‌شخصیت سیاه و سفید، بی‌قضاوت، تنها انزجار و کینه، دشمنی و خشونت، فضاهای ضدبشری و غیرطبیعی... وقتی جنگ اتفاق می‌افتد دیگر مهم نیست قصه چیست. به نظر می‌رسد دوراس با تکیه بر همین اصل فضاسازی‌های مربوط به این کتاب را انجام داده و شخصیت‌ها را بین این فضاها چیده و قصه را نیز به صورت گزینشی وارد داستان کرده است، محصولش شده کتابی ضدجنگ.
با توجه به نثر قابل توجه دوراس و فضاسازی‌های تاثیرگذار این کتاب، مترجم نیز کار سختی داشته که به نظر می‌رسد به خوبی از پس آن برآمده است. چون داستان‌ها خوشخوان است و قابل دریافت و همچنین اثری از پیچیدگی‌ها و چالش‌ها در آن دیده می‌شود که نشان می‌دهد همه چیز به درستی منتقل شده است. خواندن این کتاب باید برای مخاطبان حرفه‌ای ادبیات و به‌خصوص علاقه‌مندان به ادبیات جنگ و ضدجنگ، داستان مدرن و علاقه‌مندان به اقتباس‌های سینمایی از آثار ادبی، جذاب و مفرح باشد.

روزنامه‌ی آرمان، ۲۳ آبان ۹۶، شماره‌ی ۳۴۶۷

goo.gl/V6HZdD

@neypub

۲۰ درصد تخفیف خرید آنلاین از سایت نشر نی
به‌مناسبت هفته‌ی کتاب

تا ۲۶ آبان

هزینه‌ی پست ثابت به سراسر کشور
پست سفارشی: ۳۰۰۰ تومان
پست پیشتاز: ۶۰۰۰ تومان

www.nashreney.com

@neypub

کودک از بدو تولد اسیر لذت است، اسیر رانه‌هایی دارای سرشت شهوی (لیبیدویی) که از درون فریاد برمی‌آورند تا ارضا شوند. اما تجربه و تنبیه و تأدیب آدم‌بزرگ‌ها به او یاد می‌دهد که این درخواست‌های رام‌ناشده‌ی شهوی محکوم به شکست‌اند و بالقوه ویران‌کننده‌ی نفس‌اند. از این کشفِ نسبتاً پیش‌پاافتاده که اگر بیش از اندازه آب‌نبات‌چوبی بخورد حتماً مریض خواهد شد تا این کشف بنیادین و شوک‌آور که اگر تلاش کند مادر محبوبش را به تملک خویش در‌آورد پدرش را سرخورده خواهد کرد، او به این کشف نایل می‌شود که زندگی موانع بی‌شماری میان میل به لذت و تحقق آن می‌گذارد. این فرایند اساساً چرخشی است آهسته و بی‌رغبت از وفاداری به اصل لذت به سوی وفاداری به اصل واقعیت.

چگونه فروید بخوانیم |جاش کوهن |ترجمه‌ی صالح نجفی

@neypub

@neypub
@dortadoredonya

امروز هجده نوامبر مصادف با سالروز تولد مارگارت اتوود (Margaret Atwood) نویسنده، شاعر و منتقد کانادایی
@neypub

امروز هجده نوامبر مصادف با سالروز تولد مارگارت اتوود

مارگارت اتوود (Margaret Atwood) نویسنده، شاعر و منتقد، متولد هجده نوامبر ۱۹۳۹ در اوتاوای کانادا، نامزد دریافت جایزه‌ی افتتاحی بین‌المللی من بوکر (۲۰۰۵) که نویسنده را به سبب دستاوردهای برجسته‌ی داستانی مورد قدردانی قرار می‌دهد، بیش از سی‌وپنج اثر داستانی‌، شعری و مقاله‌ی انتقادی را که در سرتاسر جهان مورد تحسین واقع شده به قلم آورده است.
جوایز متعدد او شامل جایزه‌ی گاورنر جنرال برای سرگذشت ندیمه، جایزه‌ی گیلر و جایزه‌ی ایتالیایی پرمیو مونداله برای گریس دیگر است. او عضو انجمن سلطنتی کانادا، برنده‌ی نشان نروژی شایستگی ادبی و نشان هنر و ادب شوالیه‌ی فرانسوی و عضو خارجی افتخاری دپارتمان ادبیات آکادمی هنر و علوم امریکاست.
از دیگر آثار او می‌توان به آدمکش کور، پنلوپیاد، اوریکس و کریک، چشم گربه و عروس فریبکار اشاره کرد.
جایزه‌ی صلح ناشران آلمان در سال ۲۰۱۷ به اتوود اهدا شد.

@neypub

خوراک اصلی ما نان بود. صبح‏‌ها اغلب نان را در آب خیس می‏‌کردیم و سپس روی آتش اجاق گرم می‏‌کردیم. اسم این نان «پف تِلنگی» بود، نامی که به زعم برخی‏‌ها چندان مؤدبانه نبود. ناهار اغلب «اِو گرمو» و یا کشک بود. برای تهیه‌ی اِو گرمو، پیازی را همراه با زردچوبه در روغن سرخ می‏‌کردند و سپس در آن آب می‏‌ریختند و آن‏‌گاه چند سیب‏‌زمینی به آن اضافه می‏‌کردند. اِو گرموی واقعی و اصیل همین بود که برخی به آن «اِو جِزّو» و یا «اِو داغو» و یا «اشکنه» هم می‏‌گفتند. البته خانواده‏‌ها به فراخورِ حال خود، گاهی به این ترکیب چیزهای دیگری هم اضافه می‏‌کردند. مثلاً برخی گوجه‌ی خشک‌شده را می‏‌کوبیدند و در اِو گرمو می‏‌ریختند. بعضی‏‌ها یک تخم‏‌مرغ هم در اِو گرمو می‏‌شکستند. نهایت کار این بود که برخی خانواده‏‌ها به اِو گرمو نخود هم اضافه می‏‌کردند که در آن صورت به آن «اِو گوشتو» می‏‌گفتند بدون آن‏که اثری از گوشت در میان باشد!

از سرد و گرم روزگار | احمد زیدآبادی

goo.gl/UPV9wY

@neypub

اعتراف می‌کنم یه کم می‌ترسم. می‌ترسم همه‌ی این خوشی‌ها یه روزی تموم شه. البته شاید هم نشه گفت ترس واقعی، چون این ترسه همیشه درست موقعی می‌آد سراغم که من و اون داریم از زندگی‌مون لذت می‌بریم، مثلاً وقتی با هم می‌ریم پیک‌نیک یا شبایی که با هم می‌خوابیم، این لذته قاطی می‌شه با یه ترسی که شاید دیگه این خوشی‌ها پیش نیان... و این اذیتم می‌کنه. درست عین مرگ.

تجربه‌های اخیر | امیررضا کوهستانی
براساس نمایشنامه‌ای از نادیا راس و جکوب ورن

از مجموعه‌ی دورتادور دنیا | نمایشنامه

@neypub
@dortadoredonya

جایزه‌ی ترویج علم به مقصود فراستخواه اهدا شد. این جایزه به‌دلیل فعالیت‌های او در حوزه‌های دانشگاهی و عمومی و بسط دانش جامعه‌‌شناسی و به‌ویژه توجه به مقوله‌ی سیاست‌گذاری علم و آموزش عالی به او اعطا شد.

چاپ هفتم منتشر شد
«انگیزش و هیجان»

goo.gl/rm5Ufd

@neypub

نیچه معتقد است انگیزه‌ی خواستِ قطعیت درباره‌ی اولین و آخرین چیزها را باید «جوانه‌ای از درخت دین» دید. اولین و آخرین چیزها به پرسش‌هایی از شناخت اشاره دارد که مربوط به «دوردست‌ترین سرزمین‌ها» است، مثل جهان چگونه آغازید؟ و یا هدف آن چیست؟ تنها تحت‌تأثیر احساس‌های دینی و اخلاقی است که این پرسش‌ها برای ما چنین ثقل مخوفی کسب کرده‌اند. آن‌ها چشم را خسته می‌کنند و در برابر چشم جز تاریکی بر تاریکی نمی‌افزایند.

چگونه نیچه بخوانیم | کیت انسل پیرسون | ترجمه‌ی لیلا کوچک‌منش

goo.gl/1WV6L6

@neypub

نسخه‌ی الکترونیک کتاب‌های نشر نی در فیدیبو:
https://goo.gl/nKTLyA

نسخه‌ی الکترونیک کتاب‌های نشر نی را می‌توانید از اپلیکیشن کتاب‌خوان نشر نی تهیه کنید. (دانلود از ney.fidibo.net)

@neypub

دانلود اپلیکیشن کتاب‌خوان نشر نی از کافه بازار:

goo.gl/sN54h9

@neypub

امروز ۲۲ نوامبر مصادف با زادروز جورج الیوت (George Eliot)

goo.gl/YPAQZk

@neypub

امروز ۲۲ نوامبر مصادف با زادروز جورج الیوت (George Eliot)

بانو مری ان (مریَن) ایوانز (Mary Anne Evans) نویسنده‌ی انگلیسی زاده‌ی ۲۲ نوامبر ۱۸۱۹ و درگذشته‌ی ۲۲ دسامبر ۱۸۸۰، با نام مستعار مردانه‌ی جورج الیوت داستان می‌نوشت. او از روشنفکران ممتاز زمانه‌اش بود و شناخت جامعی از هنر، موسیقی، الهیات، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و علوم طبیعی داشت و به چندین زبان نیز مسلط بود. اولین رمان الیوت به‌نام «ادام بید» در سال ۱۸۵۹ منتشر شد و به موفقیت چشم‌گیری دست پیدا کرد و در سال‌های پس از آن رمان‌های او یک‌به‌یک به محبوبیت رسید. در سلسله‌ی رمان‌نویسان بزرگ انگلیسی در قرن نوزدهم، که از جین آستین و خواهران برونته آغاز می‌شود و به چارلز دیکنز و تاماس هاردی می‌رسد، جورج الیوت به‌سبب مهارت و ژرف‌بینی‌اش در توصیف انگیزه‌ها مقام منحصربه‌فردی دارد، به‌طوری که بسیاری از نقادان مدرن او را بزرگ‌ترین رمان‌نویس انگلیسی قرن نوزدهم می‌دانند. از مهم‌ترین آثار الیوت می‌توان به «ادام بید» (۱۸۵۹)، «آسیاب رودخانه‌ی فلاس» (۱۸۶۰)، «سایلاس مارنر» (۱۸۶۱)، «میدل‌مارچ» (۲–۱۸۷۱) و «دانیل دروندا» (۱۸۷۶) اشاره کرد. رمان‌های «ادام بید» و «سایلاس مارنر» با ترجمه‌ی رضا رضایی منتشر شده‌اند.
goo.gl/YPAQZk

@neypub