موقام.

خودتون رو تو قلب هیچ ادمی نچپونید. جا نمیشید، چروک میشید فقط..!

سلام بر همه‌ی کسانی که به بیهودگی از آن‌ها دفاع کردم.

پونه مقیمی اول کتابش نوشته: تقدیم به یارم نیما که بود زمانی که هیچ کس نبود حتی خودم؛ خیلی قشنگه یکی رو داشته باشی که حتی وقتی خودتم پیش خودت نیستی کنارت باشه.

خوش به حال اونی که صبح اولین تصویری که میبینه موهای ژولیده توعه

صبحم رو با ویدیوی #پرواز_۷۵۲ شروع کردم و ریختم بهم

خیلی خودخواهانه دلم‌ نمیخواد امسال به این موضوع بپردازم، من این روزا درگیر خوب کردن و خوب نگهداشتن حال خودمم و هر آن چیزی که سبب شه از حال خوش فاصله بگیرم رو دور میریزم. اون روزایی که شما فقط پست میذاشتید ما رفتیم زیر پل کالج گاز اشک آور خوردیم، باطوم خوردیم، با بدبختی دررفتیم تو زیرزمین یکی که فقط نبرنمون ناکجاآباد، پس نپرداختن به این موضوع غمناک و دردناک و فراموش ناشدنی دلیلی بر بی اهمیتی نیست. فقط دارم سعی میکنم جهان اطرافم رو مثبت نگهدارم

همین الان بهت نیاز دارم که باهام برقصی. برقصیم به تمام حال و حاضر ها. به تمام آینده های ناممکن، و به تمام گذشته های معدوم شده. الان و در همین لحظه، تو تمام آن چیزی هستی که نیاز دارم.

صدایم بزن که شاید زمستان من سرآید.

بعدا؟ بعدا وجود نداره، بعدا چایی سرد میشه! بعدا روز شب میشه! بعدا علاقه از بین میره…
بعدا زندگی تموم میشه!

زندگی بدجور سخته و گاهی بدجور بی‌رحم و کثافت می‌شه. وقتی دیدید که لجن زندگی داره سر و روتون رو برمی‌داره، مثل لاک‌پشت برید تو لاک‌تون. هیچی نگید و هیچ کاری هم نکنید و الکی دست و پا نزنید که بدتر فرو می‌رید. پتو رو بکشید رو سرتون و بخوابید. فردا صبح یه روز جدیده با چالش‌های جدیدتر.
شب بخیر.

یه عکس اینطوریمون نشه؟

نمی‌دانم چرا آدم‌ها فکر می‌کنند برای با هم بودن باید تنها از «تن» مایه بگذارند.
من چیزی فراتر از این می‌خواهم؛ مانند «روحت».

الآن دور و برت شلوغه، نمی‌فهمی. ولی «روزی که نماند دگری بر سر کویت، دانی که زِ اغیار وفادارترم من.»

[خوشا آن ساعت مستی که با ما عهد میبستی]

۱۲:۱۲

میک ع ویش✨

آدما اشتباه میکنن، منم اشتباه کردم، فکر کردم شوخیه وقتی میگی دوستم نداری، فکر کردم اگه تلاش کنم درست میشه، ولی اشتباه کردم باید میفهمیدم با من خوشحال نیسی و تلاشام بی فایده‌ست

آدم ها به ما متعلق نیستن و تمام زیباییش به همینه.چون کسایی که میمونن، میمونن نه بخاطر اینکه ما بهشون صرفا نیاز داشتیم؛ میمونن چون خودشون میخوان.

خیلی چیز ها میتونن منو خوشحال کنن ولی اون غم درونم رو نمیتونن از بین ببرن یا حتا کم‌تر اش کنن. کاش چیزی باشه که قلبم رو درمان کنه نه حال و هوای مغزم رو.

برام قهوه محبوبمو بخر بفرست بیاد دم خونمون