اگر حوصله‌اش را داشتم تمام کتاب‌های دنیا را می‌خواندم، تمام فیلم‌ها و سریال‌ها را تماشا می‌کردم. حتی چرت ترینشان. چون حوصله باعث می‌شد حتی فیلم و کتابی که چیز جذابی برای ارائه ندارند، حوصله سر بر نباشند. برای آدم بی حوصله قشنگ‌ترین سریال‌هم مثل حرف‌های بی سر و ته‌اند. ارزش توجه ندارند.

می‌خوام راجب همچی حرف بزنم و در عین حال می‌خوام تا ابد راجب هیچ‌چیز حرف نزنم.

بعضی وقتا منتظر پی‌امی هستم که می‌دونم هیچوقت قرار نیست بیاد.

من منتظر پی امی کسی ایم که خودم گفتم باهام حرف نزن

منم منتظر پی ام کسی ام که خودم بهش گفتم ازم دور شو.

من نمی‌خوام از اینی که هستم بزرگ‌تر شم. چون اونجوری مامان بابا پیر می‌شن، دلم نمی‌خواد پیر بشن.

دلم یک نفرو میخواد هرشب به ذوقش بیام تلگرام و بدونم قراره تا نصفه شب حرف بزنیم، بگیم و بخندیم.

بیست سالگی اونقدرام ترسناک نیست. البته فعلا نیست. بعدشو نمی‌دونم.

حرفمو پس میگیرم.

دارم به جایی می‌رسم که برم بیرون، وسط خیابون یا شلوغی داد بزنم. داد بزنم بگم حوصلم سررفته.