میخوام رو پیشونیم بنویسم: من دارم به هرچیزی چنگ میزنم که خودکشی نکنم، لطفا با من مهربون باشید.

زیبایی ببینیم

من که تو لاک خودمم ولی توام بیا تو لاک من.

منِ کنار تو خیلی قشنگ تر بود.

شیوه چشمت فریب جنگ داشت
ما غلط کردیم و صلح پنداشتیم

شاید دلت تنگ شده توام🥲

توان انسان برای جنگیدن توی زندگی محدوده.
بیش از اونکه مهم باشه بدونی چطور بجنگی،مهم اینه که تشخیص بدی کدوم میدون محل مبارزه تو نیست و ازش خارج شی،و احساس شکست و بازنده بودن نکنی

[همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد]

موقام.

خودتون رو تو قلب هیچ ادمی نچپونید. جا نمیشید، چروک میشید فقط..!

سلام بر همه‌ی کسانی که به بیهودگی از آن‌ها دفاع کردم.

پونه مقیمی اول کتابش نوشته: تقدیم به یارم نیما که بود زمانی که هیچ کس نبود حتی خودم؛ خیلی قشنگه یکی رو داشته باشی که حتی وقتی خودتم پیش خودت نیستی کنارت باشه.

خوش به حال اونی که صبح اولین تصویری که میبینه موهای ژولیده توعه

صبحم رو با ویدیوی #پرواز_۷۵۲ شروع کردم و ریختم بهم

خیلی خودخواهانه دلم‌ نمیخواد امسال به این موضوع بپردازم، من این روزا درگیر خوب کردن و خوب نگهداشتن حال خودمم و هر آن چیزی که سبب شه از حال خوش فاصله بگیرم رو دور میریزم. اون روزایی که شما فقط پست میذاشتید ما رفتیم زیر پل کالج گاز اشک آور خوردیم، باطوم خوردیم، با بدبختی دررفتیم تو زیرزمین یکی که فقط نبرنمون ناکجاآباد، پس نپرداختن به این موضوع غمناک و دردناک و فراموش ناشدنی دلیلی بر بی اهمیتی نیست. فقط دارم سعی میکنم جهان اطرافم رو مثبت نگهدارم

همین الان بهت نیاز دارم که باهام برقصی. برقصیم به تمام حال و حاضر ها. به تمام آینده های ناممکن، و به تمام گذشته های معدوم شده. الان و در همین لحظه، تو تمام آن چیزی هستی که نیاز دارم.

صدایم بزن که شاید زمستان من سرآید.

بعدا؟ بعدا وجود نداره، بعدا چایی سرد میشه! بعدا روز شب میشه! بعدا علاقه از بین میره…
بعدا زندگی تموم میشه!

زندگی بدجور سخته و گاهی بدجور بی‌رحم و کثافت می‌شه. وقتی دیدید که لجن زندگی داره سر و روتون رو برمی‌داره، مثل لاک‌پشت برید تو لاک‌تون. هیچی نگید و هیچ کاری هم نکنید و الکی دست و پا نزنید که بدتر فرو می‌رید. پتو رو بکشید رو سرتون و بخوابید. فردا صبح یه روز جدیده با چالش‌های جدیدتر.
شب بخیر.

یه عکس اینطوریمون نشه؟