Can't touch the stars, can't make them shine
But you know I'll try

وای جدی جدی دلم می‌خواد از دانشگاه انصراف بدم. بعدشم از زندگی.

از امروز به بعد گل نرگس یه جور دیگه‌ای قشنگ بنظر میاد.

گروه او و دوستانش بر خلاف اسمش همیشه حس تنهایی عمیقی بهم میده که انگار نه او هست و نه دوستانش.

.

.

Who are you behind so many masks?

یجوری همه رشتن انگار فقط من موندم خونمون.

کسی مثل من کاش داره؟

کاش نقاش بودم و از هرتایم خالی و کوتاهی برای طرح زدن استفاده می‌کردم. یا آدم‌هایی که به چشمم جذاب میومدن رو با خطوط تو دفترم ثبت می‌کردم.

نیمه‌ی گمشده‌ی من رو دادن دست عمو زنجیرباف اونم انداخته پشت کوه!

هوا هوایه از تو تخت بیرون نیومدنه.

کتابم رو در آوردم و به جای تموم مکالماتی که وجود نداشت کلمه خوندم، جمله‌ی سرهم شده خوندم. از داستان‌ها و اتفاقات خوندم. از ماجراهای مختلف و روزمره‌ی آدم‌هایی که شاید هیچوقت وجود نداشته‌اند.

دنیا پر از رنج است با اینحال درختان گیلاس بازهم شکوفه میدهند :“)))

یه کتاب می‌خوام با این مضمون:
"چگونه خوش‌اخلاق باشیم."

آدم وقتی نیست وقتی بی‌حوصله‌س بازم منتظره. منتظره بقیه آدم‌ها دلتنگ نبودش بشن. دلتنگ با حوصلگی‌هاش. آدمیزاد تو هر حال و شرایطی منتظره.

امروز فقط سه‌شنبه‌س. یه سه‌شنبه‌ی خیلی خیلی معمولی.