صندلی‌های خالی‌هم جالب‌اند. نگاهشان که می‌کنی می‌فهمی که خالی‌ است. جای یک نفر که باید خالی‌است.

بعضی وقتا فکر می‌کنم باید رها کردن رو هم رها کنم. آخه تا کی رفتن و رفتن؟

بلاخره آدمیزاد باید به یک چیزی وصل شه. امیدی، آدمی، کاری، چیزی. وصل شه که بتونه ادامه بده و هرروز از تخت جدا شه و قدم برداره.

می‌تونی بری جلو نولان، رو اون سکو سیمانی که اونجاس، دراز بکشی و لذت ببری. فکر و خیال هم نکن لطفا. فقط نگاه کن و لذت ببر.

می‌دونی دیگه حتی اگه بیای هم کیف نمی‌ده، پول نداریم.

ولی جدی جدی قرار نیست پولمون به هیچی برسه. به هیچی.

کانورس زیر ۲۲۰۰ دیگه هیچ مدلش نیست. عالیه.

نوشتید فیک می‌پوشیم. باشه فیک می‌پوشیم اصلا. کمر خم می‌کنیم. اما یه روز می‌رسه همونم نمی‌تونیم بخریم. مگه کمرمون چقد جایه خم شدن داره؟

کاش حداقل وسط این حجم بگایی آدما واقعی بودن. آدما و حرفاشون، دوستی‌هاشون.

گاها کتاب می‌خونم که یادم بره دقیقا وسط کدوم جهنمی هستم و چطور داره می‌گذره.

ساز جدیدم اینقد صداش خوبه حس میکنم حیفه دسته من باشه.

پارتنر خوب می‌خوام.

ولی دوستی‌هایی که تو چت و تماس تلفنی ادامه دارن>>>> دوستی‌های که صرفا به بیرون رفتن وابسته هستن.

کاش حداقل پیروز این وسط پیروز شه.