حس می‌کنم امشب واقعا یه بغل حقم بود.

یه روز وقتی دارم از خیابون رد می‌شم و سرم تو گوشیه، یه ماشین میاد از روم رد می‌شه و با آسفالت یکی می‌شم.

دلم خنده میخواد، خنده‌ای که لُپام درد بگیره!

نمی‌دونم بعضی وقتا که اینقدر واقعیت مشخصه چرا بازم دنبال این می‌گردم که تفاوتی ایجاد شه؟ بابا همینه دیگه. قبول کن تموم شه بره.

در حال حاضر فکر میکنم همه‌ی آدم‌ها ناامید کننده هستن.

وقتی میگید یه آدمی براتون مهمه حداقل کاری که می‌تونید در حقش کنید اینه که دروغ نگید، خر فرضش نکنید. چون اگه دروغ بگید دیگه مهم نیست احساستون چیه، هرچی که هست بی ارزشه.

می‌خوام برگردم به اون روز که مصطفی لته درست کردن یادم داد

بعضی آدما هم اینقدر قشنگن که باید بهشون گفت “چرا زودتر پیدات نشد؟”

وقتشه کام‌اوت کرده و اعتراف کنم که من بغل‌گرا هستم.

ما که همه بی‌بغلیم، پس اونایی که بغل دارن کیان؟

زندگیه یک تنبل:

از امروز تا آخر ماه برنامه فتوسنتزه، مگر اینکه معجزه شه.

از امروز تا آخرسال برنامه همینه.

میشه سیاهی چشم‌هاتو با انعکاسم اِشغال کنم؟