فک کن از صبح تا این موقع بیکار بمونی دانشگاه بعد کلاست تشکیل نشه.

جدی جدی این ترم عذاب الهی هستش.

چقدر ماه قشنگه.

عکس نمی‌ذارم. پاشید برید پشت پنجره، تو بالکن یا حتی تو حیاط و ماه رو ببینید. ممنون.

پستی که اول صبح می‌بینم:

صبونه می‌خوام. صبونه‌ی خوشمزه.

تو تنها کسی نیستی که از موضوعی رنج می‌بری. همه‌ی آدما در همین لحظه از موضوعی رنج می‌برن.

حس می‌کنم همه‌ی مامان‌ها عضو انجمن مخفیِ " کی بیش‌تر از همه دهن بچه‌ش رو سرویس می‌کنه" هستن. رقابت هم به صورت جدی برای نفر اول شدن پیگیری می‌کنن.

I can buy myself flowers

تا وقتی غذا هست نمی‌تونم از زندگی دل بکنم.

تا وقتی بغل هستش هم حیفم میاد بمیرم.

صندلی‌های خالی‌هم جالب‌اند. نگاهشان که می‌کنی می‌فهمی که خالی‌ است. جای یک نفر که باید خالی‌است.

بعضی وقتا فکر می‌کنم باید رها کردن رو هم رها کنم. آخه تا کی رفتن و رفتن؟

بلاخره آدمیزاد باید به یک چیزی وصل شه. امیدی، آدمی، کاری، چیزی. وصل شه که بتونه ادامه بده و هرروز از تخت جدا شه و قدم برداره.

می‌تونی بری جلو نولان، رو اون سکو سیمانی که اونجاس، دراز بکشی و لذت ببری. فکر و خیال هم نکن لطفا. فقط نگاه کن و لذت ببر.