می‌شه بیام تو بغلتون و اشک بریزم؟

شب‌ها عجیبن. کل روز محکم وایمیسی، هربار چشمات پر اشک میشه بغضتو قورت می‌دی و ادامه می‌دی. منتها تاریکی ضعیفت می‌کنه. دیگه نمی‌تونی بغضت رو ببلعی و آروم آروم شروع می‌کنی اشک ریختن.

از مدرسه فقط کاغذای اسم‌فامیله که میمونه

"یکی از راه های قطع ارتباط با من اینه که منتظر باشی تا من بهت پیام بدم."

یجوری خوابم میاد که اگه راه داشت می‌رفتم استعفا می‌دادم برای اینکه برم خونه، بخوابم.

تاب بازی از قشنگ‌تزیناس.

‏میشه یه جوری محکم بغلم کنی که غم و غصه‌هامو یادم بره؟

ولی من واقعا از کار کردن تو شهرکتاب لذت می‌برم. با تموم سختیا و‌ دهن سرویس کردناش.

کاش یکی که کلی حرف داره بیاد باهام حرف بزنه.

اینقد پشه‌ها نیشم زدن همجام میسوخه.