من دیگه دلم نمی‌خواد یکی باشه، دلم می‌خواد همه باشن. همه.

هرآدمی این شبا یه بغل گرم و‌ نرم حقشه. بغل‌ نجاته.

کم بدبختی داریم، این وسط هواهم یخ بندون شده.

خدایا داری می‌بینی ما کجای جهنیم یا آدرس بدم؟

ولی جدی ماها فقط خودمون رو داریم این روزا. این خودمون رو داشتن قشنگه.

می‌خواهیم سبز شویم.

میان استخوان های خرد شده ایم؛
اما "امید" تقلا میکند برای روییدن...🌱

چون؛
ما به اندازه‌ی ما می‌روییم!

ایران‌هم یه گربه ملوسه که اینقدر ناز و نوازش ندیده وحشی شده. فکر می‌کنه همه می‌خوان لگد بزنن. اما ما می‌خوام به آغوش بکشیم این ایران خانم زجر کشیده‌رو.

اخبار روشن بود داشت از شلیک موشکی کردهای تجزیه طلب می‌گفت. خفه شو. چجوری روشون می‌شن اینقدر زر مفت بزنن؟ تجزیه طلب تویی و هفت جد و ابادت.

من دیگه روم نمی‌شه راه برم، حرف بزنم، ببینم و زنده باشم. من دیگه روم نمی‌شه. روم نمی‌شه.

هر لحظه یک “بغل‌ می‌خوام” هستم، اما نمی‌دونم پی‌امش رو برای کی باید سند کنم.

تورو خدا از من ادرس نپرسید. من خودم همیشه در حال گم‌شدن‌ام.

تو‌ مترو نشسته بودم روبروی دوتا افغانستانی، بعد اینا داشتن حرف می‌زدن. یکیشون پرسید تازه اومدی اینجا؟ اون یکی گفت آره، افغانستان رو خدا رها کرده.

مثل اینکه خدا برای آبروی خودشم مفید‌تره وجود نداشتنش.

ماها خیلی از هم دوریم...
دارم فکر می کنم مثلن اگه من یهو دیگه نباشم آدما از چندمین روز متوجه می شن؟
نمی دونم.
گاهی فکر می کنم بعضیا به چهلمم نمی رسن.

زنده و سالم بمونید. شب‌هم بیاید حضور بزنید. ممنون.