امشب داشتم به مانیا میگفتم که هرکاری میکنم، مثلا الان از خودم عکس گرفتم میگم خب بفرستم براش بعد تا گوشیو میگیرم دستم یادم میافته ااا ما قهریم، یا در طول روز یه آهنگ خوب میشنوم میگم خب فوروارد کنم براش بعد یهو میگم ای بابا ما که قهریم.
مانیا میگه چون شما نه فقط همدیگه رو، دوتا رفیقو از دست دادین.
و اره عزیزدلم، همین جوریه، چون شاید من مرهم خوبی نباشم، اما حداقل زخماتو بلدم و سرانگشتام تیز نیست.

حداقل زخماتو بلدم و سر انگشتام تیز نیست.

خیلی موجود جذابی نبودم، میدونم.
ولی حقمم نبود ببینم هیچکس اونجوری که دلم میخواد، دوسم نداره.

یهو نصفه شبی دلم برات تنگ شد.
یه جوری که دلم میخواد بغلت کنم،یه جوری که انگار صد سال که سهله، حتی تو زندگی قبلیمم باهات زندگی کردم...
دلم برات تنگ شد و من دلم میخواد با فاصله ای که بینمونه بغلت کنم.

اگه مریض شدی و قرصات یادت رفت بهم زنگ بزن
اگه دلت خواست یکی حرفاتو بشنوه و کسی نبود بهم زنگ بزن
اگه اشتباه کردی و ترسیدی به کسی بگی از ترس قضاوت بهم زنگ بزن
اگه دیدی دلتو میشکونن و بغل خواستی بهم زنگ بزن
من همیشه منتظرم برات !

‏تو سریال Fleabag یه جایی دختره بعد از فوت مادرش به دوستش گفت پس من الان این همه عشقی که به مامانم داشتم رو چیکار کنم؟
یه سری روابط هست که وقتی تموم میشه واقعا نمیدونی اون همه عشق و علاقه رو چیکار کنی؟ به اصطلاح خرج کی یا چی کنی؟ این خیلی روان آدمو نابود می‌کنه.


Khalikhali

تمام عکسارو، تمام چیزایی که از اون آدم بود رو برای اولین بار پاک کردم. انگار که هیچ وقت چیزی نبوده. حالا خالی ام از همه چی.

معجزه لازم دارم. اگه میشه، بخواین برام.

می دونی تو واسم حکم چیو داری؟ حکم اون آهنگی که خیلی دوسش دارم اما از گوش دادن بهش می ترسم، می ترسم گوشش بدم و بغض خفم کنه، واسم حکم اون غذایی رو داری که خوشمزه س، اما بهش حساسیت دارم، حکم اون لباسی که تو ویترین دیدمش و عاشقش شدم، اما اندازه ی من نیست، حکم اون مسافرتی که کلی واسش ذوق داشتم اما کنسل شد، تو رو دوست دارم، اما همیشه قراره ازت فرار کنم، چون ازت می ترسم، چون بهم آسیب می زنی، چون دیگه اندازم نیستی، چون هرچی ذوق واست داشتم رو از بین بردی..

بخوام نخوام ندارمت.

قبلنو بیخیال از الانه تقویم.

[دیگه بعد از تو به هر کی که ترکش کرده خندیده]

‏شد‌شد‌ ، نشد تو را با غیر میبینم ..

احساس میکنم مناسب نیستم
نه بچه ی مناسبی برای خانوادمم، نه پارتنر مناسبی ام، نه خواهر مناسبی ام، نه دوست مناسبی برای دوستامم، نه حتی برای خودم.. حس میکنم کلا مناسبِ آدم بودن نیستم، شاید بهتر بود یه میز باشم، یا یه ساعت، شایدم بهتر بود کلا نباشم، شایدم هیچی بهتر نیست، نمیدونم.

کسی که بخواد رابطه‌ش(هر نوع رابطه ای مثل رابطه‌ی دوستانه، احساسی) با منو مخفی کنه، باعث میشه از زندگیم کنار گذوشته شه.

«گرچه خاموشم ولی آهم به گردون میرسد»

امشب به سحر میگفتم اگه اون ادم نیومده بود و اینجوری گند نزده بود به زندگیم الان کجا بودم؟! چه حسی داشتم؟! داشتم چیکار میکردم؟!
‏حقیقتا خیلی بهش فکر میکنم، چقد از آشنایی باهاش پشیمونم، و چقدر دیگه شناختن اون بهشت من نیست.

میشه دوستم داشته باشی؟ من این روزها برای دوست نداشته شدن زیادی خستم.