من دلم یه خونه نقلی می‌خواد. یه اتاق که سر جمع این‌ سر تا اون سرش بشه ده قدم. یه بالکن و یا حداقل یه پنجره قدی منتها با یه ویو قشنگ مشنگ. عصرا که خورشید می‌ره سایه خودمو ببینم تو پنجره و صبح‌ها که میاد وایسم جلوش، سایه‌ام بیوفته وسط آیینه قدی گوشه اتاق. کفش‌هام پایین دیوار و زیر لباسای آویز شده چیده شده باشن و طبق معمول هیچکدوم تر و تمیز نباشن. می‌دونی من همینم، من حتی تو خیالمم کفشام برق نمی‌زنن. اما بذار گربه‌ام روی تختم لش کرده باشه و حواسش به خودش باشه. گربه‌ام باشه و شبایی که دلم بغل می‌خواد و کسی نیست اون بیاد، بیاد و بغلم باشه. روزها که می‌خوام از خونه بزنم بیرون به نقاشیا و عکسای رو دیوار یه نگاه بندازم، کیف کنم از هنرم. گهگداری‌ام ویولنم رو بندازم رو دوشم و برم. بعضی روزاهم کتابم رو بزنم زیر بغلم برم جایی بشینم که از بالا دید داشته باشم به همچی و پاهامو اویزون کنم از گوشه جدول رو به پایین. من دلم این زندگی رو می‌خواد برای این روزها و سال‌ها.

گشنمه، حال ندارم صبحانه درست کنم😭🤡

"کلمه "باشه" واقعا کاربردیه. این کلمه زیباست، از بحث کردن می گذره، از تلاش اضافی می گذره، توضیحی نمی ده، میگه بیا این حق مال تو، برو باهاش هر کاری میخوای بکن، من حوصله ندارم."

اوکی ولی عکسایی که آیدا میگیره♥️

🥺🤍🫂بغللل