ناراحتم.

ارتفاع وسوسه‌ام میکنه، میگه بپر همین الان. ساعت وسوسه‌ام می‌کنه، هر ثانیه می‌گه وقتشه، وقت بغل خواستن. چمن‌ها. حتی اوناهم وسوسه انگیزه. شب که باشه می‌گن بیا، دراز بکش و ستاره‌ها رو پیدا کن.

اگه گربه بودم الان وقتش بود برم بپیچم به پر و پای صاحبم که دست از گوشی بکشه و منو نازم کنه.

پلت سایه می‌خوام با اینکه بلد نیستم استفاده کنم.

نشستم لباس‌هایی که احتمالا هیچوقت قرار نیست داشته باشم می‌بینم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
منم نشستم عکس کسی‌رو می‌بینم که هیچوقت قرار نیست داشته باشمش.

هعی.

میخوام عکس لباسایی که دوست دارمو بردارم پچسبونم رو لباسام
زیرشم بنویسم سلیقه ی اصلی من اینه ولی پولشو ندارم

امنیت روانی‌‌ای که بغل کردن برای آدم میاره، هیچ چیز دیگه‌ای نمیاره.

How could one hug someone over the phone?

people can't be answers they're just more questions.

من خسته‌ام، نمی‌توانم درباره‌ی چیزی فکر کنم و تنها می‌خواهم سر بر دامنت بگذارم، تماسِ دست‌هایت با پیشانی‌ام را احساس کنم و تا ابد در این حالت بمانم.

-فرانتس کافکا، نامه به ملینا.

کاش برای ابعاد آدم بزرگا هم تاب بسازن.