یک عالمه قاب گوشی می‌خوام.

من راجب چیزایی غر می‌زنم و حرف می‌زنم که یه امیدی ته دلم بگه راهی برای درست کردنش هست. از یه جایی به بعد اگه ببینم نمیشه رها می‌کنم. سکوت می‌کنم و می‌ذارم همچی ذره ذره و تو آرامش محو شه، برای همیشه از بین بره.

Now I can't climb the stairs
Pieces missing everywhere

امروز روز جهانی بغله.

کاش یکی چند ساعتی بغلم کنه و‌ نازم کنه.

Be the best person for your self.

باور کنم که بغلی در کار نیست؟

بنظرم هرچیزی تا یک جایی ارزش تلاش کردن داره. یعنی از یک جایی به بعد می‌تونی وایسی و بگی دیگه سهمیه‌اش تمومه، دیگه نمی‌ارزه.

مملکت تنها چیزی که کم داره موسیقی سیرکه.

حس می‌کنم امشب واقعا یه بغل حقم بود.

یه روز وقتی دارم از خیابون رد می‌شم و سرم تو گوشیه، یه ماشین میاد از روم رد می‌شه و با آسفالت یکی می‌شم.

دلم خنده میخواد، خنده‌ای که لُپام درد بگیره!

نمی‌دونم بعضی وقتا که اینقدر واقعیت مشخصه چرا بازم دنبال این می‌گردم که تفاوتی ایجاد شه؟ بابا همینه دیگه. قبول کن تموم شه بره.

در حال حاضر فکر میکنم همه‌ی آدم‌ها ناامید کننده هستن.

وقتی میگید یه آدمی براتون مهمه حداقل کاری که می‌تونید در حقش کنید اینه که دروغ نگید، خر فرضش نکنید. چون اگه دروغ بگید دیگه مهم نیست احساستون چیه، هرچی که هست بی ارزشه.